هر تار ز مژگانش تیری دگر اندازد
در جان شکند پیکان چون در جگر اندازد
کافر که رخش بیند با معجزهٔ لعلش
تسبیح درآموزد، زُنّار دراندازد
دل‌ها به خروش آید چون زلف برافشاند
جان‌ها به سجود آید چون پرده براندازد
در عرضگه عشقش فتنه سپه انگیزد
در رزمگه زلفش گردون سپر اندازد
شکرانهٔ آن روزی کاید به شکار دل
من زر و سر اندازم گر کس شکر اندازد
از روی کله‌داری بر فرق سراندازان
از سنگدلی هر دم سنگی دگر اندازد
هان ای دل خاقانی جانبازتری هر دم
در عشق چنین باید آن کس که سر اندازد
این تحفهٔ طبعی را بطراز و به دریا ده
باشد که به خوارزمش دریا به در اندازد
تا تازه کند نامش در بارگه شاهی
که‌افلاک به نام او طرز دگر اندازد
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به توصیف زیبایی و جذبه‌ّی معشوق می‌پردازد و از تأثیر عمیق آن بر دل و جان می‌گوید. او تصویر می‌کند که هر مژه‌ی معشوق چون تیر و پیکانی، جان را هدف می‌گیرد و عشق او چنان قدرتی دارد که دل‌ها به فعالیت و سجود می‌افتند. در عین حال، شاعر بر تلاش خود برای جلب نظر معشوق و اثبات عشقش تأکید می‌کند و فراموش نمی‌کند که باید در این مسیر وفادار و فداکار باشد. در پایان، او آرزومند است تا نام و یادش در نزد پادشاه و در عرصه‌ی عشق به شکوفایی برسد.
هوش مصنوعی: هر مژگان او مثل تیر به قلب آدمی می‌زند و مانند پیکانی است که وقتی به جگر خورده شود، جان را می‌شکند.
کافر که رخ او را با معجزهٔ لعلش ببیند، گفتن سبحان‌الله می‌آموزد و زنّار می‌اندازد.
هوش مصنوعی: زمانی که معشوق زلف خود را باز کند، دل‌ها به وجد و هیجان می‌آیند و جان‌ها از شوق و محبت، به درگاه عشق او به خاک می‌افتند.
هوش مصنوعی: محل عشق او مثل میدان جنگ است که فتنه و آشوب به پا می‌کند، و در جایی که او زلف‌هایش را می‌ریزد، آسمان خود را سپر می‌کند تا از آن زیبایی محافظت نماید.
هوش مصنوعی: به خاطر روزی که به عشق و دل من می‌رسد، از شکرگذاری و قدردانی هر چیزی که باعث خوشحالی‌ام شود، زر و چیزهای قیمتی به عنوان هدیه می‌دهم، اگر کسی شکر کند.
هوش مصنوعی: کسی که به خاطر محبت و عشق، با نشانه‌های شکرگزاری سرش را به زمین می‌ساید، در واقع از جانب دلبر با سختی‌های جدیدی مواجه می‌شود و از سنگدلی او هر بار بار دیگری به دوش می‌کشد.
هوش مصنوعی: ای دل، تو باید جانبازتر از این باشی؛ هر لحظه در عشق باید مانند کسی باشی که خود را فدای معشوق می‌کند.
هوش مصنوعی: خاقانی می‌گوید این شعر که من خلق کرده‌ام، باید به شکلی زیبا و ارزنده عرضه شود، زیرا شایسته است تا در دریای شعر جایگاهی رفیع پیدا کند و حتی به سرزمین خوارزم، که یکی از مناطق آباد و مهم است، راه پیدا کند.
هوش مصنوعی: خواستار است نامش در دربار شاهی تازه و مشهور شود، زیرا آسمان‌ها به خاطر او نامی دیگر بر خود می‌گیرند.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
کو عیسی روحانی تا معجز خود بیند
کو یوسف کنعانی تا جسم براندازد
کو تایب صد ساله تا بر شکن زلفش
حالی به سر‌اندازی دستار در اندازد
تَرْسا بَچهٔ مَستم گر پرده بَرَانْدازَد،
بَس سَر که ز هر سویی بَرْ یکْدِگرَ انْدازد
از دِیر بُرون آمَد، سَرمَست و پَریشانْ مو،
یارَب که چِه آتش‌ها در هر جگرَ انْدازد
چُون زلفِ پریشانْ را زُنّار بَرَافْشاند،
[...]
چون طوطی خطّ تو پر بر شکر اندازد
مرغ دل من آتش در بال و پر اندازد
صوفی ز می لعلت گر نوش کند جامی
تسبیح بر افشاند سجّاده بر اندازد
چون تیر زند چشمت سیاره هدف گردد
[...]
از سر چو کله در برم آن ترک براندازد
هر کس نظری دارد در پاش سراندازد
بی دیده نمیبیند رخسار نگارین را
هر کو بصری دارد بر تو نظر اندازد
گر بگذری از کنعان ای یوسف روحانی
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.