گنجور

غزل شمارهٔ ۲۶۷

 
هلالی جغتایی
هلالی جغتایی » غزلیات
 

آنکه از درد دل خود بفغانست منم

وانکه از زندگی خویش بجانست منم

آنکه هر روز دل از مهر بتان بردارد

چون شود روز دگر باز همانست منم

آنکه در حسن کنون شهره شهرست تویی

وانکه در عشق تو رسوای جهانست منم

آنکه در صومعه چل سال شب آورد بروز

وین زمان معتکف دیر مغانست منم

در غمت گر چه بیک بار پریشان شده دل

آنکه صد بار پریشان تر از آنست منم

عاشقان همه نامی و نشانی دارند

آنکه در عشق تو بی نام و نشانست منم

عاقبت همچو هلالی شدم افسانه دهر

آنکه هر جا سخنش ورد زبانست منم

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال ۴ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

راستین معتبرزاده نوشته:

سلام
بیت ششم، مصراع اول، از نظر وزن کم میاره
به نظرم یک کلمه جا افتاده،
در دیوان هلالی جغتایی به کوشش سعید نفیسی انتشارات کتابخانه ی سنایى هم این اشکال رو دیدم
(صفحه ی ۱۲۴ غزل ۳_۴_۵) بیت ۱۷۴۶
بنده آن بیت رو اینگونه خواندم :
عاشقان [هم] همه نامی و نشانی دارند

از عزیزان آگاه خواهشمندم پیگیری کنند

سپاس فراوان
راستین معتبرزاده

راستین معتبرزاده نوشته:

در جایی دیگر هم اینگونه نوشته شده بود :

عاشقانت همه نامی و نشانی دارند…..

حسین ، 2 نوشته:

شاید نتوان قبول کرد که مقصود شاعر چنین بوده:
عاشقانِ همه نامی و نشانی دارند
که منظور از همه ، معشوق های دیگرِ عاشقان است
اللهُ اعلم

رنگارنگ نوشته:

بسیار زیباست؛
عاشقانت همه نامی و نشانی دارند
آنکه در عشق تو بی نام و نشان است منم.

کانال رسمی گنجور در تلگرام