آنانکه میل وصل تو خود کام می کنند
آخر ز بوسه صلح به پیغام می کنند
یک قطره خون از مژهٔ غم چکیده ایست
آنرا که عاشقان تو دل نام می کنند
مستان به رنگ شیشهٔ ساعت ز رفتنت
گرد کدورت از دل هم وام می کنند
یابند لذت شکر از سرکهٔ جبین
آنانکه خو به تلخی دشنام می کنند
قفلی ز سعی بر در روزی نهاده اند
آن غافلان که در طلب ابرام می کنند
اغیارگر شوند همه لب هلال وار
دل خوش ز بوسهٔ لب آن بام می کنند
آزادگان که دست ز صهبا کشیده اند
مستی ز تلخی غم ایام می کنند
جمعی که چون عقیق یمن پاک گوهراند
خون می خورند و آرزوی نام می کنند
جویا نیافتند ز وسعتگه قفس
ذوقی که عاشقان بخم دام می کنند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل دربارهٔ رنج عاشقان و سالکان و شیرینیِ همین رنج است. شاعر میگوید دلِ عاشق قطرهای خون است، تلخیِ دشنام و ترشرویی معشوق برای او شیرین است و آزادگان به جای شراب از غم روزگار مست میشوند. در میانه به بیحاصلیِ اصرار در طلب روزی و ناکامی رقیبان اشاره میکند. در پایان نتیجه میگیرد که لذتِ گرفتاری در دام عشق از آسودگیِ قفسِ فراخ بیشتر است.
هوش مصنوعی: کسانی که با خودخواهی و آزمندی آرزوی وصال تو را دارند، سرانجام ناچار میشوند به جای بوسه به پیغامی بسنده کنند و با آن آشتی کنند.
هوش مصنوعی: آنچه عاشقانِ تو «دل» مینامند چیزی جز یک قطره خون نیست که از مژهٔ غم فروچکیده است.
هوش مصنوعی: مستان از رفتن تو مانند ساعت شنی، که شن از یک شیشه به شیشهٔ دیگر میرود، غبار اندوه را از دل یکدیگر وام میگیرند و اندوهشان را با هم قسمت میکنند.
هوش مصنوعی: کسانی که به تلخی دشنام معشوق خو گرفتهاند، از ترشرویی و پیشانی درهمکشیدهٔ او هم لذتی چون شیرینی شکر میبرند.
هوش مصنوعی: غافلانی که در طلب روزی پافشاری و اصرار میکنند، با همین تلاش بیش از اندازه بر درِ روزیِ خود قفل زدهاند.
هوش مصنوعی: رقیبان اگر همه مانند هلالِ ماه، که بر لبهٔ بام دیده میشود، سراپا لب شوند، باز هم تنها به بوسیدن لبهٔ بامِ خانهٔ معشوق دل خوش میکنند و به خود او راه نمییابند.
هوش مصنوعی: آزادگانی که از شراب دست کشیدهاند، مستی خود را از تلخیِ غمِ روزگار به دست میآورند.
هوش مصنوعی: گروهی که مانند عقیق یمنی پاکگوهرند، خون دل میخورند و آرزوی نام دارند؛ همانگونه که عقیق در دلِ سنگ رنگ خون میگیرد و سپس نامی بر آن نقش میکنند.
هوش مصنوعی: ای جویا، اسیران در فراخیِ قفس آن لذتی را نیافتند که عاشقان در پیچ و خمِ دام مییابند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
مستان که رو در آینه جام می کنند
خونها ز غصه در دل ایام می کنند
دامان عشق گیر که اسباب حسرت است
جز درد وداغ هر چه سرانجام می کنند
بی حاصل آن گروه که اوقات عمر را
[...]
آن ناکسان که پخته ز جان خام میکنند
پیداست ز اول آنچه سرانجام می کنند
آبش نداده تشنه لبش سر بریده باز
یا للعجب که دعوی اسلام می کنند
عار یهود و ننگ نصاراست دینشان
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.