ای بار نازنین مگر از فتنه زادهای
کامروز چشم فتنهگری برگشادهای
در ملک حسن خسرو خوبان تویی ولیک
داد مرا تو از لب شیرین ندادهای
هستند در زمان تو خوبان گلعذار
لیکن از این میانه تو زیبا فتادهای
چون آفتاب بر همه روشن شد آنکه تو
از حسن و لطف از مه تابان زیادهای
از خط تو ز غالیه هر نقطهای که هست
داغیست آنکه بر دل عنبر نهادهای
با آنکه ریخت غمزهٔ شوخ تو خون ما
با عاشقان هنوز به جنگ ایستادهای
گفتم کمال از قد سرو نو بر نخورد
عشقت بگفت رو که در این ره پیادهای



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه در وصف زیبایی یار و شکایت از بیوفایی اوست. شاعر یار را پادشاه خوبان، برتر از ماه و رشک عنبر میخواند، اما از اینکه از لب شیرینش کامی نیافته و نگاهش خون عاشقان را ریخته و هنوز با آنان در جنگ است گله میکند. در پایان، کمال از بیبهرگی خود از قامت یار مینالد و عشق به او پاسخ میدهد که در این راه پیادهای و توان رسیدن نداری.
هوش مصنوعی: ای یار نازنین، گویا از فتنه و آشوب زاده شدهای، چون امروز چشمی فتنهانگیز گشودهای و دلها را به آشوب کشیدهای.
هوش مصنوعی: در سرزمین زیبایی تو پادشاه (خسرو) زیبارویانی، اما از لب شیرینت داد مرا ندادهای و کامم را برنیاوردهای. «خسرو» و «شیرین» به داستان خسرو و شیرین اشاره دارد.
هوش مصنوعی: در روزگار تو زیبارویان گلرخسار بسیارند، اما از میان همهٔ آنان تو زیباتر از همه از کار درآمدهای.
هوش مصنوعی: مانند خورشید بر همه آشکار شده است که تو در زیبایی و لطافت از ماه درخشان برتری.
هوش مصنوعی: هر نقطهای از خط سیاه و خوشبوی تو که گویی از غالیه است، داغی است که بر دل عنبر نهادهای؛ یعنی عنبر از حسرت بوی و سیاهی خط تو داغدار است.
هوش مصنوعی: با اینکه نگاه شوخ و فریبندهٔ تو خون ما را ریخت، هنوز با عاشقان سر جنگ داری و دست از ستیز برنمیداری.
هوش مصنوعی: گفتم کمال از قامت سروگونهٔ تازهات بهره و میوهای نبرد؛ عشق تو پاسخ داد: برو که تو در این راه پیاده و ناتوانی و به وصال نمیرسی. «بر خوردن» با بیثمری سرو ایهام دارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
از زلف هر کجا گرهی برگشادهای
بر هر دلی هزار گره برنهادهای
در روی من ز غمزه کمانها کشیدهای
بر جان من ز طره کمینها گشادهای
بر هرچه در زمانه سواری به نیکوئی
[...]
ای شمع به نشین که بپای ایستاده ای
باما نه در موافقت جام باده ای
تا تو نشسته بودی مجلس نداشت نور
ما چشم روشنیم که تو ایستاده ای
رازی که بر صحیفه دل می نگاشتی
[...]
ای صبرم از فراق تو بر باد دادهای
دل در بلای عشق تو گردن نهادهای
در شاهراه عشق تو دل بسته دیدهای
در بارگاه حسن تو جان هوش دادهای
در جنب نور روی تو خورشید ذرهای
[...]
تا کی دلا به دام غمش اوفتادهای
صد داغش از فراق به جانم نهادهای
تا چند جان به زلف دلاویز بستهای
تا سیل خون ز دیده روانم گشادهای
ای ماه مهربان چو سر زلف خویشتن
[...]
ای سرو راستین که کُلَهْ کج نهادهای
دی تازه گل که پرده ز عارض گشادهای
از جنس آب و خاک نیی از چه گوهری
وز نوع جن و انس نیی وز که زادهای
نازکتری ز برگ سمن ورنه گفتمی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.