هرگز کسی نداد بدینسان نشان برف
گویی که لقمهایست زمین در دهان برف
مانند پنبهدانه که در پنبه تعبیهست
اجرام کوههاست نهان در میان برف
ناگه فتاد لرزه بر اطراف روزگار
از چه؟ ز بیم تاختن ناگهان برف
گشتند ناامید همه جانور ز جان
با جان کوهسار چو پیوست جان برف
با ما سپیدکاری از حد همی برد
ابر سیاهکار که شد در ضمان برف
خان خرک شدهست همه خان و مان ما
بر یکدگر نشسته در او کاروان برف
چاه مقّنعست همه چاه خانهها
انباشته بهجوهر سیمابسان برف
گر کوه، پشم برزده گردد بهرستخیز
کوهی ز پشم برزده آنک مکان برف
زین سان که سر به سینهٔ گردون نهاد باز
خورشید پای در ننهاد ز آستان برف
آتش بهدست و پای فرو مرد و برحقست
مرغ شرر چگونه پرد ز آشیان برف؟
از روی خاک سر بعنان السّما کشید
آن خنگ بادپای گسستهعنان برف
در خانقاه باغ نه صادر نه واردست
تا پیر پنبه گشت حریف گران برف
از تیغ مهر و ناوک انجم خلاص یافت
این ابلق زمانه ز برگستوان برف
شد جویبار بالش نقره چو خفت باغ
در آب رفت بستر چون پرنیان برف
صابونیست صحن زمین لببهلب ز بس
کآورد قند مصری بازارگان برف
باشد خلاف رسم خطیبان روزگار
زاغ سیه چو برفکند طیلسان برف
در بند کرد روی زمین را چو زال زر
بهمن بهدست لشکر گیتیستان برف
این قرص آفتاب بنان پاره کرد خرج
تا خیمه بر ولایت زد تورخان برف
سیلاب ظلم او در و دیوار میکَنَد
خود رسم عدل نیست مگر در جهان برف؟
ناگه فروگرفت درو بامها و پس
بگرفت ریش خانه خدا ایرمان برف
در خانهها ز بس که فرود آمدست برف
نامد به حلق خانه فرو هیچ نان برف
از نان و جامه خلق غنی گشتی ار بدی
از آرد یا ز پنبه تن ناتوان برف
آن کو برهنه باشد و بیبرگ چون درخت
کیمخت زود خشک کند در نهان برف
بیخنجر هلالی و بیتیغ آفتاب
نتوان به تیرماه کشیدن کمان برف
از بس که سر بهخانهی هرکس فرو برد
سرد و گران و بیمزه شد میهمان برف
گرچه سپید کرد همه خان و مان ما
یا رب سیاه باد همه خان و مان برف!
وقتی چنین نشاط کسی را مسلّمست
کاسباب عیش دارد اندر زمان برف
هم نان و گوشت دارد و هم هیزم و شراب
هم مطربی که بر زندش داستان برف
معشوقهای مرکّب ز اضداد مختلف
باطن بهسان آتش و ظاهر بهسان برف
چشمش بهروی یار بود گوشش به سوی چنگ
در طبع او شکوفه نماید گمان برف
از شادیاش نظر نبوَد سوی غمگنان
وز مستیاش خبر نبوَد از عیان برف
گلگونهای بود بهسپیداب برزده
هر جرعهای که ریزد بر جرعهدان برف
تا رنگ روی یار نماید بدین قیاس
بعضی از آن باده و بعضی از آن برف
میْ میخورَد بهکام و زنخ میزند به جد
در گوش خود رها نکند سوزیان برف
آن را که پوشش و می و خرگاه و آتش است
وقت صبوح مژده دهد بر نشان برف
وانجا که ساز عیش بدینسان میسّرست
می باش گو فلان و فلان در فلان برف
نه همچو من که هر نفسش باد زمهریر
پیغامهای سرد دهد بر زبان برف
دست تهی بهزیر زنخدان کند ستون
وندر هوا همی شمرد پود و تان برف
خانه تهی ز چیز و ملا از خورندگان
آبی بریق میخورد از ناودان برف
هر لحظه دست چرخ بهخروارها نمک
بپراگند بدین دل ریش از امان برف
دلتنگ و بینوا چو بطان بر کنار آب
خلقی نشستهایم کران تا کران برف
گر قوّتم بدی ز پی قرص آفتاب
بر بام چرخ رفتمی از نردبان برف
ای منعم زمانه که گر عقل بشکند
پر مغز و نعمت تو بود استخوان برف
پشت و پناه دست قضا رکن دین آنک
کز طبع نو بهار نماید خزان برف
از کیسۀ سخای تو دزدیده کرد ابر
سیمی که خرج میکند اکنون ز کان برف
اوّل ز خوان نعمت تو زلّه کرد و پس
آنگه بگسترید در آفاق خوان برف
تأثیر گفتۀ کرمت بر دهان خلق
چون تیغ آفتاب بود بر میان برف
لطف شمایل تو اگر بر جهان دمد
برگ سمن پراکنده از بادبان برف
سرمایه از وقار تو کرده است اکتساب
آن پیر پُرمهابت آتشنشان برف
در عهد عدل تو چو کسی سیمدزد نیست
هندوی زاغ بهر چه شد پاسبان برف ؟
هم سغبهایست از نظر دوربین تو
سودی که هست تعبیه اندر زیان برف
مالید برف شیبت خود بر زمین بسی
تا داد دست سیمکش تو امان برف
آب روان شود تن دشمن ز بیم تو
گر بر نهند سکه بهسیم روان برف
ای آفتاب فضل! چنین روز یاد کن
زان بینوا که هست کنون میزبان برف
خورشید جودت ار نکند پشت گرمئی
سرما کند شمار من از کشتگان برف
باران جودت ار نکند دست یاریای
بیرون که آردم ز کف امتحان برف ؟
چون برف در سخن ید بیضا نمودمی
بیم ملالت ار نبدی در بیان برف
کوته کنم که بس سبب پوستین بود
دمسردی بدین صفت اندر زمان برف



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به مدح رکنالدین میپردازد و زیباییهای برف را توصیف میکند. برف مانند نماد نشاط و زندگی در دل زمستان است و همه چیز را در بر میگیرد، اما به تدریج باعث ناامیدی و بیحالی در جانوران و موجودات میشود. شاعر به تضادهایی که برف ایجاد میکند اشاره میکند؛ از سویی، حس سرما را منتقل میکند و از سوی دیگر، میتواند شادی و لذتهای زندگی را نیز بوجود آورد. در نهایت، او به نیاز به رحمت و جود الهی برای رهایی از مشکلات و سختیها اشاره میکند و برف را نمادی از امتحان و شکنندگی زندگی میداند.
هوش مصنوعی: هیچکس تاکنون برفی چنین سنگین و پرنشان ندیده است؛ گویی زمین لقمهای است که در دهان برف فرو رفته است.
هوش مصنوعی: همانگونه که دانهٔ پنبه درون پنبه پنهان است، پیکر کوهها نیز در میان برف پنهان شده است.
هوش مصنوعی: ناگهان لرزه بر همهٔ گوشههای جهان افتاد؛ از ترس هجوم ناگهانی برف.
هوش مصنوعی: وقتی برف با کوهسار یکی شد و آن را فراگرفت، همهٔ جانوران از زنده ماندن خود ناامید شدند.
هوش مصنوعی: ابر سیاهکار که ضامن آوردن برف شده، در سفیدکردن و گستاخی با ما از حد میگذرد؛ بازی میان سیاه و سفید است.
هوش مصنوعی: خانه و زندگی ما مانند کاروانسرایی پست شده که کاروانهای برف روی هم در آن فرود آمدهاند.
هوش مصنوعی: چاه همهٔ خانهها مانند چاه مقنع شده، پر از برفی که چون جیوه درخشان است.
هوش مصنوعی: اگر در روز رستاخیز کوهها مانند پشم زدهشده میشوند، اینک جایگاه برف کوهی از پشم زدهشده است؛ یعنی گویی قیامت فرا رسیده است.
هوش مصنوعی: برف چنان بالا رفت که سر بر سینهٔ آسمان گذاشت، و خورشید دیگر پا بر آستانهٔ برف نگذاشت و پیدا نشد.
هوش مصنوعی: آتش از سرما بیجان و خاموش شد و حق هم داشت؛ پرندهٔ شرر چگونه میتواند از آشیانهٔ برف پرواز کند؟
هوش مصنوعی: برف چون اسب سپید تیزرو و افسارگسیختهای از روی زمین تا ابرهای آسمان سر کشید.
هوش مصنوعی: در باغ که چون خانقاه است هیچ رفتوآمدی نیست، چون پیرِ پنبهموی برف همنشین سنگین و ماندگار آن شده است.
هوش مصنوعی: اسب دورنگ روزگار (روز و شب) با زره برف از شمشیر خورشید و تیر ستارگان در امان ماند.
هوش مصنوعی: وقتی باغ به خواب رفت، جویبار بالشی از نقره شد و بستر ابریشمین برف در آب گسترده شد؛ یعنی جویها یخ بستند و پوشیده از برف شدند.
هوش مصنوعی: سطح زمین لبالب از حلوای صابونی سفید شده است، از بس که بازرگانِ برف قند مصری آورده است.
هوش مصنوعی: اینکه زاغ سیاه ردای سفید برف بپوشد، برخلاف رسم خطیبان روزگار است که جامهٔ سیاه میپوشند.
هوش مصنوعی: ماه بهمن، همچون بهمن پهلوان که زال زر را به بند کشید، به دست سپاه جهانگیر برف روی زمین را به بند کشید.
هوش مصنوعی: وقتی خان ترک برف بر این سرزمین خیمه زد، قرص خورشید را چون نانپاره خرج سپاه خود کرد؛ یعنی خورشید را از میان برد.
هوش مصنوعی: سیل ستم برف در و دیوار را از جا میکند؛ مگر در جهان برف رسم عدالت نیست؟
هوش مصنوعی: برف ناگهان در و بامها را گرفت و سپس این مهمان ناخوانده ریش صاحبخانه را هم گرفت.
هوش مصنوعی: از بس برف در خانهها فرود آمده، گویی گلوی خانه بسته شده و هیچ نانی از آن پایین نمیرود.
هوش مصنوعی: اگر پیکر سست برف از آرد یا پنبه بود، مردم از نان و پوشاک بینیاز میشدند.
هوش مصنوعی: کسی که مانند درخت برهنه و بیتوشه است، برف پنهانی پوستش را مثل چرم خشک و منجمد میکند.
هوش مصنوعی: بدون خنجر هلال ماه و شمشیر خورشید نمیتوان در این فصل با کمان برف درافتاد و بر آن چیره شد.
هوش مصنوعی: برف از بس سر به خانهٔ هرکسی زد، مهمانی سرد و سنگین و بیمزه شد.
هوش مصنوعی: هرچند برف همهٔ خانه و زندگی ما را سفید کرد، خدایا خانه و زندگی برف سیاه و ویران باد!
هوش مصنوعی: در چنین وقتی شادی تنها برای کسی ممکن است که در هنگام برف وسایل خوشی را داشته باشد.
هوش مصنوعی: کسی که هم نان و گوشت و هیزم و شراب دارد و هم نوازندهای که آهنگ و داستان برف را برایش بنوازد.
هوش مصنوعی: و معشوقی دارد که از دو ضد ساخته شده است: درونش مانند آتش گرم و بیرونش مانند برف سفید است.
هوش مصنوعی: چشم آن مرد خوشحال به چهرهٔ یار است و گوشش به نوای چنگ؛ از سرخوشی، برف در نظرش مانند شکوفه مینماید.
هوش مصنوعی: از شادی به غمگینان توجهی ندارد و از مستی حتی برفی را که پیش چشمش هست نمیبیند.
هوش مصنوعی: هر جرعهٔ شرابی که بر برف میریزد، مانند سرخابی است که بر سفیداب زده باشند.
هوش مصنوعی: چنانکه رنگ چهرهٔ یار نیز به همین قیاس آمیختهای است: سرخیاش از باده و سفیدیاش از برف.
هوش مصنوعی: به کام دل شراب مینوشد و با جدّ بزم را گرم نگه میدارد و سوز و سرمای برف را به گوش خود راه نمیدهد.
هوش مصنوعی: کسی که جامهٔ گرم و شراب و خیمه و آتش دارد، صبحگاه آمدن برف را مژدهای خوش میشمارد.
هوش مصنوعی: جایی که وسایل عیش چنین فراهم است، بگو فلانی و فلانی در فلان برف گرفتار باشند؛ او را پروایی نیست.
هوش مصنوعی: نه مانند من که هر لحظه باد سخت سرد از زبان برف پیامهای سرد و ناخوش به من میدهد.
هوش مصنوعی: با دست خالی چانهام را تکیه دادهام و بیکار در هوا تار و پود دانههای برف را میشمارم.
هوش مصنوعی: خانهام از هر چیزی خالی است اما پر از نانخور است و با آفتابه از آب ناودان برف مینوشم.
هوش مصنوعی: هر لحظه آسمان با بارش برف خروارها نمک بر دل زخمیام میپاشد.
هوش مصنوعی: ما گروهی دلتنگ و بیچیز، مانند مرغابیان کنار آب، در میان برفی که از کرانه تا کرانه را گرفته نشستهایم.
هوش مصنوعی: اگر توانی داشتم، برای دست یافتن به قرص آفتاب از نردبان برف بالا میرفتم و به بام آسمان میرسیدم.
هوش مصنوعی: ای بخشندهٔ روزگار، که اگر خرد استخوان برف را بشکند، آن را از نعمت تو پر مغز مییابد.
هوش مصنوعی: رکنالدین، پشت و پناه قضا، کسی است که از طبع بهاریاش خزان و برف هم چون بهار جلوه میکند.
هوش مصنوعی: ابر نقرهای را که اکنون از معدن برف خرج میکند، از کیسهٔ بخشش تو دزدیده است.
هوش مصنوعی: ابر نخست از سفرهٔ نعمت تو توشه برداشت و سپس سفرهٔ برف را در سراسر جهان گسترد.
هوش مصنوعی: اثر سخن بخشندهٔ تو بر دهان مردم مانند تیغ آفتاب بر برف است؛ سختی و خاموشی را میگدازد.
هوش مصنوعی: اگر لطف خوی تو بر جهان بدمد، برف به برگهای سمن بدل میشود که باد آن را میپراکند.
هوش مصنوعی: آن پیر باهیبت آتشنشان، یعنی برف، سرمایهٔ وقار و سنگینی خود را از وقار تو به دست آورده است.
هوش مصنوعی: در روزگار عدل تو که دزد نقرهای نیست، چرا زاغ سیاه نگهبان برف سپید شده است؟
هوش مصنوعی: سودی که در زیان برف نهفته است، فریفته و بستهٔ نگاه دوربین و آیندهنگر توست.
هوش مصنوعی: برف بسیار چهرهٔ پیری خود را بر زمین مالید و زاری کرد تا دست نقرهبخش تو به آن امان داد.
هوش مصنوعی: اگر بر نقرهٔ روان برف سکه بزنند، تن دشمن از ترس تو مانند آب گداخته و روان میشود.
هوش مصنوعی: ای آفتاب فضل، در چنین روزی از آن بینوایی که اکنون میزبان برف است، یعنی من، یاد کن.
هوش مصنوعی: اگر خورشید بخشش تو مرا گرم نکند، سرما مرا از کشتهشدگان برف به شمار خواهد آورد.
هوش مصنوعی: اگر باران بخشش تو یاری نکند، چه کسی مرا از چنگ آزمون سخت برف بیرون خواهد آورد؟
هوش مصنوعی: اگر بیم ملال شنونده نبود، در سخن گفتن از برف هنری چون ید بیضای موسی نشان میدادم.
هوش مصنوعی: سخن را کوتاه میکنم، زیرا چنین سردسخنی در روزگار برف خود سببی کافی برای درخواست پوستین است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
در فصل دی شده است به زور سنان برف
روی زمین مسخر صاحبقران برف
چون اخگری که در تل خاکستری بود
مهر منیر گم شده اندر میان برف
بارد بدان مثابه که گویی مگر توان
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۵ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.