نیمه هشیاریم و یک نیم دگر مستانهایم
لطفی ای ساقی که ما محتاج یک پیمانهایم
بیم رسوایی مده ای شیخ ما را بعد از این
سالها شد ما به رندی در جهان افسانهایم
عقل اگر با ما بود از عهد دیرین آشنا
بگذر از ما گو که نیز از خویشتن بیگانهایم
هر کجا زلف بتی، در تار او بند و شکن
هر کجا شمع رخی، بر گرد او پروانهایم
لب به لعل گلرخان بنهاده همچون ساغریم
چنگ در زلف بتان افکنده همچون شانهایم
شیخ بیدین را بگو تکفیر ما نبود سزا
کفر و ایمان در خور عقل است و ما دیوانهایم
سیلِ اَندُه را بگو آبادیِ ما را مده
بیم ویرانی، که از روز ازل ویرانهایم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل رندانه از زبان عاشقی است که نیمهمست از ساقی پیمانهای دیگر میخواهد تا یکسره مست شود. او ترساندن شیخ از رسوایی و تکفیر را بیاثر میداند، زیرا خود را رند بدنام و دیوانهای بیرون از حکم کفر و ایمان میشمارد. در میانهٔ غزل، گرفتاریاش را در زلف و رخ زیبارویان با تصویرهای پروانه و جام و شانه وصف میکند. در پایان میگوید سیل غم را با او کاری نیست، چون از ازل ویرانه بوده است.
هوش مصنوعی: نیمی از ما هنوز هشیار است و نیمی دیگر مست. ای ساقی، لطفی کن که ما به یک پیمانهٔ دیگر نیاز داریم تا یکسره مست شویم.
هوش مصنوعی: ای شیخ، از این پس ما را از رسوایی نترسان. سالهاست که در جهان به رندی شهره و زبانزد شدهایم.
هوش مصنوعی: عقل اگر هم از روزگاران گذشته با ما آشنا بوده، به او بگو از ما بگذرد و دست بردارد. ما حتی با خودمان هم بیگانه شدهایم، چه رسد به عقل.
هوش مصنوعی: هر جا زلف زیبارویی باشد، ما در رشتههای آن گرفتار و پیچوتابخوردهایم. هر جا چهرهای مانند شمع بدرخشد، ما پروانهوار گرد آن میگردیم.
هوش مصنوعی: ما مانند جام، لب بر لب سرخ گلرخان نهادهایم. و مانند شانه، دست در زلف زیبارویان فرو بردهایم.
هوش مصنوعی: به شیخ بیدین بگو که کافر خواندن ما روا نیست. کفر و ایمان شایستهٔ کسی است که عقل دارد و ما دیوانهایم و چنین حکمی بر ما نمینشیند.
هوش مصنوعی: به سیل غم بگو آبادی ما را به ویرانی تهدید نکند. ما از روز ازل ویرانه بودهایم و چیزی برای ویران شدن نداریم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
نی غلط گفتم که اینجاعاشق و معشوق اوست
گرچه ما از عشق او اندر جهان افسانهایم
ما کهایم؟ ازما چه آید؟ تا نپنداری که ما
روی او را آینه،یا زلف او را شانهایم
ساقیا می ده که ما دردی کش میخانهایم
با خرابات آشناییم از خرد بیگانهایم
خویشتن سوزیم و جان بر سر نهاده شمعوار
هر کجا در مجلسی شمعیست ما پروانهایم
اهل دانش را در این گفتار با ما کار نیست
[...]
ما مرید پیر دیر و ساکن میخانهایم
همدم دُردیکشان و ساغر و پیمانهایم
تا می صاف است و وصل یار و کنج میکده
بینیاز از خانقاه و کعبه و بتخانهایم
تا از روی شمع رخسار تجلی تاب دوست
[...]
یک گلیم، اما به رتبت چون خُم و پیمانهایم
مختلف در رنگ و بوییم ارچه از یک دانهایم
سر معبودیم و با شرک خفی همپردهایم
روح مسجودیم و با نَفْسِ دنی هم خانهایم
طبع معشوقی و لاف عاشقی از ما خطاست
[...]
در دل است آن کس که از نادیدنش دیوانهایم
آن که ما را دربهدر دارد به او همخانهایم
بیتکلف یار خود را تنگ در بر میکشد
ما در آیین محبت امت پروانهایم
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.