مجنون مرا شور تو بی پا و سر انداخت
کوه غم عشق تو مرا از کمر انداخت
مشکل که به کویت رسد این رنگ پریده
سیمرغ درین راه خطرناک، پرانداخت
تا چشم سیه مست تو عاشق کشی آموخت
از هر دو جهان، قاعدهٔ داد برانداخت
بر خاک درت پارهٔ دل ریخت سرشکم
در کوی تو این قافله، بار سفر انداخت
همچون جرس افسانه فروش است خروشم
بیتابی دل آه مرا از اثر انداخت
از زخم شود جوهر شمشیر، نمایان
دانست تو را هر که به حالم نظر انداخت
تا بوسهٔ آن حسن گلوسوز چه باشد
نام لب تو، کام مرا در شکر انداخت
نشناخته بودیم دری غیر در دل
ما را به چه تقصیر، فلک در به در انداخت؟
در عشق ندانم که وفا چون و جفا چیست
این درد گرانمایه، مرا بی خبر انداخت
ای خلوتیان الحذر از عشق فسونگر
ما را به زبان همه کس چون خبر انداخت
عشق است حزین ، فاش بگویم که بدانند
این شعله، که در خرمن جانم شرر انداخت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از ویرانگری عشق یار میگوید: شور عشق او را بیسروپا کرده، راه کوی معشوق چنان دشوار است که سیمرغ هم در آن درمانده، و چشم مست یار رسم داد را برانداخته است. او از نالههای بیاثر، آوارگی بیگناه و بیخبری از وفا و جفا در عشق شکایت میکند و به خلوتنشینان هشدار میدهد که عشق انسان را رسوا میکند. در پایان آشکارا اعلام میکند که آتشی که در جانش افتاده، عشق است.
هوش مصنوعی: شور و شیدایی عشق تو مرا که مجنونم بیپا و سر و درمانده کرد؛ کوه سنگین غم عشقت کمر مرا شکست و از پا انداخت.
هوش مصنوعی: بعید است که من ضعیف و رنگپریده به کوی تو برسم، زیرا در این راه پرخطر حتی سیمرغ هم پر ریخت و درماند.
هوش مصنوعی: از وقتی چشم سیاه و مست تو عاشقکشی را آموخت، رسم عدل و داد را از هر دو جهان برانداخت.
هوش مصنوعی: اشک من پارههای دلم را بر خاک درگاه تو ریخت؛ گویی این کاروان اشک در کوی تو بار سفر را بر زمین نهاد و ماندگار شد.
هوش مصنوعی: ناله و فریاد من مانند بانگ زنگ کاروان فقط قصهگویی بیحاصل است؛ بیتابی دل، آه مرا از تأثیر انداخته است.
هوش مصنوعی: همانگونه که گوهر و کیفیت شمشیر از زخمی که میزند آشکار میشود، هرکس به حال زار من نگاه کرد، تو را و قدرت حسنت را شناخت.
هوش مصنوعی: تنها بردن نام لب تو کام مرا شیرین کرد؛ پس معلوم نیست بوسهٔ آن زیبایی سوزاننده چه لذتی خواهد داشت.
هوش مصنوعی: ما جز درِ دل خود دری نمیشناختیم و به جایی نمیرفتیم؛ پس فلک به چه گناهی ما را دربهدر و آواره کرد؟
هوش مصنوعی: در عشق نمیدانم وفا و جفا چیست؛ این درد گرانبها مرا از همهچیز بیخبر و بیخود کرده است.
هوش مصنوعی: ای گوشهنشینان و اهل خلوت، از عشق افسونگر بپرهیزید که ما را رسوا کرد و مانند خبری بر سر زبان همه انداخت.
هوش مصنوعی: ای حزین، آشکارا میگویم تا همه بدانند: این شعلهای که در خرمن جانم آتش انداخت، عشق است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
هر نیر که بر سینه ام آن فتنه گر انداخت
دل شهل گرفت آن همه چون بر سپر انداخت
دلخته نشد عاشق از آن نیر و نیازرد
دلخته از آن شد که به روز دگر انداخت
زآن نیر که انداخت کسی دور به دعوی
[...]
ماهی که ز پرتو به جهان شور درانداخت
پیش رخت از هاله مکرر سپر انداخت
با گوشه دل غنچه صفت ساخته بودم
بوی تو مرا همچو صبا دربدر انداخت
در دیده صاحب نظران موی زیادم
[...]
روی تو چو از پیش نظر پرده برانداخت
آتشکدهٔ مهر به دور قمر انداخت
بی روی تو هر قطرهٔ اشکی که برون شد
از دل همه را دیدهٔ من از نظر انداخت
در عین سخن خندهٔ آن لب نه ز عقل است
[...]
خاتون قیامت چو به ایشان نظر انداخت
از دیده ز مهجوری یاران گهر انداخت
نزد پدر از شوق کسا پرده برانداخت
وز فرط تضرع بدل وی شرر انداخت
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.