از زلف هر کجا گرهی برگشادهای
بر هر دلی هزار گره برنهادهای
در روی من ز غمزه کمانها کشیدهای
بر جان من ز طره کمینها گشادهای
بر هرچه در زمانه سواری به نیکوئی
الا بر وفا و مهر کز این دو پیادهای
گفتی جفا نه کار من است ای سلیم دل
تو خود ز مادر از پی این کار زادهای
دیدی که دل چگونه ز من درربودهای
پنداشتی که بر سر گنج اوفتادهای
گفتی که روز سختی فریاد تو رسم
سخت است کار بهر چه روز ایستادهای
خاقانی از جهان به پناه تو درگریخت
او را به دست خصم چرا باز دادهای



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از معشوقی گله میکند که زلف و غمزهاش دلها را گرفتار و جان او را آماج کرده است. معشوق در زیبایی بر همه برتری دارد اما از وفا و مهر بیبهره است و ستمگری را انکار میکند. عاشق وعدهٔ یاری او در روز سختی را یادآوری میکند و در پایان میپرسد چرا خاقانی را که به او پناه آورده بود، به دست دشمن سپرده است.
هوش مصنوعی: هر جا که گرهی از زلف خود باز کردهای، در عوض هزار گره و گرفتاری بر دل عاشقان انداختهای؛ گشودن زلف تو مایهٔ گرفتاری دلهاست.
هوش مصنوعی: با غمزه و نگاه چشمت کمانها به سوی چهرهٔ من کشیدهای و با طرّهٔ گیسویت برای جان من کمینها گستردهای.
هوش مصنوعی: در زیبایی بر همهٔ آنچه در جهان است برتری داری، همچون سواری بر پیادگان؛ جز در وفا و مهربانی که در این دو پیاده و ناتوانی.
هوش مصنوعی: گفتی ای سادهدل، ستم کردن کار من نیست؛ اما تو خود از مادر برای همین کارِ ستم زاده شدهای.
هوش مصنوعی: دیدی که چگونه دل را از من ربودی؟ چنان شاد شدی که گمان کردی به گنجی دست یافتهای.
هوش مصنوعی: گفتی روز سختی به فریادت میرسم؛ اکنون کار سخت شده است، دیگر منتظر کدام روز ایستادهای؟
هوش مصنوعی: خاقانی از دست جهان به پناه تو گریخت؛ چرا او را دوباره به دست دشمن سپردهای؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای شمع به نشین که بپای ایستاده ای
باما نه در موافقت جام باده ای
تا تو نشسته بودی مجلس نداشت نور
ما چشم روشنیم که تو ایستاده ای
رازی که بر صحیفه دل می نگاشتی
[...]
ای صبرم از فراق تو بر باد دادهای
دل در بلای عشق تو گردن نهادهای
در شاهراه عشق تو دل بسته دیدهای
در بارگاه حسن تو جان هوش دادهای
در جنب نور روی تو خورشید ذرهای
[...]
ای بار نازنین مگر از فتنه زادهای
کامروز چشم فتنهگری برگشادهای
در ملک حسن خسرو خوبان تویی ولیک
داد مرا تو از لب شیرین ندادهای
هستند در زمان تو خوبان گلعذار
[...]
تا کی دلا به دام غمش اوفتادهای
صد داغش از فراق به جانم نهادهای
تا چند جان به زلف دلاویز بستهای
تا سیل خون ز دیده روانم گشادهای
ای ماه مهربان چو سر زلف خویشتن
[...]
ای سرو راستین که کُلَهْ کج نهادهای
دی تازه گل که پرده ز عارض گشادهای
از جنس آب و خاک نیی از چه گوهری
وز نوع جن و انس نیی وز که زادهای
نازکتری ز برگ سمن ورنه گفتمی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.