برو، ای باد و پیش دیگران ده جلوه بستان را
مرا بگذار تا میبینم آن سرو خرامان را
گرفتار خیالات لبش گشتم همین باشد
اثر هرگه مگس در خواب ببیند شکرستان را
به این مقدار هم رنجی بر آن خاطر نمیخواهم
که از خونم پشیمانی بود آن ناپشیمان را
سیه کردی سر خط تا نخوانم نامه حسنت
مرا بگذار تا باری ببوسم مهر عنوان را
مپرس ای دل که چون میباشد آخر جان غمناکت
که من دیریست کز یادش فرامش کردهام جان را
زنندم سنگ چون بهرت تو هم بفرست یک سنگی
که میرم هم در آن ذوق و به جان بوسه دهم آن را
ورت بدنامی است از من، به یک غمزه بکش زارم
چرا بر خویش مشکل میکنی این کار آسان را
چو خواهی کشتن، ای جان، زینهار یک سخن بشنو
یک امروزی شفیع من کن آن لبهای خندان را
بدو گفتم که چون کشتی مرا تر کن زبان باری
بگفت افتاد چون صیدم چه حاجت تیرباران را
نباشد دولتی زلف درازت را ازان بهتر
که روبد آستان قصر سلطان ابن سلطان را
خلیفه قطب دنیا آن مبارک شاه دینپرور
که او قطب یگانهست، ار بود دو قطب دوران را
هنوز ایمان و دین بسیار غارت کردنی داری
مسلمانی بیاموز آن دو چشم نامسلمان را
پریشانی که من دارم ز زلفت هم مرا بادا
چگونه گوید این خسرو که آن زلف پریشان را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از تماشای باغ بینیاز است، چون سرو خرامانِ یار را میبیند. او آمادهٔ مرگ به دست معشوق است و فقط خواهان سنگی، غمزهای یا شفاعت لب خندان اوست. در میانهٔ غزل، زلف یار سزاوار جارو کردن آستان سلطان قطبالدین مبارکشاه دانسته میشود و شاعر او را قطب یگانهٔ روزگار میستاید. غزل با شکایت از چشم کافرکیش و زلف پریشان یار پایان مییابد.
هوش مصنوعی: ای باد، برو و زیبایی باغ را به دیگران نشان بده. مرا رها کن تا آن یار سروقامتِ خرامان را تماشا کنم؛ با دیدن او به باغ نیازی ندارم.
هوش مصنوعی: گرفتار خیالِ لب شیرین یار شدهام. این همان حالی است که به مگس دست میدهد وقتی در خواب شکرستان ببیند.
هوش مصنوعی: حتی این اندازه رنج را هم برای دل یار نمیخواهم که آن معشوقِ هرگز پشیماننشونده، از ریختن خون من پشیمان شود.
هوش مصنوعی: با رویاندن خط سیاه بر چهره، سرِ نامهٔ زیباییات را سیاه کردی تا آن را نخوانم. پس دستکم بگذار مُهرِ عنوان آن نامه را، که کنایه از لب یا خال است، ببوسم.
هوش مصنوعی: ای دل، نپرس که جان غمگینت سرانجام چه حالی دارد؛ زیرا مدتهاست که از شدت یاد یار، جان را از یاد بردهام.
هوش مصنوعی: مردم به خاطر عشق تو به من سنگ میزنند. تو هم سنگی بفرست تا در لذت آن بمیرم و با جان آن سنگ را ببوسم.
هوش مصنوعی: اگر از عشق من بدنام شدهای، با یک نگاه و غمزه مرا بکش. چرا این کار آسان را بر خودت دشوار میکنی؟
هوش مصنوعی: ای جان، اگر میخواهی مرا بکشی، زنهار یک سخن از من بشنو: دستکم امروز آن لبهای خندانت را شفیع من کن.
هوش مصنوعی: به یار گفتم حال که مرا کشتی، دستکم زبانی تر کن و سخنی بگو. پاسخ داد وقتی شکارم بر زمین افتاده، دیگر باریدن تیر بر او چه لزومی دارد؛ یعنی سخن او نیز تیری تازه است و دیگر بیفایده است.
هوش مصنوعی: برای زلف بلند تو سعادتی بالاتر از این نیست که آستانهٔ کاخ سلطانِ سلطانزاده را جارو کند.
هوش مصنوعی: آن سلطان، خلیفه و قطب جهان، مبارکشاهِ دینپرور است. اگر روزگار دو قطب داشته باشد، قطب یگانهٔ حقیقی اوست.
هوش مصنوعی: خطاب به یار: تو هنوز ایمان و دین بسیاری برای غارت کردن در پیش داری. پس به آن دو چشم کافرکیشت مسلمانی بیاموز.
هوش مصنوعی: پریشانیای که از زلف تو به من رسیده، همان برای خودم بماند. خسرو چگونه میتواند چنین پریشانیای را برای آن زلف آرزو کند؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چو بگشاید نگار من دو بادام و دو مرجان را
بدین نازان کند دل را بدان رنجان کند جان را
من و جانان به جان و دل فرو بستیم بازاری
که جانان دل مرا داده است من جان داده جانان را
چو نار کفته دارم دل بنار تفته آگنده
[...]
چو عاشق شد دل و جانم رخ و زلفین جانان را
دل و جان را خطرنبود دل این را باد و جان آنرا
من از جانان دل و دین را به حیلت چون نگه دارم
که ایزد بر دل و جانم مسلط کرد جانان را
نگارینی که چون بینی لب و دندان شیرینش
[...]
زهی سر بر خط فرمان تو افلاک و ارکان را
چو چابک دست معماری است لطفت عالم جان را
ز ابر طبع لؤلؤ بخش و باد لطف تو بوده
به روز مفلسی بنشاندهای دریا و عمان را
تو کوه گوهری در ذات و من هرگز ندانستم
[...]
رسید آن شه رسید آن شه بیارایید ایوان را
فروبُرّید ساعدها برای خوب کنعان را
چو آمد جانِ جانِ جان، نشاید برد نام جان
به پیشش جان چه کار آید مگر از بهر قربان را
بُدم بیعشق گمراهی درآمد عشق ناگاهی
[...]
گه از می تلخ میکن آن دو لعل شکرافشان را
که تا هر کس به گستاخی نبیند آن گلستان را
کنم دعوی عشق یار و آنگه زو وفا جویم
زهی عشق ار به رشوت! دوست خواهم داشتن آن را
بران تا زودتر زان شعله خاکستر شود جانم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.