گرچه قرب درگهت حد من مهجور نیست
گر به لطفم گهگهی نزدیک خوانی دور نیست
شمع مجلس در شب وصل تو سوزد من ز هجر
چون نسوزم کاین سعادت یک شبم مقدور نیست
با تو نزدیکان نمی‌گویند درد دوریم
آری آری تندرستان را غم رنجور نیست
حور می‌گفتم تو را خواندی سگ کوی خودم
سهو کردم جان من این مردمی در حور نیست
این که می‌سازیم بر خوان غمت با تلخ و شور
جز گناه طالع ناساز و بخت شور نیست
موکبت را دل چو با خود می‌برد ای آفتاب
تن چرا در سایهٔ آن رایت منصور نیست
محتشم را محتشم گردان به اکسیر نظر
کان گدا را چون گدایان سیم و زر منظور نیست
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به ابراز عشق و longing خود می‌پردازد و نشان می‌دهد که فاصله‌ای از محبوب خود احساس نمی‌کند، حتی اگر دور باشد. او به زیبایی شب وصال اشاره کرده و بیان می‌کند که اگرچه دچار عذاب هجر است، اما شوق رسیدن به محبوب او را دچار شگفتی کرده است. همچنین به تلخی‌های خاصی که عشق به همراه دارد، اشاره می‌کند و می‌سازد بر غم و رنج ناشی از دوری. در نهایت، شاعر از پرودگار می‌خواهد که او را به مقام والایی برساند، زیرا می‌داند که ارزشش به عنوان یک گدا کمتر از گدایان دیگر نیست.
هوش مصنوعی: هرچند که من از درگاه تو دور هستم و بی‌خبرم، ولی اگر گاهی با لطف و محبت به من نزدیک شوی، این دوری برای من غیرقابل تحمل نخواهد بود.
هوش مصنوعی: شمع مجلس که در شب وصال تو می‌سوزد، بیانگر شادی و روشنایی است، اما من از هجر تو می‌سوزم و نمی‌توانم در غم دوری‌ام خاموش بمانم، زیرا این خوشبختی که یک شب در کنار تو هستم، برایم قابل دسترس نیست.
هوش مصنوعی: با تو، دوستان و نزدیکان از درد دوری ما نمی‌گویند؛ چرا که انسان‌های سالم و تندرست را غم و رنجوری مبتلا نیست.
هوش مصنوعی: من به اشتباه فکر کردم که تو مرا صدا زدی و از این بابت شرمنده‌ام؛ اما می‌دانم که این جمعیت انسانی که در کنار تو هستند، به اندازه‌ی حورهای بهشتی نمی‌ارزند.
هوش مصنوعی: ما در این حال که بر سر سفرهٔ غم تو هستیم و با تلخی و شوری احساس می‌کنیم، جز آنکه تقدیر ما بد و بخت‌مان شوم است، چیزی دیگری وجود ندارد.
هوش مصنوعی: اگر دل (روح) من به دور از خود می‌رود و به استقبال موکب (کاروان) می‌رود، ای آفتاب تن (ای جسم)، چرا در سایهٔ پرچم منصور (منصور حلاج، نماد پیروزی و قدرت) نیستی؟ این بیت به احساس جدایی و دل‌تنگی اشاره دارد و پرسش می‌کند که چرا آن چیز بزرگ (قدرت و پیروزی) در سایه من نیست.
هوش مصنوعی: محتشم، به لطف نگاه فراوان و خاص، مرا بزرگ و باارزش کن؛ زیرا این گدایان (کسانی که به درگاه من می‌آیند) از طلا و نقره چیزی نمی‌خواهند و هدفشان چیز دیگری است.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای که بی خاک درت در دیده من نور نیست
گر مثل جان می رود، ترک توام مقدور نیست
روزی اندر کوی خودبینی قیامت خواسته
زانکه آه دردمندان کم ز نفخ صور نیست
رخ چه پوشی چون حدیث حسن تو پنهان نماند
[...]
عشق سطانیست کو را حاجت دستور نیست
طائران عشق را پرواز گه جز طور نیست
کس نمی بینم که مست عشق را پندی دهد
زانک کس در دور چشم مست او مستور نیست
دور شو کز شمع عشق آتش بنزدیکان رسد
[...]
گر بپرسی بندهٔ خود را، ز لطفت دور نیست
زانکه کس در بندگی چون بنده ات [مهجور] نیست
گر تو گویی در خداوندی بود غیر تو کس
یا چو من در بندگی و اخلاص این مقدور نیست
گر تو را بر حال زار من نظر نبود یقین
[...]
با تو است آن یار دائم وز تو یک دم دور نیست
گرچه تو مهجوری از او، وی ز تو مهجور نیست
دیده بگشا تا ببینی آفتاب روی او
کافتاب روی او از دیده ها مستور نیست
لیک رویش را بنور روی او دیدن توان
[...]
عاشقان در جمع با یارند و این بس دور نیست
پیش دوران طریقت این سخن مشهور نیست
رمز مستان معانی را نداند عقل دون
صیدبازان حقیقت در خور عصفور نیست
عشق مستست و بتیغ تیز میگوید سخن
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.