ترک همره رهنمای کوی ماه من بود
چشم پوشیدن ز مردم شمع راه من بود
من که چشم عیب بینی را نمی پوشم زخلق
سر زند از هر که تقصیری گناه من بود
چون شمیم غنچه از خوناب دل جوشیده ام
سرو رنگین جلوه ای گر هست آه من بود
گر به ظاهر زان گل رو چشم می پوشم ولی
هر بن مژگان کمینگاه نگاه من بود
من چرا لرزم به خویش از آفتاب روز حشر
سایهٔ آل عبا جویا پناه من بود



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه است و با مضمون دوری از خلق آغاز میشود. شاعر میگوید جدایی از همراهان و چشم بستن بر مردم او را به کوی یار رسانده و نگاه پنهانیاش از پس مژه همچنان در کمین معشوق است. او آه خود را به سرو و وجودش را به بوی غنچهای مانند میکند که از خون دل برآمده است. در بیت پایانی، جویا با پناه بردن به اهل بیت پیامبر از هول روز رستاخیز ایمن است.
هوش مصنوعی: رها کردن همراه و همسفر، راهنمای من به کوی یار ماهرویم بود؛ و چشم پوشیدن از مردم مانند شمعی بود که راهم را روشن میکرد. یعنی تنهایی و دوری از خلق مرا به معشوق رساند.
هوش مصنوعی: من که چشم عیبجویی خود را از مردم نمیبندم، هر خطایی که از هر کسی سر بزند در حقیقت گناه من است. یعنی عیببینی من خود گناه است، یا عیب دیگران را از خود میدانم.
هوش مصنوعی: من مانند بوی غنچه از خون دل جوشیده و برآمدهام. اگر سروی خوشرنگ و خوشجلوه در جهان هست، آن آه من است که چون سرو قد کشیده است.
هوش مصنوعی: اگرچه در ظاهر از آن گلروی چشم میپوشم و به او نگاه نمیکنم، اما بیخ هر مژهام کمینگاهی است که نگاهم پنهانی از آنجا او را میپاید.
هوش مصنوعی: جویا، چرا از گرمای خورشید روز رستاخیز بر خود بلرزم، در حالی که سایهٔ آل عبا، یعنی پیامبر و اهل بیت او، پناهگاه من است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.