به حلقه که ز زلفت با خبر ببرد
خبر ز جان و دل و عقلها ز سر بیرد
برم ز زلف تو بونی چو رخ نمانی باز
مشام بوی خوش از نافه در سحر ببرد
اگر ز نبر فرسنی تحبی وی دل
ببند نامه به پیکان که نیز تر ببرد
به فکر آن لب شیرین چنان ضعیف شدم
که گیردم مگس و پیش او بپر بپرد
چه منت است که من دل به خدمتت ببرم
که چشم تو صد زآن به یک نظر ببرد
بدرد و حسرت آن غمزه نرگس بیمار
بر آن است که با خاک چشم تر ببرد
کمال بر در جانان بر ببر جانرا
که هر که رفت بر آن در چنین بسر ببرد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه در وصف زلف، لب و چشم معشوق است. بوی زلف او عقل را میرباید، شیرینی لبش عاشق را چنان نزار کرده که مگسی میتواند او را ببرد، و چشمش با یک نگاه صدها دل را صید میکند. در پایان، شاعر به خود سفارش میکند که جانش را بر درگاه جانان فدا کند، همانگونه که همهٔ رفتگانِ آن درگاه کردهاند.
هوش مصنوعی: هر حلقه از زلف تو که نسیم خبری از آن بیاورد، آگاهی جان و دل را از میان میبرد و عقل را از سر بیرون میکند. یاد زلف تو عاشقان را بیخود و شیدا میکند.
هوش مصنوعی: وقتی دوباره چهرهات را نشان میدهی، بویی از زلف تو به من میرسد. آن بو چنان خوش است که مشام، بوی خوش نافهٔ مشک را در سحرگاه از یاد میبرد.
هوش مصنوعی: اگر میخواهی با تیر سلامی به دل من بفرستی، نامه را به پیکان تیر ببند تا آن را تندتر برساند. یعنی تیر غمزهٔ تو برای من پیام محبت است و هرچه زودتر برسد خوشتر است.
هوش مصنوعی: از فکر آن لب شیرین چنان لاغر و ناتوان شدهام که مگسی میتواند مرا بگیرد و با بال خود پیش آن لب ببرد. مگس به سوی شیرینی میرود و این اشاره به شیرینی لب یار است.
هوش مصنوعی: اگر دلم را به خدمت تو بیاورم، منّتی بر تو ندارم، زیرا چشم تو با یک نگاه صد دل مانند آن را میرباید.
هوش مصنوعی: گل نرگس که چون چشمی بیمار است، از درد و حسرتِ غمزهٔ چشم تو میخواهد چشم گریانش را با خود به خاک ببرد. یعنی نرگس در برابر چشم تو شرمنده است و از حسرت آن میمیرد.
هوش مصنوعی: ای کمال، جانت را به درگاه معشوق ببر و نثار کن. هر کس به آن درگاه رفت، عمر را همینگونه، با جانسپاری، به پایان رساند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چهار چیز مر آزاده را زغم بخرد:
تن درست و خوی نیک و نام نیک و خرد
هر آن که ایزدش این هر چهار روزی کرد
سزد که شاد زید جاودان و غم نخورد
منم که دل نکنم ساعتی ز مهر تو سرد
ز یاد تو نبوم فرد اگر بوم ز تو فرد
اگر زمانه ندارد ترا مساعد من
زمانهرا و تو را کی توان مساعد کرد
جز آنکه قبله کنم صورت خیال ترا
[...]
به عافیت بنشین زیر چرخ گرداگرد
که کنج عافیتی به بود زبردابرد
به هرزه کاری عمرت به آخر آوردی
ز جهل تا کی خواهی خدای را آزرد
بسا کسا که ز ایام آبروئی داشت
[...]
سپید کار سیه دل سپهر سبز نمای
کبود سینه و سرخ اشک و زرد رویم کرد
بماند رنگش چون داغ گاز ران بر من
مگر مرا ز خم رنگرز برون آورد
جمال دین سر احرار روزگار حسن
ایا به جنب بزرگیت صحن عالم خرد
تویی که منشی فرمان تو به دست نفاذ
حروف حادثه از روی آسمان بسترد
هر آن شمار که خصم تو از جهان برداشت
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.