ز فیض باده شود پیکر ضعیف شگرف
چنانکه ماه نو از آفتاب بندد طرف
چو بشکفد به می جلوهٔ تو غنچهٔ گل
شراب رنگ بریزد برون ز تنگی ظرف
در این زمانه به جز شاهد و شراب، آخوند!
چه نحو عمر گرانمایه کس نماید صرف
سزد که جان به تن مرده چون مسیح دمد
کسی به خوبی لعل لبش ندارد حرف
سفیدی بدن مهوشان کشمیری
خنگ است به چشمم ز روشنایی برف
ز رفتنت دل پر اضطراب من در خون
نهان شده است چو سیماب در دل شنجرف
رواج اهل سخن رفته از میان جویا
وگرنه کس به سخندانیت ندارد حرف



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با ستایش شراب آغاز میشود که تن ناتوان را شکوهمند میکند. سپس شاعر با کنایهای به «نحو» و «صرف» به آخوند میگوید که عمر را جز با معشوق و می نمیتوان گذراند. پس از وصف لب جانبخش معشوق و سپیدی تن زیبارویان کشمیری و بیقراری دل در فراق، در بیت پایانی از کساد بازار سخن گلایه میکند و سخندانی خود را بیچونوچرا میداند.
هوش مصنوعی: از برکت شراب، تن لاغر و ناتوان شکوه و جلوهای شگفت پیدا میکند؛ همانگونه که ماه نوِ باریک از خورشید نور و بهره میگیرد.
هوش مصنوعی: وقتی جلوهٔ تو مانند غنچهٔ گل با شراب شکفته شود، رنگ شراب از تنگی پیاله بیرون میریزد. یعنی شکوفایی زیبایی تو با می چنان است که ظرف گنجایش آن را ندارد.
هوش مصنوعی: ای آخوند، در این روزگار جز با معشوق و شراب، عمر گرانبها را به چه شیوهای میتوان گذراند؟ شاعر با «نحو» و «صرف» به دو دانش دستور زبان که آخوندها میخواندند ایهام ساخته است.
هوش مصنوعی: سزاوار است که لب لعلگون معشوق مانند عیسی مسیح به تن مرده جان بدمد؛ هیچکس در خوبی لب او حرف و تردیدی ندارد.
هوش مصنوعی: سپیدی تن ماهرویان کشمیری در چشم من، مانند روشنی برف، دلپذیر و خوشایند است.
هوش مصنوعی: از رفتن تو، دل بیقرار من در خون پنهان شده است، همانگونه که سیماب در دل شنجرفِ سرخرنگ پنهان است.
هوش مصنوعی: جویا، بازار و قدر سخنوران از میان رفته است؛ وگرنه هیچکس در سخندانی تو تردید و حرفی ندارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بنفشهزار بپوشید روزگار به برف
درونه گشت چنار و زریر شد شنگرف
که برف از ابر فرود آید، ای عجب، هر سال
از ابر من به چه معنی همی بر آید برف ؟
از این زمانهٔ جافی و گردش شب و روز
[...]
دراز گشت حدیث درازدستی ما
سپید گشت به یک ره سپیدکاری برف
زمین و آب دو فعلند پر منافع سخت
هوا و آب دو بحرند پر عفونت ژرف
فغان من همه زین عیش تلخ و روی ترش
[...]
زهی دهان تو کام شکرلبان شگرف
شکار چشم تو حوران «قاصرات الطرف »
دو جوی خون ز دو چشمم به صفحه رخ زرد
چو جدولیست مثنی کشیده از شنجرف
مگوی لاچو ز لعل لب تو خواهم کام
[...]
الا که چهر تو برف است و لعل تو شنگرف
ربوده عکس زشنگرفت آنرخ چون برف
رسد بهار و در این ظرف کم من کم ظرف
مدان که عمر کنم جز بشاهد و می صرف
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.