نیم مستان ترا سرگشته چون پرگار کن
آخر ای جان و جهان، جامی دگر در کار کن
فتنه در خواب قیامت خفته است، ای جان، دگر
زلف مشکین برفشان و فتنه را بیدار کن
هوشیاران را ز جام شوق خود سرمست ساز
هر کرا بد مست بینی ساعتی هشیار کن
عقل جز وی رهزن راهست، ازو غافل مشو
یا بترک عقل گیر و یا بترک یار کن
هان و هان! تا هستی خود را نبینی در میان
گر ببینی، خود گناهی، از خود استغفار کن
گر خدا خوانی مکن اسرار عرفان فاش فاش
ور خدا دانی، بیا، اسرار حق اظهار کن
قاسمی، جای مدارا نیست با کوران راه
گر ببینی منکر حق را تو هم انکار کن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عرفانی با خطاب به معشوق آغاز میشود و از او جامی دیگر و افشاندن زلف میخواهد تا مستی عاشقان کامل شود و شور عشق دوباره برخیزد. سپس شاعر به اندرز رو میکند: عقل جزوی راهزن راه عشق است، خودبینی گناه است و فقط خداشناسِ راستین حق دارد اسرار را آشکار کند. در بیت پایان، قاسمی به خود سفارش میکند که با منکران و کوردلانِ راه حق مدارا نکند.
هوش مصنوعی: ای جان و جهانِ من، نیمهمستانِ عشقت را مانند پرگار سرگردان و گرد خود چرخان کن؛ سرانجام جامی دیگر به آنان بده تا مستیشان کامل شود.
هوش مصنوعی: ای جان، فتنه چنان به خواب رفته که گویی تا قیامت بیدار نمیشود. زلف سیاه و خوشبویت را بیفشان و این فتنه و شور را دوباره بیدار کن.
هوش مصنوعی: هوشیاران و اهل عقل را با جام شوق خودت سرمست کن، و هر کس را که مستِ بد و ناآگاه دیدی، لحظهای به هوش بیاور.
هوش مصنوعی: عقل جزوی، یعنی عقل حسابگر، راهزن راه عشق است؛ از فریب آن غافل مباش. یا عقل را رها کن یا یار را، زیرا این دو با هم جمع نمیشوند.
هوش مصنوعی: هشدار که هستیِ خود را در میان نبینی. اگر خود را ببینی، همین خودبینی گناه است؛ پس از خودی و خودپرستیات توبه کن.
هوش مصنوعی: اگر فقط به زبان خدا را میخوانی، رازهای عرفان را آشکار مکن. اما اگر بهراستی خدا را میشناسی، بیا و اسرار حق را بازگو کن.
هوش مصنوعی: ای قاسمی، با کسانی که در راه حق کورند جای سازش و نرمی نیست. اگر منکر حق را دیدی، تو نیز او را رد و انکار کن.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ساقیا! مستان خوابآلوده را بیدار کن
از فروغ باده، رنگِ رویشان گلنار کن
لاابالی پیشهگیر و عاشقی بر طاق نِه
عشق را در کار گیر و عقل را بیکار کن
گر ز چرخ چنبری از غم همی خواهی نجات
[...]
باغ و بستان از در دیدار شد دیدار کن
کار عشرت ساز و کار دیگر اندر کار کن
لهو و شادی و نشاط و خرمی بسیار کن
با بتان و گلرخان آهنگ زی گلزار کن
عیش را تدبیر ساز و لهو را هنجار کن
[...]
با کمند زلف تسخیر دل افگار کن
این کهن اوراق را شیرازه از زنار کن
نیست جرمی در جهان بالاتر از هستی تو
تا نفس در سینه داری صرف استغفار کن
بر لب بام آ، به زردی چون نهد رو آفتاب
[...]
یا رب از خواب گران غفلتم بیدار کن
با هوای کوی خود زین مستیم هشیار کن
دور کن نیش هوسهای جهان را از دلم
غنچه ام را در هوای خود گل بی خار کن
تا ز خون فاسد اندیشه ها گردم سبک
[...]
خویش را رسوای شهر و کوچه و بازار کن
همچو من با سادهرویان عشق ورز و کار کن
سادهرویان را اگر کمتر به بازار آورند
نوخطان را بین و سرحین جوهردار کن
خیز خود در هر چه بینی با خلافش خو مگیر
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.