آوردم از مو قلم چون شرح ضعف تن کنم
ور ز جان سختی نویسم خامه از آهن کنم
کلبهام هرگز چراغ از تیرهروزیها نداشت
در دم آخر عجب گر خانه را روشن کنم
کی بود کو را بیابم واگذارم خویش را
از گریبان دست بردارم در آن گردن کنم
جامه فانوس می پوشاندم هر دم بزور
من کجا پروای جان دارم که فکر تن کنم
صورت قلاب ماهی گیرد از ناراستی
رشته تسبیح زاهد را چو در سوزن کنم
قطره ای از اشک خونین می چکانم بر سرش
انتخاب خار خوش قدی چو در گلشن کنم
بلبلان را ناله در گلزار کردن عیب نیست
همچو نی لب بر لبش بگذارم و شیون کنم
دل فسرد از توبه دیگر می کشی بیفایدست
در چراغ مرده نفعی نیست گر روغن کنم
چون کنم اظهار نسبت با گرفتاران کلیم
خویش را مرغ قفس از چاک پیراهن کنم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از ناتوانی تن، بخت سیاه و سختجانی عاشق سخن میگوید و آرزوی رسیدن به معشوق و در آغوش کشیدن او را بیان میکند. در میانهٔ غزل، تسبیح زاهد به قلاب صید تشبیه شده و ریاکاری او نکوهش شده است. شاعر سپس از دلی میگوید که با توبه افسرده شده و می دیگر آن را زنده نمیکند. در پایان، کلیم با چاک گریبانش برای خود قفسی میسازد تا همدلیاش را با گرفتاران عشق نشان دهد.
هوش مصنوعی: اگر بخواهم شرح ناتوانی و لاغری تنم را بنویسم، قلمی از مو میسازم تا با باریکیام هماهنگ باشد؛ و اگر بخواهم از سختجانیام بنویسم، قلم را از آهن میسازم.
هوش مصنوعی: خانهٔ کوچک من از بخت سیاه هیچگاه چراغی نداشته است؛ عجیب نیست که در دم مرگ، با آه آتشین یا جان سوختهام خانه را روشن کنم.
هوش مصنوعی: کی میشود که معشوق را بیابم و خود را به او بسپارم و دستی را که از غم بر گریبان خود میزنم، از آن بردارم و به گردن او حلقه کنم؟
هوش مصنوعی: مرا هر لحظه به زور جامهٔ فانوس میپوشاندند تا آتشم را نگه دارند؛ اما من که پروای جان ندارم، چگونه به فکر تن و پوشاندن آن باشم؟
هوش مصنوعی: اگر رشتهٔ تسبیح زاهد را در سوزن کنم، از ناراستی و کجی آن، به شکل قلاب ماهیگیری درمیآید؛ یعنی عبادت زاهد ریاکارانه و دام صید مردم است.
هوش مصنوعی: هرگاه در باغ خار راستقامت و زیبایی را برگزینم، قطرهای از اشک خونینم بر سرش میچکانم تا مانند گل سرخ شود و به آن رنگ و جلوه دهم.
هوش مصنوعی: ناله کردن بلبلان در گلزار عیب نیست؛ من نیز مانند نوازندهٔ نی که لب بر لب نی میگذارد، لب بر لب معشوق میگذارم و ناله و فغان سر میدهم.
هوش مصنوعی: دلم از توبه افسرده و خاموش شده است و دیگر میگساری سودی ندارد؛ همانگونه که روغن ریختن در چراغ خاموششده فایدهای ندارد.
هوش مصنوعی: کلیم میگوید: برای آنکه پیوند و همدلیام را با گرفتاران عشق آشکار کنم، از چاکهای گریبانم برای خود قفسی میسازم و خود را پرندهٔ گرفتار در قفس میکنم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
من که با یاد رخت آن آستان مسکن کنم
کی به عمر خویشتن یاد گل و گلشن کنم
دیده روشن می شود از صورت زیبای تو
ور کسی انکار این معنی کند روشن کنم
غمزه شوخت به خونریزم کشد تیغ جفا
[...]
کنج تاریک غمت را تا به کی مسکن کنم
باشد از شمع رخت آن خانه را روشن کنم
گر توان کردن می گلرنگ در کوی تو نوش
خار در چشمم اگر یاد گل و گلشن کنم
دشمن جان خودم کز تو به لاف دوستی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.