نداند قدر حسنت کس به از تو
که خاک پای خود روبی به گیسو
شراب حسن پتوشی ز لبها
در آید زلف از آن پیشت به زانو
از رویت مشتبه شد قبله بر خلق
سوی محراب اشارت کن به ابرو
به من حلوای لب متمای گفتم
اگر دست آورم در گردن تو
به حسن از ماه میچربی و پروین
اگر منکر شوند اینکه ترازو
سر رقص است امشب ماه ما را
بزن بر نی زنان بانگی که دف کو
کمال امشب سماع عاشقان است
چنین شبها نشاید رقص پهلو



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی عاشقانه در وصف زیبایی معشوق است: گیسوی بلندی که خاک پایش را میروبد و تا زانو فرو افتاده، و ابرویی که مانند محراب است و چهرهای که قبله را بر مردم مشتبه میکند. شاعر با ترازو برتری معشوق را بر ماه و پروین ثابت میکند و از حسرت وصال سخن میگوید. در پایان، فضای غزل به شبِ سماع میرسد؛ معشوق سرِ رقص دارد و شاعر خود را به برخاستن و رقص فرامیخواند.
هوش مصنوعی: هیچکس بهتر از خودت قدر زیباییات را نمیداند؛ زیرا گیسوی بلندت تا زمین میرسد و خاکِ زیر پایت را با آن میروبی، گویی خودت هم خاکِ پای خود را گرامی میداری.
هوش مصنوعی: وقتی از لبهایت شرابِ زیبایی مینوشی، زلفت گویی مست میشود و پیش تو به زانو درمیافتد. اشاره به زلفی است که تا زانو فروافتاده است.
هوش مصنوعی: چهرهٔ تو چنان است که قبله بر مردم مشتبه شده و به جای قبله رو به چهرهات میکنند؛ پس با ابرویت، که خود مانند محراب است، سوی محراب اشاره کن تا راه را بیابند.
هوش مصنوعی: گفتم حلوای لبت را به من نشان نده، مگر آنکه بتوانم دست در گردنت بیندازم؛ یعنی دیدنِ شیرینیِ لب بیوصال و همآغوشی مایهٔ رنج است.
هوش مصنوعی: در زیبایی از ماه و پروین برتری و سنگینتری. اگر این را انکار کنند، اینک ترازو حاضر است تا بسنجند.
هوش مصنوعی: امشب ماهِ ما، یعنی معشوق، سرِ رقص دارد؛ بر نوازندگان نی بانگ بزن و بپرس که دف کجاست تا ساز کامل شود.
هوش مصنوعی: ای کمال، امشب شبِ سماعِ عاشقان است و در چنین شبهایی نباید به پهلو آرمید و از رقص کناره گرفت؛ باید برخاست و در سماع شرکت کرد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چو از نوروز گردد این جهان نو
هوا خوشتر شود آنگه همی رو
مرا هجران آن آهوی آمو
همی دارد چو بچه مرده آهو
ز گردشهای این چرخ سبکرو
همان آید کزان سنگ و از آن جو
پدر گفتش که چون زر سایه افکند
ترا از گوهر و از پایه افکند
نیاید دُنیی و دین راست هر دو
ز حق میدان که نتوان خواست هر دو
در این رقص و در این های و در این هو
میان ماست گردان میر مه رو
اگر چه روی میدزدد ز مردم
کجا پنهان شود آن روی نیکو
چو چشمت بست آن جادوی استاد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.