از درم باز کی آن دلبر طناز آید
عمر بگذشته ندیده است کسی باز آید
باز می دوزمش از سوزن صبر و نخ تاب،
تیر مژگانت اگر پرد در راز آمد
سوخت در آتش غیرت دل خونم، که چرا،
لب جام است که با لعل تو دمساز آید
مالک حسن است که زآن مرحله در کشور عشق
ار نیاریش دو صد قافله ناز آید
دل به زلف تو بسی هست ولی سوخته نیست
این دل ماست در آن حلقه که ممتاز آید
گر تو با زمزمه بر خاک من آری گذری،
ز استخوانم به لحد همچو نی آواز آید
مرغ جانم به کمان خانه ابروت نشست
نیک دارش تو، مبادا، که به پرواز آید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از دوریِ یارِ طناز مینالد و بازگشتِ او را مانند بازگشتِ عمرِ رفته دور از امید میبیند. سپس از رازداریِ خود، غیرت بردن بر جامی که لبِ یار را میبوسد، و برتریِ دلِ سوختهاش در میانِ دلهای گرفتارِ زلف سخن میگوید. در پایان میگوید عشقش حتی در گور هم چون نی آواز سر میدهد، و جانش را که در کمانِ ابروی یار نشسته به او میسپارد.
هوش مصنوعی: آن معشوقِ پرناز و عشوه کی دوباره به درِ خانهٔ من بازمیگردد؟ هیچکس ندیده است که عمرِ گذشته بازگردد؛ یعنی بازگشتِ یار هم مانند بازگشتِ عمر ناممکن مینماید.
هوش مصنوعی: اگر تیرِ مژگانِ تو پردهٔ رازم را بدرد و آن را آشکار کند، دوباره با سوزنِ صبر و نخِ تاب و توان آن را میدوزم و رازم را پنهان نگه میدارم.
هوش مصنوعی: دلِ خونشدهام در آتشِ غیرت سوخت، از این رو که لبِ جام با لبِ سرخِ لعلگونِ تو همدم میشود و آن را میبوسد.
هوش مصنوعی: تو فرمانروای سرزمینِ زیبایی هستی و اگر از آن سرزمین به کشورِ عشق نیایی، باز هم از سوی تو صدها کاروانِ ناز به آنجا میآید.
هوش مصنوعی: دلهای بسیاری در بندِ زلفِ تو گرفتارند، اما هیچکدام سوخته نیستند. تنها دلِ ماست که در میانِ آن حلقهها با سوختگیاش برجسته و ممتاز است.
هوش مصنوعی: اگر زمزمهکنان از کنارِ خاکِ من بگذری، از استخوانهایم در گور مانندِ نی آواز برمیخیزد. یعنی عشقِ من حتی پس از مرگ هم زنده است.
هوش مصنوعی: پرندهٔ جانم در کمانخانهٔ ابروی تو جا گرفته است. خوب از آن نگهداری کن، مبادا بپرد و از دست برود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بامدادان پگاه آمد بر بسته کمر
غالیه بر سر و رو کرد و برون رفت بدر
خواجه در غم من ار گفت که چون بیخردان
دین به دل کردهای اندر ره دنیا لابد
دیو در گوش هوا و هوسش میگوید
از پی کبر و کنی چون متنبی سد جد
من چه دانستم کز تربیت روحالقدس
[...]
هر که او بندهٔ این حضرت والا بود
همچو من صاب صد نعمت و آلا گردد
آن کل شوم نیک تیر دل از من بربود
عشق بر عشق چو آروغ برافروز فروز
یاسمنگون رخ . . . ون را به زِهارم بنمود
شب ز سودای ویم دیده حمدان نغنود
جز خداوند مفرمای که خوانند مرا
سزد این نام کسی را که غلام تو بود
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.