در این خرمن گدائی خوشه چینم
گدایان دگر دائم بکینم
فزون رفت از شب و روزم چهل سال
که پا بند اندر این شک و یقینم
بدین درگه ز پستی وز بلندی
ندانم کاسمانم یا زمینم
نمیدانم ز نور یا ظلامم
نمیدانم زکفرم یا ز دینم
بدان سویم که میل خواجه باشد
نمیدانم در آنم یا در اینم
وطن بنموده خوکی در سرایم
هجوم آورده شیری بر عرینم
ستاده دیوی اندر آستانم
فتاده ماری اندر آستینم
نمیدانم سلیمان یا هریمن
شد از از روز ازل نقش نگینم
ز آدم زاده ام، مانند آدم
همیشه در فغان و در حنینم
بغیر از ربنا انا ظلمنا
نباشد نغمه قلب حزینم
یکی روباه حیلت گر ز جادو
فتاده روز و شب در پوستینم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر پس از بیش از چهل سال عمر، خود را گدایی خوشهچین بر درگاه حق و سرگردان میان شک و یقین، نور و ظلمت، و کفر و دین میبیند و اختیار را به خواست خداوندگار میسپارد. سپس از نفسِ درون و دشمنانِ بیرون با تمثیل خوک و شیر و دیو و مار و روباه شکایت میکند و از عاقبتِ ازلی خود بیمناک است. چون فرزند آدم است، مانند او تنها پناهش ناله و توبه با ذکرِ «ربنا ظلمنا» است.
هوش مصنوعی: در این خرمنِ فیض و بخشش، گدایی هستم که خوشههای بهجامانده را برمیچینم، و گدایان دیگر پیوسته با من سرِ دشمنی و حسادت دارند.
هوش مصنوعی: بیش از چهل سال از روز و شبِ عمرم گذشته است و هنوز گرفتارِ کشمکشِ میان شک و یقین هستم.
هوش مصنوعی: بر این درگاه، میان پستی و بلندی سرگردانم و نمیدانم که آسمانِ بلندم یا زمینِ پست.
هوش مصنوعی: نمیدانم از جنسِ نورم یا تاریکی، و نمیدانم اهلِ کفرم یا اهلِ دین.
هوش مصنوعی: به همان سویی میروم که خواستِ خداوندگار و ارباب باشد؛ خودم نمیدانم در این حالم یا در آن حال، و اختیار با اوست.
هوش مصنوعی: خوکی، که نماد شهوت و پلیدی نفس است، در خانهام جا خوش کرده و شیری، نماد خشم و درندگی، به لانهام هجوم آورده است.
هوش مصنوعی: دیوی بر درگاهم ایستاده و ماری در آستینم خزیده است؛ یعنی دشمنان و وسوسهها هم بیرون و هم درونِ وجودم را فراگرفتهاند.
هوش مصنوعی: نمیدانم از روز ازل بر نگینِ انگشترِ سرنوشتم نامِ سلیمان نقش بسته یا نامِ اهریمن؛ یعنی از عاقبتِ خود خبر ندارم که اهل نجاتم یا گمراهی.
هوش مصنوعی: از نسل آدم هستم و مانند او همیشه در ناله و زاری و حسرتم.
هوش مصنوعی: آوازِ دلِ اندوهگینم جز ذکرِ «پروردگارا ما بر خود ستم کردیم» نیست؛ همان دعای توبهٔ آدم و حوا در قرآن.
هوش مصنوعی: روباهی حیلهگر و افسونکار شب و روز در پوستینم افتاده است؛ یعنی نفسِ مکار یا دشمنِ فریبکار پیوسته در کمینِ آسیبزدن به من است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
مباد از بخت فرّخ آفرینم
اگر گیتی نه بر روی تو بینم
سر کوه بلند چندان نشینم
که لاله سر بر آره مو بچینم
الاله بیوفا بی بیوفا بی
نگار بیوفا چون مو گزینم
کنون کآن چشمه را با گُل نبینم
چو خار آن به که بر آتش نشینم
که تامن نیز هر یک را ببینم
ز جمله آنک خواهم بر گزینم
من از عالم تو را تنها گزینم
روا داری که من غمگین نشینم؟!
دل من چون قلم اندر کف توست
ز توست ار شادمان و گر حزینم
به جز آنچه تو خواهی من چه باشم؟
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.