الا ای کعبه دولت مرا خاک سر کویت
ندارد جان من قبله بجز محراب ابرویت
اگر در روی مهروئی بمهر دل نظر کردم
نکردم جز بدان وجهی که هست آیینه رویت
ز عشق روی گل بلبل نکردی ناله و غلغل
اگر اندر نهاد گل ندیدی نکهت رویت
دلم وقت گل و سنبل هوادار صبا زان شد
که تا یابد از او هر دم گذر بر چین ابرویت
صبا دکان عطاری گشادن کی توانستی
که او را نیستی هر دم گذر بر سنبل مویت
بصورت گه گه ار روئی بسوی غیرت آوردم
ز غیرت رخ متاب از من که دارم روی دل سویت
ز مژگان زن حسین خویش را از گوشه تیری
که میدانم نخواهد بد کمان او به بازویت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه و عارفانه، کوی معشوق را کعبه و ابروی او را قبلهٔ عاشق میداند. شاعر هر زیبایی جهان، از روی زیبارویان و عشق بلبل به گل تا بوی خوش صبا، را پرتوی از جمال معشوق میشمارد. سپس عذر میآورد که اگر در ظاهر به دیگری نگریسته، دلش همیشه رو به معشوق بوده است. در پایان از معشوق میخواهد که تیر مژگانش را بر او بزند، چون از او گلایه نخواهد کرد.
هوش مصنوعی: ای معشوقی که خاک سر کوی تو برای من کعبهٔ سعادت است، جان من جز محراب ابروی تو قبلهای ندارد.
هوش مصنوعی: اگر با محبت به روی زیبارویی نگاه کردم، فقط از این جهت بود که آن روی آینهای است که جمال تو در آن پیداست.
هوش مصنوعی: اگر بلبل در سرشت گل بوی روی تو را نمییافت، از عشق گل ناله و نغمه سر نمیداد. یعنی عشق بلبل به گل در حقیقت عشق به جمال توست.
هوش مصنوعی: دل من در فصل گل و سنبل از این رو دوستدار باد صبا شد که صبا هر لحظه از کنار چین ابروی تو میگذرد و دل میخواهد همراه او به آنجا برسد.
هوش مصنوعی: اگر باد صبا هر لحظه بر گیسوی سنبلمانند تو گذر نمیکرد، هرگز نمیتوانست دکان عطرفروشی باز کند. یعنی بوی خوش صبا از موی توست.
هوش مصنوعی: اگر گاهی در ظاهر به سوی دیگری رو کردم، از سر غیرت از من روی برمگردان، زیرا روی دلم همیشه به سوی توست.
هوش مصنوعی: ای معشوق، از گوشهٔ مژگانت تیری بر حسین خودت بزن، زیرا میدانم که او دربارهٔ کمان و بازوی تو بدگمان نمیشود و از زخم تو شکایت نمیکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
مدامم مست میدارد نسیمِ جَعدِ گیسویت
خرابم میکند هر دَم، فریبِ چشمِ جادویت
پس از چندین شکیبایی شبی یا رب توان دیدن
که شمعِ دیده افروزیم در محرابِ ابرویت
سوادِ لوح بینش را عزیز از بهر آن دارم
[...]
همانا آیت سجده ست خط از مصحف رویت
که هرکش خواند آرد سجده در محراب ابرویت
تویی آن یوسف غایب شده از من که در بستان
ز هر پیراهن گل در مشام آید مرا بویت
به قصد دیدن عکس تو هر دم در خیال آرم
[...]
چه غم گر در سرم شوریست از سودای گیسویت؟
سر صد همچو من بادا فدای هر سر مویت
تن چون موی را خواهم بگیسوی تو پیوستن
بدین تقریب خود را خواهم افگندن بپهلویت
بروی خوبت از روزی که خط بندگی دادم
[...]
به عزت نامزد شد هرکه نامد مدتی سویت
به این امید من هم چند روزی رفتم از کویت
به راه جستجویت هرکه کمتر میکند کوشش
نمیبیند دل وی جز کشش از زلف دلجویت
تو را آن یار میسازد که باشد قبلهاش غیری
[...]
نویدِ آشنایی میدهد چشمِ سخنگویت
گرفته انس گویا نرمیی با تندی خویت
بمیرم پیشِ آن لب اینچنین گاهی تبسم کن
بحمدالله که دیدم بی گره یک بار ابرویت
به رویت مردمانِ دیده را هست آنچنان میلی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.