AliKhamechian
تاریخ پیوستن: ۱۱م دی ۱۴۰۱
| آمار مشارکت‌ها: | |
|---|---|
حاشیه‌ها: |
۲۶ |
ویرایش‌های تأیید شده: |
۴۵ |
ویرایش‌های قطعات تأیید شده: |
۵ |
ویرایش‌های بخش‌های تأیید شده: |
۶ |
مشق‌های پیشنهادی تأیید شده: |
۲ |
AliKhamechian در ۴ ماه قبل، دوشنبه ۱۱ خرداد ۱۴۰۵، ساعت ۰۲:۲۹ دربارهٔ سوزنی سمرقندی » دیوان اشعار » قصاید » شمارهٔ ۱۴۸ - در مدح علی بن احمد:
عجب شعری
AliKhamechian در ۱۰ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۷ آبان ۱۴۰۴، ساعت ۰۹:۴۳ در پاسخ به وصال پارسی (وصال کشاورز) دربارهٔ وحشی بافقی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۶:
علیک سلام
بزعم من چندان بیت درخشانی نیست. شاعر خودش رو مورد خطاب قرار میده که بیین وحشی کسی که خودش رو از آب بقا تشنه گذراند(احتمالا منظور بی‌نصیبی در عین دسترسی به معشوق از وی هست) همیشه حسرت میخوره. البته طور دیگری هم میشه معنا کرد که بنظر من ضعیف‌تره، اینگونه که شاعر معشوق رو مورد خطاب قرار داده و میگه ببین وحشی رو که در خوناب حسرت پا در گل مونده! و در این صورت مصرع بعدی استفهام انکاری میشه و میگه کسی کو که تشنه از آب بقا بگذره؟! درواقع کسی نیست که [مثل من] تشنه از آب بقا گذشته باشه.
AliKhamechian در ۱۰ ماه قبل، جمعه ۲۳ آبان ۱۴۰۴، ساعت ۱۳:۱۵ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۱۶۳:
چقدر آخه این غزل قشنگه!
AliKhamechian در ۱۱ ماه قبل، چهارشنبه ۲۳ مهر ۱۴۰۴، ساعت ۱۸:۵۷ دربارهٔ سوزنی سمرقندی » دیوان اشعار » قصاید » شمارهٔ ۱۰ - در حسب حال خود گوید:
شعر به غایت استواریست، چه‌میکنه سوزنی!
AliKhamechian در ۱ سال و ۱ ماه قبل، دوشنبه ۲۷ مرداد ۱۴۰۴، ساعت ۱۰:۴۳ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۸:
کوشش فرهاد آخر کرد شیرین سنگ را!
عالیه دمش‌گرم
AliKhamechian در ۱ سال و ۱ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ مرداد ۱۴۰۴، ساعت ۱۶:۵۷ دربارهٔ اهلی شیرازی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۵۲۳:
جگر پرخون و دل پردرد و دل افگار میباید!
تکرار واژه دل آنهم بعد از "و" زیبنده نیست و از شاعری به قدرت اهلی همچین سهو بلاغی‌ای دور از انتظاره، احتمالا نخستین "دل"، اشتباه ضبط شده‌است.
AliKhamechian در ۱ سال و ۳ ماه قبل، چهارشنبه ۴ تیر ۱۴۰۴، ساعت ۲۲:۳۰ در پاسخ به همیرضا دربارهٔ مشتاق اصفهانی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱:
این وزن که اشتباه هم در گنجور گذاشته شده درواقع طبق اصل نام‌گذاری باید باشه فعول‌فع‌لن فعول‌فع‌لن فعول‌فع‌لن فعول‌فع‌لن وزن دوری بهیچ‌عنوان نیست، تازه اگر هم بود در محل تقارن اوزان دوری حق هجای کشیده عارضه نه در ابتدای هر لقمه‌وزن، همانی که عرض‌کردم صحیحه ولاغیر
بگرد در مرقومه‌اشعار این بحر ببین هیچ مثال دیگری اینطور پیدا نخواهی کرد
مثال برات میزنم شعر بیدل:
ز پیکرِ سرو، موجِ خجلت شود نمایان چو می ز مینا
اینجا واو در آخر سرو ابتدای لقمه‌وزن بعدیه نه اینکه با سکون در همون خونه جاش بدیم، دقت کن
AliKhamechian در ۱ سال و ۳ ماه قبل، شنبه ۲۴ خرداد ۱۴۰۴، ساعت ۱۵:۵۲ دربارهٔ مشتاق اصفهانی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱:
بیت آخر وزنش غلطه
اینگونه به نظر میرسه باید باشه که: همین نه مشتاقِ آرزویت...
که هم معنای صحیح داره هم وزن صحیح
AliKhamechian در ۱ سال و ۴ ماه قبل، یکشنبه ۱۸ خرداد ۱۴۰۴، ساعت ۱۹:۳۸ دربارهٔ سلیم تهرانی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۸۴۶:
از تو دارم شکوه‌ها، اما قیامت میکنم
حرف نداره... آفرین بهش
AliKhamechian در ۱ سال و ۴ ماه قبل، شنبه ۱۰ خرداد ۱۴۰۴، ساعت ۱۷:۰۶ دربارهٔ طغرل احراری » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۰۲:
چقدر قشنگه!!!
AliKhamechian در ۱ سال و ۴ ماه قبل، جمعه ۹ خرداد ۱۴۰۴، ساعت ۰۲:۲۱ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳:
عرض سلام
لطفا این خوانش‌های مغلوط رو حذف کنید یا دست کم گزینه ویرایشی ترتیب بدید تا کاربران سایت بتونن این خوانش‌های گمراه‌کننده رو حدف کنن مخصوصا در زمینه شاعرانی مثل بیدل که خوانش دشواری دارن و درست‌خواندنشون کلید درک صحیح مفهومشونه.
AliKhamechian در ۱ سال و ۴ ماه قبل، یکشنبه ۴ خرداد ۱۴۰۴، ساعت ۰۵:۱۱ در پاسخ به Taslim Alishah دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۲:
گذشته از این که در این سیاق طلب بی‌معنیه، هم خال‌محمد هم بهداروند هم طباطبایی نفس ضبط کردند، شما چطور میگی طلب؟
AliKhamechian در ۱ سال و ۴ ماه قبل، پنجشنبه ۱ خرداد ۱۴۰۴، ساعت ۰۱:۰۱ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۴:
سخت میخواهم که در آغوش تنگ آرم ترا
هرقدر افشرده‌ای دل را بیفشارم ترا
واقعا نازک‌طبعی صائب بعضی اوقات موجب حیرت من میشه!
AliKhamechian در ۱ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۱۵ اردیبهشت ۱۴۰۴، ساعت ۱۷:۴۷ در پاسخ به فاطمه یاوری دربارهٔ خاقانی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۵۰:
درواقع بحث در ی آخر کلمه هست که اگر یاء مصدری تلقی بشه دو ایراد بزرگ پیش میاد، اولا ایراد قافیه که خب تمام حروف رَوی یاء این غزل از نوع وحدت هستند، همنفسی: یک همنفس، کسی: یک کس و قس‌علی‌هذا، و ایراد دوم اینه که خود کلمه دسترس ترکیب دست و مصدر رسیدنه، پس اگر یاء مصدری هم ضمیمش بشه از نظر ساختار معیوب میشه.
AliKhamechian در ۱ سال و ۵ ماه قبل، یکشنبه ۱۴ اردیبهشت ۱۴۰۴، ساعت ۲۲:۲۲ دربارهٔ غنی کشمیری » غزلیات » شمارهٔ ۱:
اولا خسته نباشید که اضافه کردید اشعار این شاعر بلند‌طبع پارسی‌سرای مضمون‌ساز رو منتهی چرا ناقص؟!
چقدر این بیت زیباست، از یگانه ابیات بدیع زبان پارسیست که به تنهایی به قدری گرانسنگ هست که نام خواجه‌غنی کشمیری رو از گزند فراموشی مصون بداره، و جاودانش کنه.
غنی روز سیاه پیر کنعان را تماشا کن که روشن کرد نور دیده‌اش چشم زلیخا را!
بینظیره، البته از این شاه‌بیت‌ها کم نداره غنی، میفرستد به پدر پیرهن خالی را یوسف از دولت حسن این‌همه خود را گم‌کرد!
یا اونجایی که میگه سخت دلبستگی‌ای داشت به بالم صباد تا نشد بالش او پر ز پرم خواب نکرد!
غافل دادیم دل به دستت ما را یاد و تو را فراموش!
AliKhamechian در ۱ سال و ۵ ماه قبل، پنجشنبه ۴ اردیبهشت ۱۴۰۴، ساعت ۲۲:۰۹ دربارهٔ قصاب کاشانی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۵۰:
دانه را صیاد ما بر دام استادانه ریخت
چقدر زیباست!
AliKhamechian در ۱ سال و ۵ ماه قبل، پنجشنبه ۲۸ فروردین ۱۴۰۴، ساعت ۲۲:۲۶ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۳۵:
چقدر زیباست این غزل
منتهی بیت ماقبل آخر اینطور نیز ذکر شده: گیرم ای‌دوست قمار از همه عالم بردی، دست آخر همه را باخته میباید رفت
AliKhamechian در ۱ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۸ فروردین ۱۴۰۴، ساعت ۲۱:۳۷ در پاسخ به رها احمدی دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » تک‌بیتهای برگزیده » تک‌بیت شمارهٔ ۶۱۴:
مقصود اینست که وقتی یکی رو ناگهان و به تعبیر صائب دزدکی ببوسی، خب مال دزدی رو در صورت مواخذه و بازخواست باید پس بدی! و پس دادن این بوسه باز هم به تعبیر صائب بوسه دیگریست یعنی به زبان ساده تر برای پس‌دادنش باید دوباره همونجایی که بوسه رو ازش دزدیدی، ببوسی. از این جهت پرمنفعت یا خوش‌عاقبته
AliKhamechian در ۱ سال و ۶ ماه قبل، پنجشنبه ۷ فروردین ۱۴۰۴، ساعت ۲۳:۳۷ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » قصاید » شمارهٔ ۱۹ - در مدح شاه عباس دوم:
سلام
وزن این شعر زیبا اشتباه مرقوم شده،
در اصل هست فعولن فعولن فعولن فعولن
AliKhamechian در ۳ ماه قبل، پنجشنبه ۴ تیر ۱۴۰۵، ساعت ۰۲:۰۰ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۵۲۰: