خموشم ارچه به ظاهر ولی پر از سخنم
ترنج جلد کتابست داغها به تنم
همین نه ز آتش دل استخوان چو موج گداخت
حباب وار به تن آب گشت پیرهنم
خزان زنده دلان نیست خالی از جوشی
گرم سفید بود مو بهار یاسمنم
غریب عالم بی اعتبار آب و گلم
به هر کجا روم از خویشتن بود وطنم
بهار باغ تمنا چه کم ز جوش گل است
ز فیض عشق سراپا شکفته چون چمنم
به شور آمده دریا، به ناله آمده کوه
کسی که ساخته جویا، به درد عشق، منم!



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از حال عاشقی سخن میگوید که در ظاهر خاموش است ولی درونش از سخن و سوز عشق پر است و داغهایش گواه آن است. او سوختن در آتش دل، شادابی در پیری، غربت در جهان خاکی و وطن داشتن در خویشتن را بیان میکند. در پایان با تخلص خود را عاشقی میداند که با درد عشق ساخته و نالهاش دریا و کوه را به شور آورده است.
هوش مصنوعی: هرچند در ظاهر خاموشم، درونم پر از سخن است؛ داغهایی که بر تن دارم مانند نقش ترنجِ روی جلد کتاباند که نشان میدهند درون آن پر از گفتار است.
هوش مصنوعی: آتش دل فقط استخوانم را مانند موج آب نگداخت؛ پیراهنم نیز چون حباب روی تنم آب شد و از میان رفت.
هوش مصنوعی: پیریِ زندهدلان هم بیشور و جوش نیست؛ اگر مویم سفید شده، این سفیدی برای من مانند بهارِ گل یاسمن است.
هوش مصنوعی: در این جهانِ خاکیِ بیاعتبار غریبم؛ به هر جا بروم، وطنم خودِ من است و به جایی دل نبستهام.
هوش مصنوعی: بهارِ باغِ آرزو چیزی از شکوفاییِ گل کم ندارد؛ من از برکت عشق سراپا مانند چمن شکفتهام.
هوش مصنوعی: دریا از من به شور آمده و کوه از نالهام به ناله افتاده است؛ ای جویا، آن کسی که با درد عشق ساخته و آن را تاب آورده، منم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
منم که از سر حمدان عقیق در یمنم
به سرخ ری کس نیست همچنان که منم
مرا سزد که کنم در جهان به . . . ر منی
که هر منی است گروگان هفده هژده منم
من آن کسم که ز بس تیز شهوتی . . . رم
[...]
درین نشیمن خاکی بدین صفت که منم
میان نفس و هوا دست و پای چند زنم
هزار بار برآمد مرا که یکباری
ز دست چرخ فلک جامه پاره پاره کنم
گره چگونه گشایم ز سر خود که ز چرخ
[...]
عجب مدار خراباتیی چنین که منم
اگر به کوی خراباتیان بود وطنم
کنشت و کعبه به فرمان روم خدا مکناد
که در ضمیر من آید که من به خویشتنم
خودی خود چو براندازم آن چه ماند اوست
[...]
شکست پشت من از بار غم، چه چاره کنم؟
ز غصه چند خورم خون خویش و دم نزنم
به تیغ هجر دل من هزار پاره شده ست
عجب نباشد، اگر خون برآید از دهنم
ز بس که سینه خراشم چو گل ز دست فراق
[...]
ز روی خوب تو گفتم که پرده برفکنم
ولی چو در نگرم پرده ی رخ تو منم
مرا ز خویش بیک جام باده باز رهان
که جام باده رهائی دهد ز خویشتنم
بجز نسیم صبا ای برادران عزیز
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.