ای حقه ی نقد جان بر طاق دو ابرویت
وی حلقه ی جان و دل پیرامن گیسویت
تشویش خردمندان از باد صبا بودی
گر هیچ گذر کردی بر سلسله ی مویت
از پیرهن یوسف تا بیش نگوید کس
بر باد فشان یک شب سامک چه ی خوش بویت
شاید که کند دعوی کز خلد همی آیم
آن را که گذر باشد بر خاک سر کویت
وصف لب شیرینت چون من که کند الّا
هنگام شکر خوردن طوطی سخن گویت
چون جام به کف گیری با آن همه گیرایی
گرمی نکند صهبا با نازکی خویت
تا چشم زدم بر هم بربود مرا از من
ختم است فسون کردن بر غمزه ی جادویت
جز با تو نمی باشم زیرا نتوان بودن
در مظلمه ی هجرت بی مشعله ی رویت
بی چاره نزاری را مرجع تو و ملجأ تو
عیبش نتوان کردن گر میل کند سویت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی عاشقانه در وصف زیباییهای معشوق است: ابرو، زلف، بوی خوش، کوی بهشتگون، لب شیرین، خوی لطیف و غمزهٔ جادو. شاعر بوی معشوق را برتر از پیراهن یوسف و کوی او را همچون بهشت میداند. در پایان، نزاری از تاریکی هجران سخن میگوید و معشوق را تنها پناه خود میخواند و گرایش خود به او را سزاوار سرزنش نمیداند.
هوش مصنوعی: ای معشوقی که جعبهٔ نقدِ جانِ عاشقان بر طاقِ دو ابروی تو نهاده شده و جان و دلِ آنان مانند حلقهای گرداگرد گیسوی تو را گرفته است؛ یعنی جان و دل همه در گروِ ابرو و زلف توست.
هوش مصنوعی: اگر باد صبا یک بار بر زنجیرِ زلف تو بگذرد و بوی آن را پراکنده کند، خردمندان پریشان و بیقرار میشوند.
هوش مصنوعی: یک شب گردنبندِ خوشبوی خود را در باد بیفشان تا دیگر کسی از بوی پیراهن یوسف سخن نگوید؛ زیرا بوی تو از آن برتر است.
هوش مصنوعی: هر کس بر خاکِ سرِ کوی تو گذر کند، رواست که ادعا کند از بهشت میآید؛ چون کوی تو همچون بهشت است.
هوش مصنوعی: چه کسی مانند من میتواند لبِ شیرین تو را وصف کند، جز طوطیِ سخنگوی تو که هنگام شکر خوردن سخن میگوید؛ یعنی شاعر خود را طوطیِ شکرخوارِ لب تو میداند.
هوش مصنوعی: وقتی جام را با آن همه دلربایی در دست میگیری، شرابِ تند در برابر لطافت و نرمیِ خوی تو گرمی و تندی نمیکند.
هوش مصنوعی: در یک چشمبرهمزدن مرا از خودم ربود؛ افسونگری به غمزهٔ جادوگرانهٔ تو پایان مییابد و در آن به کمال رسیده است.
هوش مصنوعی: جز با تو نمیتوانم باشم، زیرا در تاریکی و ستمِ جدایی از تو، بیمشعلِ روشنِ چهرهات نمیتوان زیست.
هوش مصنوعی: برای نزاریِ بیچاره، بازگشتگاه و پناهگاه تنها تویی؛ پس اگر به سوی تو گرایش داشته باشد، نمیتوان او را سرزنش کرد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای ترک کمان ابرو، من کشته ابرویت
ملک همه چین و هند، ندهم به یکی مویت
وقتی به طفیل گوی بنواز سرم آخر
تا چند به هر زخمی حسرت خورم از کویت
گفتی که بدین سودا غمناک چه می گردی
[...]
مائیم و دلی پر خون بر خاک سر کویت
غمگین بهمه رونی در آرزوی رویت
تو سروی و ما چون آب آورده به پایت سر
می ماند و ما نشه بز خاک سر کویت
راضیم بدشنامی گر باد کئی ورنه
[...]
ای قبله حقجویان محراب دو ابرویت
روی دل مشتاقان از هر طرفی سویت
نه گنبدگردون را پر کرده هیاهویت
در دیر و حرم مجنون بر سلسله مویت
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.