تا نفس هست به روی تو برآید نفسم
ور کنم بی تو نظر سوی کسی هیچ کسم
در تمنای تو شد عمر و نمیدانم من
کاخرالامر به مقصود رسم یا نرسم
مشکن بال نشاطم تو به پیمانشکنی
گر نیم باز هوای تو نه آخر مگسم
کردم اندیشه ز عشقت نبرم جان به کنار
این چه سیلیست که بگرفت چنین پیش و پسم
تا نظر بر گل رخسار تو افتاد مرا
صورت خوب نماید همه چون خار و خسم
عاشق روی توام جمله جهان میگویند
نسبتم چون به تو کردند همین مایه بسم
شد جوانی و نشد کم هوس عشق همام
ای عزیزان چه کنم پیر نگردد هوسم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل وفاداری کامل خود را به معشوق بیان میکند: نفسش برای اوست و نگاه به دیگری را مایهٔ بیارزشی خود میداند. از عمری که در آرزوی وصال گذشته و از سیل عشقی که او را فرا گرفته سخن میگوید و از معشوق میخواهد با پیمانشکنی شادیاش را نابود نکند. در پایان، همین که مردم او را عاشق معشوق میخوانند برایش بس است و اعتراف میکند که با گذشت جوانی، شوق عشقش پیر نشده است.
هوش مصنوعی: تا وقتی نفس دارم، نفسم به یاد روی تو و برای تو برمیآید. اگر بی تو به کس دیگری نگاه کنم، هیچ و بیارزش خواهم بود.
هوش مصنوعی: عمرم در آرزوی تو گذشت و نمیدانم که سرانجام به مقصودم، یعنی وصال تو، میرسم یا نه.
هوش مصنوعی: با پیمانشکنی بال شادی مرا نشکن. اگر در هوای تو باز شکاری نیستم، دستکم مگسی هستم که گرد شیرینی تو میگردد و آن هم بال دارد.
هوش مصنوعی: گمان کردم که از عشق تو جان سالم به در نمیبرم. این عشق چه سیلی است که چنین از پیش و پس مرا در میان گرفته است؟
هوش مصنوعی: از زمانی که چشمم به گل رخسار تو افتاد، همهٔ چهرههای زیبای دیگر در نظرم مانند خار و خاشاک بیارزش مینمایند.
هوش مصنوعی: همهٔ مردم جهان میگویند که من عاشق روی توام. همین که مرا به تو نسبت دادهاند، برایم کافی است و افتخار من است.
هوش مصنوعی: جوانی همام گذشت، اما شوق عشقش کم نشد. ای دوستان، چه کنم که هوس و شوق من پیر نمیشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تا نفس هست به یاد تو برآید نفسم
ور به غیر از تو بود، هیچکسم هیچکسم
هر کجا تیر جفای تو، من آنجا سپرم
هر کجا خوان هوای تو، من آنجا مگسم
پس ازین دست من و دامن سودای شما
[...]
نیست بر دولت وصل تو شبی دست رسم
از سر لطف خود ای دوست به فریاد رسم
نیست ما را بجز از لطف تو فریادرسی
نبود جز غم و اندوه جهان هیچ کسم
مه و خورشید جهانتاب چو بر ما گذرند
[...]
نیست جز رخ به کف پای تو سودن هوسم
دارم امید که مبذول بود ملتمسم
من که باشم که کنم همنفسی با چو تویی
اینقدر بس که به یاد تو برآید نفسم
میروم گاه به پا گاه به سر در ره عشق
[...]
هست کحل بصر از خاک ره او هوسم
لیک ترسم که شوم خاک و بگردش نرسم
با تو چون در سخن آیم؟ که ترا چون بینم
آتش شوق تو در سینه بسوزد نفسم
شمع من چون تو بخلوتگه عشرت باشی
[...]
گر به می خوردن پیدا نبود دست رسم
می کشم جام نهان تا که برآید نفسم
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.