گنجور

شمارهٔ ۴۴۴

 
کمال خجندی
کمال خجندی » غزلیات
 

زمستی چشم او هرگز به حال ما نمی افتد

بهر جانی بیفتد مست و او قطعا نمی افتد

چو خاک ره شوم زین پس من و سودای زلف او

که خاک راه را در سر جز این سودا نمی افتد

بکویت رند دردی کش سبو بر سر بر آید خوش

چه می ها در سر است او را عجب کز پا نمی افتد

بروز صید هر نیری که اندازی و گردد گم

بیا آن در دل ما جر که دیگر جا نمی افتد

چه خوش افتاده است آن در یکتا بر بنا گوشت

که بر گل قطره باران چنین زیبا نمی افتد

از دورت کی توان دیدن چو ننمانی بما بالا

نمی بینیم مه تا چشم بر بالا نمی افتد

نخستین دیدهها افتد بران پا آنگهی سرها

به خاک پایت از تن ها سر تنها نمی افتد

نمی افتد رقیب اصلا به روی آب چشم من

چه افتادست این خشی را که در دریا نمی افتد

شبی کان مه به چرخ آید کمال آنجا فکن خود را

که صوفی در چنین رقصی بدور آنها نمی افتد



با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم) | شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

در فهرست‌گذاری نسخه‌های خطی اشعار گنجور مشارکت کنید