بهار و عید میآید که عالم را بیاراید
ولیکن بلبل دل را نسیم یار میآید
دلی کز هجر گل روئی چو لاله داغها دارد
شمیم وصل اگر نبود ز باغ و روضه نگشاید
اگر بی دوست جنت را بصد زینت بیارایند
بجان دوست کاندر وی دل عاشق بیاساید
در و دیوار جنت را بآه دل بسوزانم
اگر دلدار اهل دل در او دیدار ننماید
چو نور جان هر مقبل صفائی دارد این منزل
ولی بی وصل اهل دل دلم را خوش نمیآید
جمال طلعت جانان تواند دید مشتاقی
که او آیینه دل را ز زنگ غیر بزداید
حسین ار دوست جانت را بناز و عشوه میسوزد
ترا باید رضا دادن بهر چه دوست فرماید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر میگوید زیبایی بهار و عید و حتی بهشت بیحضور و دیدار دوست دل عاشق را شاد و آرام نمیکند و اگر یار در بهشت دیده نشود آن را با آه خود میسوزاند. سپس شرط دیدار جمال معشوق را پاک کردن آینهٔ دل از زنگار غیر میداند. در پایان خود را به رضا و تسلیم در برابر خواست دوست، حتی در سوختن از ناز او، فرا میخواند.
هوش مصنوعی: بهار و عید میرسد تا جهان را زیبا کند، اما آنچه دلِ عاشق را که چون بلبل است شاد میکند، نسیمی است که از سوی یار میوزد، نه زیبایی بهار.
هوش مصنوعی: دلی که در دوری از معشوقِ گلرو مانند لاله داغدار است، اگر بوی وصال یار به آن نرسد، از باغ و گلزار شکفته و گشاده نمیشود.
هوش مصنوعی: اگر بهشت را بیحضور دوست با صدگونه آرایش بیارایند، به جان دوست سوگند که دل عاشق در آن آرام نمیگیرد.
هوش مصنوعی: اگر دلبرِ صاحبدلان در بهشت دیدار خود را نشان ندهد، در و دیوار بهشت را با آه سوزان دلم آتش میزنم؛ یعنی بهشتِ بیدیدار یار برایم ارزشی ندارد.
هوش مصنوعی: این منزل مانند نور جانِ هر نیکبختی پاک و باصفاست، ولی بدون همنشینی و وصال با صاحبدلان، دلم از آن خشنود نمیشود.
هوش مصنوعی: تنها عاشق مشتاقی میتواند زیبایی چهرهٔ معشوق را ببیند که آینهٔ دلش را از زنگارِ توجه به غیر خدا پاک کند.
هوش مصنوعی: ای حسین، اگر دوست با ناز و عشوهاش جانت را میسوزاند، باید به هر چه او فرمان میدهد راضی و تسلیم باشی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می اکنون لعل تر گردد که گل رخسار بنماید
تو گویی گل همی هر روز در می رنگ بفزاید
می از گل گونه بستاند، گل از می رنگ برباید
گل و می را تو پنداری که یک مادر همی زاید
نگارینا بدین شادی مرا گر می دهی شاید
[...]
یکی بیجان و بیتن ابلق اسپی کاو نفرساید
به کوه و دشت و دریا بر همیتازد که ناساید
سواران گر بفرسایند اسپان را به رنج اندر
یکی اسپی است این کاو مر سواران را بفرساید
سواران خفتهاند وین اسپ بر سرشان همیتازد
[...]
کسی کو را عیان باید، خبر پیشش محال آید
چو سازد با عیان خلوت، کجا دل در خبر آید
جهان را شاه فرخ پی چنین باید چنین باید
که خلق عالم اندر سایه عدلش بیاساید
خجسته رای او در ملک راه فتنه بر بندد
مبارک روی او از خلق کار بسته بگشاید
چو دریا طبع او رادی کند دایم غنی ماند
[...]
ملامت نیست گر گویم مرا با دوست می باید
مگر قاضی بدین فتوا جوابی باز فرماید
چو مجنون از غمِ لیلی اگر زاری کنم زیبد
چو فرهاد از لبِ شیرین اگر شوری کنم شاید
از آن ترسم که قاضی گوید این از شرع بیرون است
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.