از رفتنت خوشی ز چمن دور می شود
هر غنچهٔ گلی دل رنجور می شود
از بی دماغی ام سر گلگشت باغ نیست
کآنجا ز شور خندهٔ گل شور می شود
ظالم مکن ستم به ضعیفان که روز حشر
هر مور صد برابر زنبور می شود
مانند ریگ شیشهٔ ساعت عجب مدان
گر گور خاکسار پر از نور می شود
ای دل جراحتت نپذیرد علاج کس
چون گل ز بخیه زخم تو ناسور می شود
هر روز اینچنین که شود روزگار تنگ
این عرصه رفته رفته دل مور می شود
از جوش آرزو دل ابنای روزگار
پرشورتر ز خانهٔ زنبور می شود
جویا ز شوق جان سپرد یا علی، اگر
داند که با سگان تو محشور می شود



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با اندوه دوری یار آغاز میشود و افسردگی شاعر را چنان نشان میدهد که حتی باغ و خندهٔ گل هم برایش ناخوشایند است. سپس به مضمونهایی پراکنده میپردازد: هشدار به ستمگر دربارهٔ انتقام ناتوانان در قیامت، روشنی گور فروتنان، درمانناپذیری زخم دل، تنگی روزگار و پرغوغایی دل مردم از آرزو. در بیت پایانی، شاعر ارادت خود را به امام علی نشان میدهد و آرزو میکند که در قیامت در شمار سگان درگاه او باشد.
هوش مصنوعی: با رفتن تو شادی از باغ دور میشود و هر غنچهٔ گل، مانند دلی بیمار و غمگین، گرفته و بسته میماند.
هوش مصنوعی: از دلتنگی و بیحوصلگی میلی به گردش در باغ ندارم، چون آنجا از هیاهوی خندهٔ گلها غوغا و آشوبی برپا میشود که تاب آن را ندارم.
هوش مصنوعی: ای ستمگر، بر ناتوانان ستم نکن، زیرا در روز قیامت هر مورچهٔ ضعیفی صد بار نیرومندتر از زنبور میشود و نیش انتقام میزند.
هوش مصنوعی: عجیب مدان اگر گور انسان فروتن و خاکسار پر از نور شود؛ همانگونه که ریگ درون شیشهٔ ساعتشنی در ظرفی روشن و شفاف جای دارد.
هوش مصنوعی: ای دل، زخم تو با درمان هیچکس بهبود نمییابد؛ مانند گل که هرچه بخیه بخورد زخمش بیشتر باز میشود، زخم تو با بخیه به زخمی کهنه و درمانناپذیر بدل میگردد.
هوش مصنوعی: اگر روزگار هر روز اینگونه تنگتر شود، این جهان کمکم به تنگی دل مورچه درمیآید.
هوش مصنوعی: دل مردم روزگار از جوشش آرزوها پرغوغاتر و پرهیاهوتر از لانهٔ زنبور شده است.
هوش مصنوعی: ای علی، جویا اگر بداند که در قیامت با سگان درگاه تو محشور خواهد شد، از شوق جان خود را فدا میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چون شامِ قدر بر همه مستور میشود
زین روی پای تا به سرش نور میشود
میخواستم رهی به تو نزدیکتر به خود
تا میروم ز خویش رهم دور میشود
مرهم بنه ز نیش که جای خدنگ او
[...]
خطّت دمید و لعل تو مستور می شود
صد حیف از این شکر که پر از مور می شود
گر خود تُرش نشینی و تلخی کنی چه باک
شیرین لب تو مایه ی صد شور می شود
هرگه خیال روی تو در خاطر آورم
[...]
جائی که بازسخره عصفور می شود
نار از زبانه طعنه زن نور می شود
مرد بصیر مسخره کور می شود
بهرام کشته از لگدگور می شود
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.