بگذشت پریر باد بر لاله و وَرد
دی خاک چمن سنبل تر بار آورد
امروز خور آب زندگانی زیراک
فردا همی آتش ز غمش خواهی خَورد
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
بگذشت پریر باد بر لاله و وَرد
دی خاک چمن سنبل تر بار آورد
امروز خور آب زندگانی زیراک
فردا همی آتش ز غمش خواهی خَورد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این رباعی با یادِ گذشتِ پیدرپیِ روزهای بهار، از وزیدن باد بر لاله و گل سرخ تا روییدن سنبل، ناپایداری فرصت را نشان میدهد. شاعر سپس خواننده را به غنیمت شمردن امروز و نوشیدن «آب زندگانی» میخواند و هشدار میدهد که فردا جز حسرت و سوختن از غمِ این فرصتِ ازدسترفته چیزی نمیماند. تقابلِ «آب» در امروز و «آتش» در فردا گرهِ اصلی شعر است.
هوش مصنوعی: پریروز باد بهاری بر لاله و گل سرخ وزید و دیروز خاکِ باغ سنبلِ تازه و شاداب رویاند؛ یعنی روزهای بهار و شکفتن گلها پشتِ سر هم میگذرند.
هوش مصنوعی: پس امروز آب زندگانی، یعنی شراب و شادی، را بنوش، زیرا فردا از اندوهِ از دست رفتنِ این فرصت ناچار آتش خواهی خورد و حسرت خواهی کشید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بگذشت پریر باز به سر لاله و درد
دی خاک چمن سنبل تر بار آورد
امروز خور آب شادمانی زیراک
فردا همی آتش غم باید خورد
گر لا بد جان بعشق باید پرورد
باری غم عشق چون تویی باید خورد
ناچار چو جان به عشق باید پرورد
باری غم عشق چون تویی باید خورد
جان گرچه که نیست حضرتت را درخورد
دام کرمت شیفتگان را پرورد
حال من و تو قصّهٔ آن مورچه ای ست
کاو پای ملخ نزد سلیمان آورد
نشناخته ای، ای دل بیدانش و درد
خاک از زر و سنگ از گهر و خار از ورد
در سایه فسرده، لاف خورشید زنی
ای سایه دیوار طبیعت پر ورد
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.