گنجور

شمارهٔ ۱۱۴

 
حزین لاهیجی
حزین لاهیجی » غزلیات
 

آتش زده آن لعل قبا، خانه زین را

بر خرمن ما برق گشاده ست کمین را

همچون کف خاکی که برد سبزه ز جایش

کردند به ما، سبز خطان تنگ زمین را

چون مهره بازیچه، دهد طرح به طفلان

کفر سر زلف تو، دل باخته دین را

آن روز نشیند به جهان نقش مرادم

کز بوسه کنم نقش لب لعل نگین را

فریادکه اندیشه موی کمر توست

زنار میان، زاهد سجاده نشین را

گویا خط پیشانیت ای زهره جبین است

بیرون نتوان برد زابروی تو چین را

در پردهٔ عشّاق نواسنجی بلبل

کی می برد از یاد تو، گلبانک حزین را؟



🖰 با دو بار کلیک روی واژه‌ها یا انتخاب متن و کلیک روی آنها می‌توانید آنها را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

🖐 شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف) | 🔍 شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

🎜 معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است ...

📷 پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی، 📖 راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور

حاشیه‌ها

تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 شما حاشیه بگذارید ...

کانال رسمی گنجور در تلگرام