در فصل دی شده است به زور سنان برف
روی زمین مسخر صاحبقران برف
چون اخگری که در تل خاکستری بود
مهر منیر گم شده اندر میان برف
بارد بدان مثابه که گویی مگر توان
بر بام چرخ بر شدن از ریسمان برف
آتش به اضطراب فتد در نهاد سنگ
خارا شکاف آمده از بس سنان برف
بارد مه فرا فرو بازار او بود
با آنکه تخته شد ز یخ اکنون دکان برف
مهتاب بسته شد ز برودت به روی خاک
چندان کزو فتاده همه در گمان برف
گوی زمین عجب که به این صدمهٔ دمه
سالم برون جهد ز خم صولجان برف
خورشید گاهی ار به غلط روی خود نمود
چون نوعروس آمده در پرنیان برف
لرزان به چله خانهٔ جدی، آفتاب شد
از بیم آنکه چله شد اکنون کمان برف
نزدیک شد که پشت فلک بر زمین رسد
شد بسکه زیر چاق جهان پهلوان برف
از سبزه ای که رسته ته سنگ جابجا
گسترده بساط زمر نشان برف
از بس خنک چونکهٔ ابر است در نظر
خورشید گوییا بود از دودمان برف
تنها نه روی روز بود تیره و کبود
در فصل دی ز سیلی باد و زان برف
چون مردمک بدیده ز دم سردی هوا
شبهای تیره غنچه شده در میان برف
استاد برف و، برق همان گرم جستن است
مانده است آتشی ز پس کاروان برف
بر روی هم فتاده ز بس برف کوه کوه
بالا کار زمین در زمان برف
از جان چرا نه سیر شوند اهل روزگار
سرما خورند بر سر دستار خوان برف
از بسکه تیغ موج هوا را برندگی است
بر خاک ریزه ریزه فتاد استخوان برف
بنواختیش مهر برین گر به روی گرم
از جوش خجلت آب شدی میهمان برف
در جدی و دلو روی به سختی نهاده است
زانرو دو چله تعبیه شد بر کمان برف
کهسار را نموده مشبک چو شان شهد
خارا شکاف ناوک زورین کمان برف
سرما ستم به خلق کند گرچه گشته است
تخت زمین نشیمن نوشیروان برف
از جور دی کجا رود این کس که جاده ها
چون رشتهٔ گهر شده پنهان میان برف
چون در خزان که فصل گل زعفران بود
گر دیده نوبهار زمان خزان برف
بازار کرسی و فلک اکنون فسرده شد
گرمی نمانده است مگر در دکان برف
گردیده است مایه ور خرمی نبات
کز هند ابر تیره رسید ارمغان برف
آتش زبس فسرده شد از سردی هوا
هجرت کند ز سنگ به دارلامان برف
زاینده رود اشک ز هر چشم چشمه ریخت
کهسار دیده تا ستم بیکران برف
خالی شد از شرار چو نار فسرده سنگ
از بس شکنجه دید ز بار گران برف
آید جلو گسسته به تسخیر کوه و دشت
هر چند گردباد ببیچد عنان برف
هر موی گر زبان دگر بر تنم شود
جویا به انتها نرسد داستان برف
شد وقت آنکه منقبتی سر کنم به درد
شاید ز یمن آن بسر آید زمان برف
مهدی هادی آنکه بود نور صبحدم
بر خاک ره فتادهٔ قدرش به سان برف
از شرم شان و منزلت و قدر آن جناب
پیر فلک کشیده به سر طیلسان برف
در شعر بافخانهٔ حفظ تو می توان
والای شعله بافتن از پود و تان برف
خورشید سربرهنه پی شکوه آمده است
بر درگه تو از ستم بیکران برف
شاید به حکم حفظ تو گر تیغ مهر را
سامان دهند قبضه اش از استخوان برف
ترتیب داده حفظ تو در موسم تموز
از نور آفتاب برین سایبان برف
جز نقره خنگ توسن صرصر خرام تو
کی دیده کس به روی زمین آسمان برف
بر ابلق زمانه پی ساز روز جنگ
افکنده است حکم تو برگستوان برف
کاش آفتاب حکم تو شمشیر کین کشد
کردی به قتل عام روا نهروان برف
تا در بساط دهر بود نام نوبهار
در عرصهٔ وجود بود تا نشان برف
بادا سفید روی غلامان درگهت
پیوسته همچو روی زمین در زمان برف



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر در مدح امام مهدی (ع) با توصیف فصل زمستان و برف، به بیان حال و هوای سرد و سختیهای آن میپردازد. شاعر به تشبیهات زیبا در مورد برف و تأثیر آن بر زمین و آسمان اشاره میکند و از حال و هوای نامناسب روزگار و سرما مینویسد. او با نگاهی اخلاقی و عرفانی به انتظار ظهور مهدی (ع) اشاره دارد و امید میبخشد که با ظهور او، مشکلات و سردیها به پایان خواهد رسید. در نهایت، شاعر با بیان مقام بلند امام مهدی (ع) و تمجید از او، احساس امید و نور را در دلها زنده میکند.
هوش مصنوعی: در فصل زمستان، برف که همچون پادشاهی جهانگیر است، با نیروی نیزههای خود سراسر روی زمین را فتح کرده است.
هوش مصنوعی: خورشید درخشان در میان برف گم شده است، مانند پارهای آتش که زیر تلی از خاکستر پنهان باشد.
هوش مصنوعی: برف چنان پیوسته و انبوه میبارد که گویی میتوان از رشتهٔ ریزش آن، مانند ریسمان، تا بام آسمان بالا رفت.
هوش مصنوعی: نیزههای برف چنان سنگشکناند که آتش نهفته در دل سنگ از ترس به لرزه و بیقراری افتاده است.
هوش مصنوعی: برف همچنان فراوان میبارد و بازارش گرم است، با آنکه از شدت یخبندان دکان برف تخته شده و بسته است؛ شاعر با این تناقض ظاهری بازی میکند.
هوش مصنوعی: از شدت سرما گویی نور مهتاب هم روی زمین منجمد شده، چنانکه همه آن را برف میپندارند.
هوش مصنوعی: شگفت است اگر گوی زمین با این ضربهٔ کولاک، از خم چوگان برف سالم بیرون بجهد.
هوش مصنوعی: اگر خورشید گاهی به اشتباه چهره نشان دهد، مانند نوعروسی است که در پارچهٔ حریر سپید برف پوشیده شده است.
هوش مصنوعی: خورشید در برج جدی که چلهٔ زمستان است لرزان شده، از بیم آنکه کمان برف اکنون زهدار و آمادهٔ تیراندازی شده است؛ بازی با دو معنای «چله»: چلهٔ زمستان و زه کمان.
هوش مصنوعی: برف چنان چاق و فربه و پهلوانوار شده که نزدیک است پشت آسمان را مانند کشتیگیری مغلوب به زمین برساند.
هوش مصنوعی: سبزههایی که جابهجا زیر سنگها روییده، بر بساط سپید برف همچون نقش زمرد گسترده شده است.
هوش مصنوعی: خورشید از پس ابر چنان سرد و بیحرارت دیده میشود که گویی از خاندان برف است.
هوش مصنوعی: در زمستان تنها چهرهٔ روز از سیلی باد و برف تیره و کبود نشده است؛ یعنی همه چیز از این آسیب کبود گشته است.
هوش مصنوعی: از سرمای هوا، شبهای تیره در میان برف مانند مردمک سیاه در سفیدی چشم، جمع و غنچهوار شدهاند.
هوش مصنوعی: برف ایستاده و ماندگار است و برق همچنان میجهد؛ گویی برق آتشی است که از پشت کاروان برف جا مانده است.
هوش مصنوعی: از بس برف کوهکوه روی هم انباشته شده، در زمان برف کار زمین بالا گرفته و زمین بلند شده است.
هوش مصنوعی: چرا مردم از جان سیر نشوند، وقتی بر سر سفرهٔ برف جز سرما خوراکی ندارند؛ بازی با «سرما خوردن».
هوش مصنوعی: باد سرد چنان تیغ برندهای دارد که استخوان برف را ریزهریزه کرده و بر خاک ریخته است؛ یعنی دانههای برف را خرد کرده است.
هوش مصنوعی: اگر خورشید بلند با گرمی و مهربانی از برف پذیرایی میکرد، این مهمان از شدت شرم آب میشد.
هوش مصنوعی: برف در ماههای جدی و دلو سختگیری پیشه کرده، از این رو بر کمانش دو چله کار گذاشته شده است؛ اشاره به چلهٔ بزرگ و چلهٔ کوچک زمستان.
هوش مصنوعی: تیر سنگشکن کمان نیرومند برف، کوهسار را مانند شان عسل سوراخسوراخ کرده است.
هوش مصنوعی: با آنکه زمین تختگاه برفی است که همچون انوشیروان عادل نشسته، باز سرما به مردم ستم میکند.
هوش مصنوعی: از ستم زمستان (ماه دی) آدم به کجا میتواند برود، وقتی راهها مانند نخِ گردنبند مروارید در میان برف پنهان شدهاند؟ برف مثل دانههای مروارید است و جاده مثل نخی که زیر آنها ناپیداست.
هوش مصنوعی: همانگونه که پاییز فصل گل زعفران است، اگر کسی بهار را دیده باشد، آن بهار نیز در برابر برف حالت پاییز دارد؛ یعنی برف حتی بهار را هم پژمرده و زرد میکند.
هوش مصنوعی: اکنون بازارِ کرسی (بخاری زیر لحاف) و حتی گرمای آسمان هم از رونق افتاده و یخ زده است. گرمی و رونق فقط در دکان برففروش باقی مانده است.
هوش مصنوعی: گیاهان سرمایهای از شادابی پیدا کردهاند، چون ابر تیره از سوی هند برایشان ارمغانی از برف آورده است.
هوش مصنوعی: آتش از شدت سرمای هوا چنان افسرده شده که از درون سنگ (جایگاه پنهان آتش) به پناهگاهی امن کوچ میکند، از ترس برف.
هوش مصنوعی: کوهسار چون ستم بیپایان برف را دید، از چشم هر چشمهاش رودی از اشک مانند زایندهرود روان شد. جاری شدن آب چشمهها به گریهٔ کوه تشبیه شده است.
هوش مصنوعی: سنگ از بس زیر بار سنگین برف شکنجه دید، مانند انار پژمرده از شراره (دانههای آتش) خالی شد و دیگر جرقهای از آن برنمیآید.
هوش مصنوعی: برف با افسار گسسته و بیمهار برای تسخیر کوه و دشت پیش میآید، هرچند گردباد بکوشد عنانش را بپیچاند و بازش دارد.
هوش مصنوعی: جویا، اگر هر موی تنم زبانی جداگانه شود، باز هم داستان برف به پایان نمیرسد.
هوش مصنوعی: وقت آن رسیده که با سوز دل ستایشی از امام آغاز کنم؛ شاید به برکت آن دوران برف و سرما به سر آید.
هوش مصنوعی: آن امام، مهدی هادی است که نور صبحگاه در برابر قدر و مقام او مانند برف بر خاک راهش افتاده است.
هوش مصنوعی: آسمانِ پیر از شرم شأن و منزلت و بلندی مقام آن حضرت، ردای برف (طیلسان) بر سر کشیده و خود را پوشانده است.
هوش مصنوعی: در کارگاه پارچهبافیِ حمایت تو میتوان از تار و پود برف، پارچهٔ حریر شعله بافت؛ یعنی در پناه تو آتش و برف با هم سازگار میشوند.
هوش مصنوعی: خورشید از ستم بیپایان برف، سربرهنه و دادخواه به درگاه تو آمده است.
هوش مصنوعی: به فرمان نگهداری تو رواست که برای شمشیر خورشید دستهای از استخوانِ برف بسازند؛ یعنی در پناه تو برف از گرمای خورشید آسیب نمیبیند.
هوش مصنوعی: حمایت تو در گرمای تابستان، از نور آفتاب سایبانی بر سر برف ساخته تا آب نشود.
هوش مصنوعی: جز اسب سپید نقرهگون و تندرو مانند بادِ تو، چه کسی بر روی زمین آسمانی از برف دیده است؟ اسب سپید ممدوح به آسمان برفی تشبیه شده است.
هوش مصنوعی: فرمان تو برای آماده کردن اسب ابلق روزگار (سیاه و سفیدِ شب و روز) در روز جنگ، زرهی از برف بر آن افکنده است.
هوش مصنوعی: کاش آفتاب فرمان تو شمشیر انتقام بکشد و چنانکه علی با خوارج نهروان کرد، برف را یکسره قتل عام کند.
هوش مصنوعی: تا وقتی در بساط روزگار نام بهار باقی است و تا وقتی در جهان هستی نشانی از برف هست،
هوش مصنوعی: غلامان و خادمان درگاه تو همیشه سپیدروی و سربلند باشند، همانگونه که روی زمین در هنگام برف سفید است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
هرگز کسی نداد بدینسان نشان برف
گویی که لقمهایست زمین در دهان برف
مانند پنبهدانه که در پنبه تعبیهست
اجرام کوههاست نهان در میان برف
ناگه فتاد لرزه بر اطراف روزگار
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.