بی تو مرا خواب و خیال وصال
آن همه خوابست به چشم و خیال
جانسوی بالای نو بیدله نرفت
مرغ به بالا نرود جز به بال
حاجتم از روی نو یک دیدنست
دور محل نظرست و سؤال
بر ورق گل قلم صنع را
خوشتر از آن نقطه نیفتاد خال
سوختگان روی به آتش نهند
گر تو به جنت ننمائی جمال
جان و سر و هرچه برم پیش تو
هیچ نگری ز من الأ ملال
زلف تو خواهم به تفال گرفت
دال گرفتند مبارک به قال
الامیه گفتم غزلی تا بری
بر گذر قافیه نام کمال



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق میگوید بی معشوق، وصال جز خواب و خیال نیست و جانش بیبالوپر به قامت بلند او نمیرسد. خواستهٔ او تنها یک نگاه است. سپس خال و جمال معشوق را میستاید و میگوید بهشت بدون او برای عاشقان ارزشی ندارد، و از بیاعتنایی معشوق به جاننثاری خود گله میکند. در پایان زلف او را فال نیک میگیرد و میگوید غزل را با قافیهٔ «ل» سروده تا نام کمال در قافیه بنشیند.
هوش مصنوعی: بی تو، هر خواب و خیالی که از وصال تو میبینم، فقط خواب چشم و وهم ذهن است و حقیقتی ندارد.
هوش مصنوعی: جان بیدل من نتوانست به قامت بلند تو برسد، چون پرنده جز با بال به بالا نمیرود. شاعر میان «بالا» و «بال» بازی لفظی کرده است.
هوش مصنوعی: تنها خواستهام از روی تو یک بار دیدن است. ظاهراً میگوید روزگار، هنگام نگاه کردن و درخواست کردن است؛ یا آنکه نگاه و درخواست از ادب دور است.
هوش مصنوعی: قلم آفرینش بر برگ گل، یعنی چهرهٔ تو، خالی زیباتر از آن نقطه ننهاده است.
هوش مصنوعی: اگر تو در بهشت جمال خود را نشان ندهی، عاشقان سوخته روی به آتش دوزخ میآورند. یعنی بهشتِ بی تو برای آنان ارزشی ندارد.
هوش مصنوعی: جان و سر و هر چه پیش تو بیاورم، از من جز ملال و دلتنگی نمیبینی و هیچکدام را نمیپذیری.
هوش مصنوعی: زلف تو را برای خود فال نیک میگیرم، زیرا حرف «دال» را، که زلف به شکل آن است، در فال مبارک میدانند.
هوش مصنوعی: غزلی با قافیهٔ «ل» گفتم تا نام «کمال» هم که به «ل» ختم میشود، در مسیر قافیه بیاید و تو آن را با خود ببری و به یاد آوری.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
مانده به یمگان به میان جبال
نیستم از عجز و نه نیز از کلال
یکسره عشاق مقال منند
در گه و بیگه به خراسان رجال
وز سخن ونامهٔ من گشت خوار
[...]
صفر کن این بُرج ز طوق هِلال
باز کن این پرده ز مُشتی خیال
إِنَّ هَوَی النَّفْسِ یَقُدُّ الْعِقال
لا یَتَهَدّیٰ وَ یَعِی ما یُقال
خاک من و توست که باد شَمال
میبردش سوی یَمین و شِمال
ما لَکَ فِی الْخَیمةِ مُسْتَلْقیاً؟
[...]
در «اوده» بخشش او تا دو سال
هیچ غم و ناله نبود از منال
مظهر حسن جمالش به جلال
مظهر وصف جلالش به کمال
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.