دلا گذشت شب هجر و یار از سفر آمد
ز خواب غم بگشا دیده کافتاب برآمد
شب فراق من سخت جان سوخته دل را
سهیل طلعت آن مه ستاره سحر آمد
فدای سنگ سبک خیز یار باد سر من
که بر سر من خاکی ز باد تیزتر آمد
تو ای بشیر بشارت ببر به قافلهٔ جان
که یوسف امل از چاه آرزو بدرآمد
چه داند آن که نسوزد ز انتظار که یار
چه مدتی سپری شد چه محنتی بسر آمد
نهال عشق که بود از سموم حادثه بیبر
هزار شکر که از آب چشم ما ببر آمد
تو خود ز سنگ نهای ای محتشم چه حوصله بود این
که جان ز ذوق ندادی دمی که این خبر آمد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل شادمانهٔ بازگشت یار از سفر است. شاعر پایان شب هجران را به برآمدن خورشید و طلوع ستارهٔ سهیل تشبیه میکند، مرکب تیزروِ یار را میستاید و این خبر را به بیرون آمدن یوسف از چاه مانند میکند. او از رنج انتظار و به بار نشستن نهال عشق با آب اشک سخن میگوید و در پایان خود را سرزنش میکند که چرا از شادی این خبر جان نداده است.
هوش مصنوعی: ای دل، شب جدایی به پایان رسید و یار از سفر بازگشت؛ چشم را از خواب غم باز کن که خورشید طلوع کرده است. خورشید کنایه از آمدن یار است.
هوش مصنوعی: در شب فراقِ منِ سختجان و دلسوخته، چهرهٔ فرخنده و درخشانِ آن یارِ ماهرو مانند ستارهٔ سهیل، ستارهٔ صبح شد و پایان شب را خبر داد.
هوش مصنوعی: سرم فدای مرکب تیزرو و سبکپای یار باد که تندتر از باد بر سرِ منِ خاکنشین فرود آمد و یار را زود به من رساند.
هوش مصنوعی: ای مژدهرسان، این بشارت را به کاروان جان ببر که یوسفِ امید از چاه آرزو بیرون آمد؛ یعنی امیدی که در دل محبوس بود به وصال رسید.
هوش مصنوعی: کسی که در آتش انتظار نسوخته است چه میداند که در دوری یار چه مدت طولانی گذشت و چه رنجهایی به سر رسید.
هوش مصنوعی: نهال عشق که از باد سوزان حوادث بیثمر مانده بود، هزار شکر که با آب اشک ما به بار نشست و میوهٔ وصال داد.
هوش مصنوعی: ای محتشم، تو که از سنگ نیستی؛ این چه طاقتی بود که در لحظهای که این خبر رسید، از شدت شادی جان ندادی؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
از این حیات چه حاصل که در فراق سرآمد
بیا که جان نزاری ز اشتیاق برآمد
سر چه داری و رایِ کجا ، که از سر رحمت
نیامدی به سرم باز و وعده ها به سر آمد
نیازمندی جانم به التقای جمالت
[...]
گذشت کوکبه ام از فلک که زهره برآمد
زیاده گشت صفا خانه روبم از سفر آمد
بر آستان ثنایم نثار یمن قدم شد
سعادت و شرف مشتری که بر اثر آمد
سزد که سلسله زرین کند چو زهره و پرچین؟
[...]
مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد
پگاه آن که ستاره روان شود سحر آمد
چنان که گل شکفد سرو بالا از اثر ابر
ز گریه ام صنم من به خنده جلوه گر آمد
که هان مرغ «وفایی» شب فراق سرآمد
[...]
غمی نرفته ز دل ، بر دلم غم دگر آمد
کهن نگشته حدیثی، حدیث تازه تر آمد
شبان تیره امیدم بدی به صبح سعادت
ببین که صبح مرادم، ز شام تیره تر آمد
به هر کجا که روم قسمتم بلاست چه سازم؟
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.