گنجور

رباعی شمارهٔ ۱۷

 
حافظ
حافظ » رباعیات
 

از چرخ به هر گونه همی‌دار امید

وز گردش روزگار می‌لرز چو بید

گفتی که پس از سیاه رنگی نبود

پس موی سیاه من چرا گشت سفید



با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی) | شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال ۵ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

مدرس نوشته:

واقعا چرا موی سیاه من گشت سفید؟

👆☹

آرتین نوشته:

چقدر این شعر از حافظ ، ارتباط معنایی داره با این بیت از

نظامی :

در نومیدی بسی امید است

پایان شب سیه سپید است

👆☹

بیگانه نوشته:

گفتی که پس از سیاه رنگی نبود
پس موی سیاه من چرا گشت سفید…

داریم از این بهتر؟ فوق العاده ست…

👆☹

با شعر آشنا نوشته:

حکیم نظامی چنین نیز فرمود:
سیه را سرخ چون کرد آذرنگی؟ / چو بالایِ سیاهی نیست رنگی
مگر کز روزگار آموخت نیرنگ / که از مویِ سیاه ما بَرَد رنگ

👆☹

محمد حسین نوشته:

سعدیا نامت به رندی در جهان افسانه شد
از چه می‌ترسی دگر بعد از سیاهی رنگ نیست
(سعدی)
به نظر من بیت دوم این شعر جواب به سعدی هستش

👆☹

در فهرست‌گذاری نسخه‌های خطی اشعار گنجور مشارکت کنید