مائیم و دلی پر خون بر خاک سر کویت
غمگین بهمه رویی در آرزوی رویت
تو سروی و ما چون آب آورده به پایت سر
می ماند و ما نشه بر خاک سر کویت
راضیم بدشنامی گر یاد کنی ورنه
تا عمر بود باقی مانیم دعا گویت
ما با دو جهان کردیم قسمت همه عالم را
ایشان و جهان ای جان مائیم و یکی مویت
زلف تو دریغ آید ای جان که به باد افتد
تدبیر که هم حیف است گر گل شنود بویت
گر من دل خود جویم در کوی تو نگذاری
مپسند جفا چندین بر عاشق دلجویت
گویند کمال این ره تا چند همی پویی
تا هست تک و پویی ماییم و تک و پویت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق با دلی خونین بر خاک کوی معشوق نشسته و آرزوی دیدار او را دارد. او به دشنام معشوق هم خشنود است، دنیا را به دیگران وامیگذارد و به یک تار موی یار بسنده میکند و از غیرت، حتی بوییدن گل را از بوی یار روا نمیداند. در پایان، کمال در پاسخ به سرزنش دیگران میگوید تا توان دارد در راه معشوق خواهد کوشید.
هوش مصنوعی: ما با دلی پر از خون بر خاک سر کوی تو افتادهایم و از هر جهت غمگین، در آرزوی دیدن روی تو هستیم.
هوش مصنوعی: تو مانند سرو هستی و ما مانند آبی که پای سرو را میشوید، سر به پای تو نهادهایم و همچنان بر خاک سر کوی تو نشسته و ماندگاریم.
هوش مصنوعی: اگر مرا حتی با دشنامی یاد کنی خشنودم، و اگر یاد نکنی، تا عمر باقی است دعاگوی تو خواهیم ماند.
هوش مصنوعی: ما همهٔ هستی را با اهل دو جهان قسمت کردیم: سهم آنان دنیا باشد، ای جان، و سهم ما تنها یک تار موی تو.
هوش مصنوعی: ای جان، دریغ است که زلف تو به دست باد بیفتد و پریشان شود؛ اما چه چاره، که این هم حیف است که گل بوی خوش تو را بشنود و از آن بهره ببرد.
هوش مصنوعی: اگر بخواهم دل گمشدهٔ خود را در کوی تو بجویم، اجازه نمیدهی؛ این همه ستم را بر عاشقی که در پی دل خویش و دلجوی توست روا مدار.
هوش مصنوعی: به کمال میگویند تا کی این راه را میپیمایی؛ پاسخ میدهد تا وقتی توان دویدن و کوشش هست، ما در راه تو میدویم و میکوشیم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای حقه ی نقد جان بر طاق دو ابرویت
وی حلقه ی جان و دل پیرامن گیسویت
تشویش خردمندان از باد صبا بودی
گر هیچ گذر کردی بر سلسله ی مویت
از پیرهن یوسف تا بیش نگوید کس
[...]
ای ترک کمان ابرو، من کشته ابرویت
ملک همه چین و هند، ندهم به یکی مویت
وقتی به طفیل گوی بنواز سرم آخر
تا چند به هر زخمی حسرت خورم از کویت
گفتی که بدین سودا غمناک چه می گردی
[...]
ای قبله حقجویان محراب دو ابرویت
روی دل مشتاقان از هر طرفی سویت
نه گنبدگردون را پر کرده هیاهویت
در دیر و حرم مجنون بر سلسله مویت
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.