مهی دارم که هرگه پرده بردارد ز رخسارش
رود خورشید در زیر نقاب از شرم دیدارش
بتی غارتگر هوشی ز قد با سرو همدوشی
ز لب چون غنچه خاموشی که کس نشنیده گفتارش
فرنگی طفل بیباکی به قصد دین و ادراکی
ز زلف افکنده فتراکی که عالم شد گرفتارش
ز دل بیرحم صیادی ز درس دانش استادی
ز قامت سرو آزادی که حق باشد نگهدارش
به تیره غمزه دلدوزی به رخ شمع شبافروزی
به غبغب صبح نوروزی که گلریزان بود کارش
سراپا کافرستانی ز پا تا سر گلستانی
که گلچین هوس هرگز نچیده گل ز گلزارش
مریض عشق او را درد افزون میشود دائم
به در کی جان برد قصاب هرکس گشت بیمارش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل وصفِ پیاپی زیباییهای معشوقی است که شاعر او را با تصویرهایی چون ماه، بت، طفل فرنگی، صیاد، شمع و گلستان میستاید. معشوق هم دین و خرد عاشقان را میرباید و هم پاک و دستنیافتنی است. در بیت پایانی، شاعر با تخلص قصاب نتیجه میگیرد که بیمار عشق او هرگز درمان نمییابد و جان به در نمیبرد.
هوش مصنوعی: معشوقی ماهروی دارم که هر بار پرده از چهرهاش کنار بزند، خورشید از شرمِ دیدن زیبایی او چهره در نقاب میپوشاند.
هوش مصنوعی: او بتی است که هوش و خرد را به غارت میبرد و قامتش همقدِ سرو است. لبش مانند غنچه بسته و خاموش است، چنانکه هیچکس سخن گفتنش را نشنیده است.
هوش مصنوعی: او کودکی فرنگی و بیپرواست که برای ربودن دین و خرد آمده است. از زلفش کمندی آویخته که همهٔ جهان در آن گرفتار شدهاند.
هوش مصنوعی: دلش سخت و بیرحم است و صیادی است که دلها را شکار میکند. در دانش استاد است و قامتش چون سرو آزاد است؛ خدا نگهدارش باشد.
هوش مصنوعی: با تیرِ غمزهاش دلها را میدوزد و چهرهاش مانند شمعی است که شب را روشن میکند. غبغبش چون صبح نوروز است که کارش گل افشاندن است.
هوش مصنوعی: سراپای او سرزمین کفر است، یعنی دین و ایمان را میرباید، و از پا تا سرش گلستانی از زیبایی است. با این همه، هیچ هوسرانی هرگز از گلزار وجودش گلی نچیده و او پاک و دستنیافتنی مانده است.
هوش مصنوعی: درد کسی که بیمار عشق اوست پیوسته بیشتر میشود. ای قصاب، هر کس بیمار عشق او شود، کی میتواند جان سالم به در ببرد؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
جهانداری که پیروزی است در تیغ جهاندارش
همه آفاق را روزی است از دست گهربارش
همانا اخترِ سَعدست دیدار همایونش
که روز و روزگار ما همایون شد به دیدارش
به طلعت هست خورشیدی که برگیتی همی تابد
[...]
ستم کردست بر جانم سر زلف ستمکارش
نبینم جز جفا شغلش ندانم جز جفا کارش
اگرچه با ستمکاران نیامیزند جان و دل
مرا آرام جان آمد سر زلف ستمکارش
نخرد کس بلای جان و زلفین بلا جویش
[...]
تماشا میکند هر دم دلم در باغ رخسارش
به کام دل همی نوشد می لعل شکر بارش
دلی دارم، مسلمانان، چو زلف یار سودایی
همه در بند آن باشد که گردد گرد رخسارش
چه خوش باشد دل آن لحظه! که در باغ جمال او
[...]
چه دارد در دل آن خواجه که میتابد ز رخسارش
چه خوردست او که میپیچد دو نرگسدان خمارش
چه باشد در چنان دریا به غیر گوهر گویا
چه باتابست آن گردون ز عکس بحر دربارش
به کار خویش میرفتم به درویشی خود ناگه
[...]
فکن ای بخت یک ره استخوانم زیرِ دیوارش
که غوغایِ سگان از حال من سازد خبردارش
به سینه داغِ بالایِ الف سوزم که پیشِ او
چو سر پیش افکنم بینم در آن آیینه رخ سارش
به عالم می فروشد هر دمم سودایِ زلفِ او
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.