خواجه در غم من ار گفت که چون بیخردان
دین به دل کردهای اندر ره دنیا لابد
دیو در گوش هوا و هوسش میگوید
از پی کبر و کنی چون متنبی سد جد
من چه دانستم کز تربیت روحالقدس
در گذشتهست ز شادی و گذشته زا شد
کرده یک ذوق به راه احدی چون احمد
شکر چون کوه حرا صبری چو کوه احد
گر بدانستمی آن خوی سلیمانی او
پیش او سجده کنان آمدمی چون هدهد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در غم و اندوهی عمیق از بیخبری انسانها صحبت میکند که دین را تنها به خاطر دنیا قبول کردهاند. او به وسوسههای نفس و تأثیر آن بر رفتار مردم اشاره میکند و تأکید میکند که برای رسیدن به حقیقت باید از هوا و هوس دور شد. همچنین از رحمت و لطف الهی یاد میکند و اینکه اگر دانسته بود که در وجود انسانها صفاتی چون سلیمان وجود دارد، با تمام وجود در برابر آن سجده میکرد. شاعر در نهایت به طلب صبر و معرفت روحانی برای راهیابی به حقیقت میپردازد.
هوش مصنوعی: خواجه (شخصی عالم و معزز) اگر در غم من بگوید که تو چون بیخردان دین را در دل جای دادهای، در واقع به من میگوید که در مسیر دنیا ناچار باید با این حال زندگی کنی.
هوش مصنوعی: دیو، که نماد وسوسهها و خواستههای ناپسند است، در گوش این فردی که به هوا و هوس دچار شده، میگوید که به خاطر تکبر و خودبزرگبینیاش، همانند متنبی، خود را از رحمت و هدایت خدا دور کرده است. متنبی شاعر معروف عرب است که به خاطر تکبرش سرزنش شده.
هوش مصنوعی: من نمیدانستم که روحالقدس (خدا یا نیروی الهی) چگونه در گذشته به من تعلیم داده و باعث شده تا از شادی و زیباییهای گذشته لذت ببرم و از آنها تاثیر بگیرم.
هوش مصنوعی: احساساتی در من پدید آمده که شبیه به ذوق و شادی روحالقدس است، مانند شکرگزاری که به خاطر کوه حرا انجام میدهد و صبر و استقامت کوه احد را به من میدهد.
هوش مصنوعی: اگر میدانستم آن ویژگیهای سلیمانی (فرزندی که به خاطر خودسازی و شایستگی در مقام نبی قرار گرفت) را، با حالت احترام و به سجده او نزدیک میشدم، مانند هدهدی که به حضرت سلیمان خبر آورد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بامدادان پگاه آمد بر بسته کمر
غالیه بر سر و رو کرد و برون رفت بدر
هر که او بندهٔ این حضرت والا بود
همچو من صاب صد نعمت و آلا گردد
آن کل شوم نیک تیر دل از من بربود
عشق بر عشق چو آروغ برافروز فروز
یاسمنگون رخ . . . ون را به زِهارم بنمود
شب ز سودای ویم دیده حمدان نغنود
جز خداوند مفرمای که خوانند مرا
سزد این نام کسی را که غلام تو بود
ملک را فال ز اقبال بقا می یابد
آز را علت افلاس دوا می یابد
بدل و دست بهاء الدین تاج الوزراء
آنکه ایام از او فرو بها می یابد
حامدی اصلی فرخنده محمد نامی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.