در کدورت خون شدم از خویش شادان آمدم
جسم رفتم در غم او از خود و جان آمدم
همچو آب جو که در گل می نماید خویش را
گرچه گشتم پای تا سر گریه، خندان آمدم
با تن زار از پی آن یوسف مصر جمال
همچو گرد کاروان افتان و خیزان آمدم
کی اسیر عشق را بی بهره دارد فیض حسن
گل ستان گشتم ز بس زانرو گلستان آمدم
بر نمی تابد تن روشن دلان بار لباس
از عدم، جویا! به رنگ شعله عریان آمدم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از سفر عاشقانهٔ خود در پی معشوقی یوسفوار سخن میگوید که در آن رنج و غم به شادی و جانیافتگی بدل میشود. او با تشبیههایی چون آب جوی خندان در گل، گرد کاروان و گلستان، نشان میدهد که عشق و زیبایی، عاشق را بیبهره نمیگذارد. در بیت پایانی خود را چون شعلهای برهنه میداند که از آغاز از تعلقات آزاد بوده است.
هوش مصنوعی: در اندوه و تیرگی جگرم خون شد، اما از خود رهایی یافتم و شادمان بازگشتم. در غم عشق او تنها جسم بودم که از خود رفتم، و جان شده بازآمدم.
هوش مصنوعی: مانند آب جوی که در میان گل و لای روان است و باز چهرهای روشن و خندان نشان میدهد، من نیز با آنکه سراپا گریه شده بودم، خندان پدیدار شدم.
هوش مصنوعی: با تنی نزار و ناتوان، در پی آن معشوقی که در زیبایی یوسف مصر است، مانند گرد و غبار پشت کاروان، افتان و خیزان آمدم.
هوش مصنوعی: بخشش زیبایی هرگز اسیر عشق را بیبهره نمیگذارد. من از بس از آن زیبایی گل چیدم و بهره بردم، خود همچون گلستانی شدم.
هوش مصنوعی: تن روشندلان بار جامه را تاب نمیآورد. ای جویا، من نیز مانند شعله، برهنه و بیپوشش از عالم نیستی به این جهان آمدم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
نیم شب پی گم کنان در کوی جانان آمدم
همچو جان بیسایه و چون سایه بیجان آمدم
چون سگان دوست هم پیش سگان کوی دوست
داغ بر رخ، طوق بر گردن خروشان آمدم
کوی او جان را شبستان بود زحمت برنتافت
[...]
پیش یاران امشبی ناخوانده مهمان آمدم
عاشقان تشنه لب را آب حیوان آمدم
مجلس این قوم را از رنگ و بویی چاره نیست
با رخ گلگون و زلف عنبرافشان آمدم
صورت جانم که هر چشمی نبیند روی من
[...]
دیشب از خود چون مه سی روزه پنهان آمدم
لاجرم همسایه خورشید تابان آمدم
عقل را دیدم سبک سر، یافتم جان را گران
سرو را بگذاشتم در کوی جنان آمدم
پیش ازین پروانه بودم، دوش رفتم پیش یار
[...]
و چه ره بود این که من مست و غزلخوان آمدم
گه بپای دیده گه با پای مژگان آمدم
گلفروش و ساقیم بودند چون طالع رفیق
زین سبب می بر کف و گل در گریبان آمدم
بلبلی بودم یکی گلزار در مد نظر
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.