نویدِ آشنایی میدهد چشمِ سخنگویت
گرفته انس گویا نرمیی با تندی خویت
بمیرم پیشِ آن لب اینچنین گاهی تبسم کن
بحمدالله که دیدم بی گره یک بار ابرویت
به رویت مردمانِ دیده را هست آنچنان میلی
که ناگه میدوند از خانه بیرون تا سرِ کویت
شرابی خوردهام از شوق و زور آورده میترسم
که بردارد مرا ناگاه و بیخود آورد سویت
ز آتش آب میجویم ببین فکرِ محالِ من
وفاداری طمع میدارم از طبعِ جفاجویت
فریبِ غمزه امروز آنقدر خوردم که میباید
مجرب بود هر افسون که بر من خواند جادویت
چه بودی گر به قدرِ آرزو جان داشتی وحشی
که کردی صدهزاران جان فدای یک سرِ مویت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از نشانههای تازهٔ مهربانی در یار، چون نگاه آشنا، لبخند و ابروی بیگره، شادمان است و شوقِ دیدار او را بیاختیار به سوی کویش میکشد. اما در میانهٔ غزل به یاد میآورد که وفا خواستن از یارِ جفاپیشه خیالی محال است و خود بارها فریب غمزهاش را خورده است. در پایان، وحشی آرزو میکند کاش صدهزار جان داشت تا فدای یک تار موی یار کند.
هوش مصنوعی: چشمِ گویای تو نشانهٔ آشنایی و مهربانی میدهد؛ گویی خوی تند و تیز تو با اندکی نرمی انس گرفته است.
هوش مصنوعی: فدای آن لبت شوم، گاهگاهی اینگونه لبخند بزن؛ خدا را شکر که یک بار ابرویت را بیگره و بیاخم دیدم.
هوش مصنوعی: مردمکِ چشمانم چنان مشتاق روی تو هستند که ناگهان از خانهٔ چشم بیرون میدوند تا سرِ کوی تو؛ یعنی از شدت شوق، نگاهم بیاختیار به سوی کوی تو میشتابد.
هوش مصنوعی: از شوقِ تو شرابی نوشیدهام که مستیاش بر من چیره شده است و میترسم ناگهان مرا از جا بلند کند و بیخود و بیاختیار به سوی تو بیاورد.
هوش مصنوعی: ببین چه خیال ناممکنی دارم: از آتش آب میجویم، یعنی از سرشتِ جفاکار تو چشم وفاداری دارم.
هوش مصنوعی: امروز آنقدر فریب ناز و غمزهٔ تو را خوردم که پیداست هر افسونی که چشمِ جادوگرت بر من خواند، آزموده و کارگر بوده است.
هوش مصنوعی: وحشی به خود میگوید: چه خوب بود اگر به اندازهٔ آرزویت جان داشتی تا صدهزار جان را فدای یک تار موی یار میکردی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
مدامم مست میدارد نسیمِ جَعدِ گیسویت
خرابم میکند هر دَم، فریبِ چشمِ جادویت
پس از چندین شکیبایی شبی یا رب توان دیدن
که شمعِ دیده افروزیم در محرابِ ابرویت
سوادِ لوح بینش را عزیز از بهر آن دارم
[...]
الا ای کعبه دولت مرا خاک سر کویت
ندارد جان من قبله بجز محراب ابرویت
اگر در روی مهروئی بمهر دل نظر کردم
نکردم جز بدان وجهی که هست آیینه رویت
ز عشق روی گل بلبل نکردی ناله و غلغل
[...]
همانا آیت سجده ست خط از مصحف رویت
که هرکش خواند آرد سجده در محراب ابرویت
تویی آن یوسف غایب شده از من که در بستان
ز هر پیراهن گل در مشام آید مرا بویت
به قصد دیدن عکس تو هر دم در خیال آرم
[...]
چه غم گر در سرم شوریست از سودای گیسویت؟
سر صد همچو من بادا فدای هر سر مویت
تن چون موی را خواهم بگیسوی تو پیوستن
بدین تقریب خود را خواهم افگندن بپهلویت
بروی خوبت از روزی که خط بندگی دادم
[...]
به عزت نامزد شد هرکه نامد مدتی سویت
به این امید من هم چند روزی رفتم از کویت
به راه جستجویت هرکه کمتر میکند کوشش
نمیبیند دل وی جز کشش از زلف دلجویت
تو را آن یار میسازد که باشد قبلهاش غیری
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.