ما دل خویش به ابروی خم آویخته ایم
همچو قندیل ز طاق حرم آویخته ایم
بر نداریم ز مژگان کجت دست امید
همچو خون در دم تیغ ستم آویخته ایم
آشنای تو بود هر که ز خود بیگانه است
رام عشقیم و به دامان رم آویخته ایم
لرزد از دهشت ما شعلهٔ دوزخ بر خویش
تا که در دامن لطف و کرم آویخته ایم
حسن را زیب دهد قد دو تای عاشق
ما به زلف سیه او چو خم آویخته ایم
شاهد هستی ما پرده نشین ساز است
تا که جویا چو اثر با نغم آویخته ایم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با ردیف «آویختهایم» از دلبستگی عاشق به اجزای چهرهٔ معشوق میگوید: ابرو، مژگان و زلف. هر بیت با تصویری تازه این وابستگی را نشان میدهد؛ دل چون قندیل از طاق حرم آویخته است و عاشق چون خون بر تیغ مانده است. در میانهٔ غزل تکیه بر لطف و کرم حق، عاشق را از آتش دوزخ ایمن میکند. در پایان، شاعر هستی خود را چون نغمهای پنهان در پردهٔ ساز میبیند.
هوش مصنوعی: ما دلمان را به ابروی خمیدهٔ یار آویختهایم، همانگونه که قندیل را از طاق خمیدهٔ حرم میآویزند. ابروی یار به طاق محراب و حرم و دل عاشق به قندیل تشبیه شده است.
هوش مصنوعی: دست امید را از مژگان کج تو برنمیداریم. مثل خونی که بر لبهٔ تیغ ستم میماند، به مژگان تیغمانند تو چسبیدهایم.
هوش مصنوعی: هر کس از خود بیگانه شود، با تو آشنا میشود. ما رام و فرمانبر عشقیم و با این همه به دامن رمیدن و گریز یار چنگ زدهایم.
هوش مصنوعی: از وقتی به دامن لطف و کرم حق چنگ زدهایم، شعلهٔ دوزخ از هیبت ما بر خود میلرزد و جرئت سوزاندن ما را ندارد.
هوش مصنوعی: قامت خمیدهٔ عاشق مایهٔ زینت زیبایی معشوق است. ما مانند پیچ و خمی در زلف سیاه او آویختهایم و قد خمیدهٔ ما زیور آن زلف است.
هوش مصنوعی: جویا، از آن زمان که مانند تأثیر نغمه با نغمه درآمیختهایم، شاهد وجود ما پردهنشین ساز شده است. یعنی هستی ما چون صدایی پنهان در پردهٔ ساز ناپیدا و لطیف شده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.