مبارک باد، ماه روزه داران!
بدان مستی فزای هوشیاران!
مده، ای محتسب، تشویش چشمش
که در خواب خوشند آن پر خماران
ز گریه بیش می سوزیم با آنک
نگیرد هیمه آتش ز باران
رخت در چشم مشتاقان چنانست
که شربت در دهان روزه داران
خورد خون من آن کافر همه روز
گوارا باد می بر باده خواران
غنیمت دار خواب بی غمی را
که شب ناخوش بود بر سوکواران
بیار آن ده قدح، ای ساقی هوش
که بر خسرو نبود این می گواران



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی است عاشقانه و رندانه که در آغاز ماه رمضان سروده شده و تصویرهای روزه، محتسب و باده را با عشق درمیآمیزد. چهرهٔ معشوق برای مشتاقان مانند شربت برای روزهدار است: خواستنی و دور از دسترس. او در همین ماه روزه «خون عاشق را میخورد» و شاعر با این طعنه بادهنوشی را روا میشمارد. در پایان، خسرو از سوز و شبهای بیخوابی به ساقی پناه میبرد و جامهای بیشتری میخواهد.
هوش مصنوعی: ماه روزه (رمضان) بر آن معشوقی مبارک باد که هوشیاران را مستتر و بیخودتر میکند. شاعر آغاز ماه پرهیز را به معشوقی تبریک میگوید که خود مایهٔ مستی است.
هوش مصنوعی: ای محتسب، چشمان او را آشفته مکن و بر آنها سخت مگیر. آن چشمهای خمارآلود در خوابی خوشاند؛ یعنی خماری چشم معشوق از ناز است، نه از بادهای که محتسب در پی آن است.
هوش مصنوعی: با آنکه هیزم از باران آتش نمیگیرد، ما از گریستن بیشتر میسوزیم. اشک عاشق آتش درونش را خاموش نمیکند و تیزترش میکند.
هوش مصنوعی: چهرهٔ تو در چشم مشتاقان مانند شربت در دهان روزهداران است؛ هم بسیار خواستنی و شیرین است و هم دستنیافتنی و در حکم چیزی ممنوع.
هوش مصنوعی: آن معشوق بیرحم و کافرکیش در همهٔ روزهای روزه خون مرا مینوشد. پس بادهخواران هم آسوده باشند و می بر آنان گوارا باد؛ این سخن طعنهآمیز است: وقتی او خونخوردن را روا میداند، بادهنوشی گناهی ندارد.
هوش مصنوعی: خوابی را که در آن غمی نداری غنیمت بدان، زیرا شب برای سوگواران و غمدیدگان ناخوش و بیخواب میگذرد.
هوش مصنوعی: ای ساقی که هوش را میربایی، آن ده جام را بیاور، زیرا این مقدار باده برای خسرو گوارا و بسنده نبود. شاعر برای رهایی از غم، بادهٔ بیشتری میخواهد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تو از بیرون نشسته بانگ داران
به خانه او نشسته شاد خواران
اگر باران نباشد در بهاران
سرشگ و آه من بس باد و باران
جهان را بس بود نالیدن من
اگر بلبل ننالد در بهاران
سحرگه بانگ من بشنو ز مطرب
[...]
همه سیمین بر و زرین سواران
پری رویان و پروین گوشواران
زلبهای چو بسد در فروشان
ز گیسوهای مشکین مشکباران
بگاه عشرت و بوس و تماشا
[...]
نشست آن شب به نوشانوش یاران
صبوحی کرد با شبزندهداران
بدارش برکشیدند سنگساران
همی کردند هر سو سنگباران
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.