صل علی محمدٍ دُرّة تاج الاصطفا
صاحب جیش الاهتدا ناظم عقد الاتّقا
بلبلِ بوستانِ شرع، اخترِ آسمانِ دین
کوکبِ دُرّیِ زمین، درّیِ کوکبِ سما
تاجدهِ پیمبران، باجستانِ قیصران
کارگشایِ مُرْسَلِین، راهنمایِ انبیا
سیدِ اولین رسل، مُرْسَلِ آخرین زمان
صاحبِ هفتمین قران، خواجهٔ هشتمین سرا
هستی امرِ «کُنْ فکان»، مقصدِ حرفِ کاف و نون
برقروِ بُراقران، خاکیِ عرشِ مُتَّکا
شمعِ سراجهٔ أبیت، اخترِ برجِ «لَوْ دَنَوْت»
تارکِ دنییِ دَنِی، مالکِ مُلْکَتِ دَنِی
رخت به ورطهٔ بلا، تخت به ذروهٔ علا
خانه به گوشهٔ فنا، دانهٔ خوشهٔ بقا
تازی شیرِ بیلقب، مکّیِ هاشمینسب
مُعْتَکِفِ سرایِ وحی، اُمِّی اُمَّتی سرا
طَیِّبِ طیبِ آستان، طایرِ کعبهآشیان
گوهرِ کانِ لا مکان، اخترِ برجِ کبریا
روضهٔ آدمِ صفی، آدم روضهٔ رضا
صوفیِ صفّهٔ صفا، سِرّ و حدیقهٔ وفا
ز ابرویِ چون هلال او تافته نعلِ ماهِ نو
وز رخِ مهمثالِ او یافته مشتری بها
مُشْتَعِل از جبینِ او، شمعِ سراچهٔ هُدی
مُنْتَسِم از نسیمِ او، غنچهٔ باغِ اهتدا
خورده به آب رویِ او، نوح درودگر قسم
کرده به خاکِ کویِ او، آدمِ خاکی التجا
مُنْهَدِم از عروجِ او، قبّهٔ قصرِ قیصران
مُنْهَزِم از خروج او، خسروِ خطّهٔ خطا
ابطحیای که چون عَلَم بر حَرَمِ وجود زد
از پیِ پای بوس او، گشت نه آسمان دو تا
صومعهای که نیستش زمزمهٔ درودِ از او
هست چو دیرِ مؤبدان، لایقِ نفت و بوریا
چون دُرّ اگر یتیم شد، بود بهایِ او فزون
زانک خرد فزون نهد، دُرّ یتیم را بها
منزویانِ شام بین از هوسِ ردایِ او
پیشِ رواقِ نیلگون، بسته غشاوهٔ عشا
بُرده چو زهره اشرف پارهٔ عطف دامنش
بهرِ طرازِ آستین، چرخِ زُمُرُّدین قبا
ای زمضیقِ «کُنْ فَکان»، سویِ مکانِ لا مکان
رانده و باغِ سدّره را دیده به دیده منتهی
رویِ تو، قبلهٔ مَلَک، کویِ تو، کعبهٔ فَلَک
مختلفِ تو، قَدْ هَلَک، معتقدِ تو، قَدْ نَجا
صدرِ تو، مصدرِ امان، زخمِ تو، مرهمِ روان
دردِ تو، موجبِ دوا، رنجِ تو، علّتِ شفا
شاهنشانِ قدسیان، تختنشینِ شهرِ قُدس
ای شهِ مُلْکِ اصطفا، وی لقبِ تو، مصطفی
آینهٔ سپهر را مهرِ رخِ تو، صیقلی
دیدهٔ آفتاب را خاکِ درِ تو، توتیا
روحِ امین چو عرض کرد آبِ رخِ تو بر رُسُل
در تکِ چاهِ آب شد یوسفِ مصری از حیا
شاهِ فلک چو بنگرد طلعتِ ماهپیکرت
ذرّهصفت دراوفتد بر سرِ بامت از هوا
ای شده آبِ زمزم از خاکِ درِ سرایِ تو
کعبه ز توست با شرف، مَرْوِه ز توست باصفا
عقل چو دید که آسمان، پیشِ تو در رکوع شد
نزدِ قیامِ قامتت، داد صلوة را صلا
دستِ عنایتی که ما مفتقریم و تنگدست
خوانِ شفاعتی که ما مشتهیایم و ناشتا
خواجو اگر نداشتی برگِ بهارِ عشقِ تو
بلبلِ باغِ طبعِ او هیچ نداشتی نوا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این قصیده در ستایش پیامبر اسلام است و با درود بر او آغاز میشود و لقبها و صفتهای او را برمیشمارد: برتری بر پیامبران، معراج، نسب هاشمی، یتیمی و برتریاش بر یوسف و خورشید و ماه. در میانه، شاعر روی سخن را به خود پیامبر میگرداند و او را قبلهٔ فرشتگان و مایهٔ شرف کعبه و رستگاری پیروانش میخواند. در پایان از او شفاعت و لطف میطلبد و میگوید شعر خواجو فقط از عشق او مایه گرفته است.
هوش مصنوعی: درود خدا بر محمد باد که گوهر تاج برگزیدگی است، فرماندهٔ سپاه هدایت است و رشتهٔ پرهیزگاری را نظم میدهد.
هوش مصنوعی: او بلبل باغ شریعت و ستارهٔ آسمان دین است؛ ستارهٔ درخشان زمین و مروارید ستارگان آسمان.
هوش مصنوعی: به پیامبران تاج میبخشد و از پادشاهانی چون قیصر باج میگیرد؛ گرهگشای فرستادگان و راهنمای پیامبران است.
هوش مصنوعی: سرور نخستین پیامبران است، هرچند در آخرالزمان فرستاده شد؛ صاحب دورهٔ هفتم و سرور بهشت هشتم است.
هوش مصنوعی: هستی جهان که با فرمان «کن فیکون» پدید آمد، به خاطر او بود و او مقصود آفرینش است؛ سوار براق است که چون برق میرود، و با آنکه از خاک است تکیهگاهش عرش است.
هوش مصنوعی: چراغ خلوتگاهی است که در آن با خدا شب را گذراند و ستارهٔ مقام قرب است؛ دنیای پست را رها کرده و مالک مقام نزدیکی به خداست.
هوش مصنوعی: بار زندگیاش در گرداب سختیها بود اما تختش بر بلندترین جایگاه است؛ در گوشهٔ فنا منزل گزید و از خوشهٔ جاودانگی بهره دارد.
هوش مصنوعی: عرب است و شیری بیمانند، از مکه و از نسب بنیهاشم؛ در خانهٔ وحی معتکف بود و درسناخواندهای بود که امتش را راه نمود.
هوش مصنوعی: آستانش پاک و خوشبوست و چون پرندهای است که آشیانش کعبه است؛ گوهر معدن بیمکانی و ستارهٔ برج بزرگی و کبریاست.
هوش مصنوعی: او برای آدم برگزیده چون باغ بهشت است و خود آدمِ باغ رضای الهی است؛ صوفی صفهٔ صفاست و جان و باغ وفاداری است.
هوش مصنوعی: هلال ماه نو از ابروی هلالمانند او درخشش گرفته و ستارهٔ مشتری از چهرهٔ ماهگونش ارزش یافته است.
هوش مصنوعی: شمع خانهٔ هدایت از پیشانی او روشن شده و غنچهٔ باغ رستگاری از نسیم او شکفته و خندان است.
هوش مصنوعی: نوحِ کشتیساز به آبروی او سوگند خورد و آدمِ خاکی به خاک کوی او پناه برد.
هوش مصنوعی: با معراج و برآمدن او گنبد کاخ قیصران فروریخت و با ظهورش پادشاه سرزمین خطا شکست خورد و گریخت.
هوش مصنوعی: او مکیای است که چون پرچم خود را بر حرم هستی برافراشت، نه آسمان برای بوسیدن پایش خم شدند.
هوش مصنوعی: هر عبادتگاهی که در آن زمزمهٔ درود بر او نباشد، مانند آتشکدهٔ موبدان است و سزاوار آن است که با نفت و بوریا سوزانده شود.
هوش مصنوعی: اگر یتیم شد، مانند دُرّ یتیم ارزشش بیشتر شد، زیرا خردمندان برای مروارید یگانه بهای بیشتری قائلاند.
هوش مصنوعی: گوشهنشینان شام را ببین که از آرزوی ردای او، در برابر آسمان نیلگون پردهٔ تاریکی شب را بر خود کشیدهاند.
هوش مصنوعی: آسمانِ سبزپوش، شریفترین پارهٔ لبهٔ دامن او را چون ستارهٔ زهره برای نقش و حاشیهٔ آستین خود برداشته است.
هوش مصنوعی: ای که از تنگنای جهان آفرینش به سوی بیمکانی رفتی و باغ سدرةالمنتهی را به چشم خود دیدی.
هوش مصنوعی: چهرهٔ تو قبلهٔ فرشتگان و کوی تو کعبهٔ آسمان است؛ مخالف تو هلاک شد و باورمند تو رستگار شد.
هوش مصنوعی: سینهٔ تو سرچشمهٔ امان است و زخمی که از تو رسد مرهم جان است؛ درد عشق تو مایهٔ درمان و رنج تو سبب شفاست.
هوش مصنوعی: تو بر قدسیان فرمان میرانی و بر تخت شهر قدس نشستهای؛ ای پادشاه سرزمین برگزیدگی که لقبت مصطفی است.
هوش مصنوعی: فروغ چهرهٔ تو آینهٔ آسمان را جلا میدهد و خاک در خانهٔ تو سرمهٔ چشم خورشید است.
هوش مصنوعی: وقتی جبرئیل زیبایی و آبروی تو را به پیامبران نشان داد، یوسف مصری از شرم به ته چاه رفت.
هوش مصنوعی: اگر خورشید، شاه آسمان، چهرهٔ ماهگون تو را ببیند، مانند ذرهای از آسمان بر بام خانهات فرو میافتد.
هوش مصنوعی: ای که آب زمزم از خاک در خانهٔ تو پدید آمده؛ شرف کعبه و صفای مروه از توست.
هوش مصنوعی: عقل چون دید آسمان در برابر تو به رکوع خم شده، در برابر قامت برافراشتهات همه را به نماز فراخواند.
هوش مصنوعی: دست لطفی به ما بده که نیازمند و تهیدستیم، و سفرهٔ شفاعتی بگستر که گرسنه و مشتاقیم.
هوش مصنوعی: اگر خواجو از بهار عشق تو بهرهای نداشت، بلبل طبع او هیچ نغمه و شعری نمیسرود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
اس ارملا اذا عرا
وارع اذالمرء اسا
در دو جهان لطیف و خوش همچو امیر ما کجا
ابروی او گره نشد گر چه که دید صد خطا
چشم گشا و رو نگر جرم بیار و خو نگر
خوی چو آب جو نگر جمله طراوت و صفا
من ز سلام گرم او آب شدم ز شرم او
[...]
عقل برو برو برو عشق بیا بیا بیا
راحت جان ما توئی دور مشو ز پیش ما
داروی درد عاشقی هست دواش درد دل
نیست به نزد عاشقان خوشتر ازین دوا دوا
کشتهٔ تیغ عشق او زنده دلست جاودان
[...]
ای رخ جانفزای تو جام جم جهان نما
گشته عیان ز روی تو ذات و صفات کبریا
حسن خط جمال تو هست چو عین ذات حق
ذات حق از جمال تو گشت عیان و رونما
عرش خدا چو روی او بود نمود روی از او
[...]
ای دل و جان عاشقان خسته تیغ مرحبا
غلغله او در سمک کوکبه تو در سما
غیرت تو هزار را برده بعالم فنا
بر سر کوی عاشقی کشته بتیغ ابتلا
باده بنوش و دم مزن صید در حرم مزن
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.