مهی در آمده و در درونه جا کرده
برفته جان و به تو جای خود رها کرده
چه چشمها که به ره ماند بهر آمدنت
چه دیده ها که سمند تو زیر پا کرده
نبود قیمت یوسف ز هفده قلب فزون
هزار جانت فزون یوسفان بها کرده
نعوذبالله گویم که پیش چشم تو باد
هر آنچه چشم تو بر روزگار ما کرده
خیالت آمده هر دم ز بهر کشتن من
دویده گریه من پیش و مرحبا کرده
نپرسد از تو کسی گر چه از کرشمه و ناز
قصاص می کنی و بر گناه ناکرده
مرا به سایه بالای خود یکی بنواز
که سرو نیز گهی سایه بر گیا کرده
تو خیره دیدنی من نگر که هر باری
غبار خنگ من درویزه از صبا کرده
به جان خزیده دلم از تو بوسه ها، وان را
ذخیره بهر زمین بوس پادشا کرده
دعای خسرو جز دیدن جمال تو نیست
به پیش دیده خود هر کجا دعا کرده



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از ماهرویی سخن میگوید که در دلش جا گرفته و جان را از جای خود رانده است. او بهای معشوق را برتر از یوسف میداند و از ستم بیبازخواست چشم و ناز او شکایت میکند. سپس از معشوق میخواهد که دستکم یک بار او را با سایهٔ قامت خود بنوازد. غزل با این سخن پایان مییابد که خسرو در هر دعایی جز دیدار جمال معشوق آرزویی ندارد.
هوش مصنوعی: ماهرویی به درون دلم آمده و آنجا جای گرفته است. جانم رفته و جای خود را به تو سپرده است.
هوش مصنوعی: چه بسیار چشمها که در انتظار آمدن تو به راه دوخته ماند، و چه بسیار دیدهها که عاشقان بر راهت گستردند و اسب تو آنها را زیر پا لگدکوب کرد.
هوش مصنوعی: بهای یوسف بیش از هفده درهم ناسره نبود، ولی زیبارویانی همچون یوسف بهای تو را بیش از هزار جان دانستهاند. یعنی ارزش تو از یوسف بسیار بیشتر است.
هوش مصنوعی: به خدا پناه میبرم از گفتنش، ولی آرزو میکنم هرچه چشم تو بر سر روزگار ما آورده، روزی پیش چشم خودت نیز بیاید. این نفرینی نرم و عاشقانه است.
هوش مصنوعی: خیال تو هر لحظه برای کشتن من میآید، و گریهٔ من به پیشوازش میدود و به آن خوشامد میگوید.
هوش مصنوعی: با آنکه با کرشمه و ناز از عاشقان قصاص میگیری، آن هم برای گناهی که نکردهاند، هیچکس از تو بازخواست نمیکند.
هوش مصنوعی: یک بار مرا با سایهٔ قامت بلندت بنواز، زیرا سرو بلند هم گاهی بر گیاه خُرد سایه میافکند.
هوش مصنوعی: تو چنان زیبایی که باید خیره در تو نگریست. حال مرا ببین که هر بار گرد اسب سپید تو را همچون گدایی از باد صبا طلب کردهام.
هوش مصنوعی: دلم بوسههایی را که از تو ربوده در جان خود پنهان کرده و آنها را برای بوسیدن خاک درگاه پادشاه اندوخته است.
هوش مصنوعی: خسرو هرجا دعا کرده، جز دیدن جمال تو چیزی نخواسته است. دعایش همواره برای دیدهٔ خودش بوده تا روی تو را ببیند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
زهی جلال تو از عرش متکا کرده
فروغ رای تو خورشید را سها کرده
قضا ز قدرت کلک تو مهره برچیده
فلک بخاک جناب تو التجا کرده
جهان بعهد تو نا ایمن از سپهر شده
[...]
چو بوی زلف تو همراهی صبا کرده
ربوده جان ز من و کالبد رها کرده
پناه سوزش بیچارگان شده زلفت
که در کناره خورشید تکیه جا کرده
کلاه تو که شده کج ز باد رعنایی
[...]
مرا دلیست ره عافیت رها کرده
وجود خود هدف ناوک بلا کرده
ز جور چرخ ستم دیده و رضا داده
ز خوی یار جفا دیده و وفا کرده
به کار خویش فرو رفته مبتلی گشته
[...]
به ابروان تو زاهد چو چشم وا کرده
را به گوشه محراب ها دعا کرده
خدنگ ناوک غم عضو عضو ما چندان
که باز کرد: به هم نیغ او جدا کرده
بردن دل و دین خال را نشان داده
[...]
رسید یار طریق جفا رها کرده
گره ز ابرو و برقع ز روی وا کرده
نموده همچو گل از غنچه پیرهن ز قبا
هزار پیرهن صبر را قبا کرده
فشانده رشحه خوی از رخ و غبار از زلف
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.