لب مگز، عشوه مده باز، که ما مستانیم
گرچه مستیم ولی فن ترا می دانیم
چند گویی: ز کجا و چه نامی؟ برگو
بسر خواجه که ما نادره دورانیم
بی تو ماندیم، بتلخی همه ایام گذشت
ما درین قصه عجب مانده و چون میمانیم؟
هرچه باشد برود، عشق بماند جاوید
ما و این عشق دل افروز که جان در جانیم
عشق مست آمد و در خانه ما آتش زد
بس عجب نبود ااگر بی سر و بی سامانیم
با در دوزخ سوزان بتوان زیست مدام
بی تو فردوس برین را بجوی نستانیم
زنگ تقلید همه از دل قاسم برخاست
چون که در دایره نایره عرفانیم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانهـعرفانی با خطاب به معشوقی عشوهگر آغاز میشود. عاشق مست میگوید ترفندهای معشوق را میشناسد و از تلخی دوری او شکایت میکند. سپس عشق را تنها چیز جاودان میداند که خانهٔ وجودش را سوزانده و او را بیسامان کرده است، و دوزخ با معشوق را بر بهشت بی او ترجیح میدهد. در پایان، شاعر میگوید آتش عرفان زنگار تقلید را از دلش پاک کرده است.
هوش مصنوعی: لب مگز و دوباره ناز و عشوه نکن. ما مستیم، ولی با همهٔ مستی ترفندها و دلبریهای تو را خوب میشناسیم.
هوش مصنوعی: تا کی میپرسی اهل کجاییم و نام ما چیست؟ به سر خواجه سوگند که ما از شگفتیهای روزگاریم.
هوش مصنوعی: بی تو ماندیم و همهٔ روزگارمان به تلخی گذشت. در این ماجرا حیران ماندهایم که بی تو چگونه هنوز زندهایم.
هوش مصنوعی: هر چه هست از میان میرود و تنها عشق جاودانه میماند. ما و این عشق دلافروز چنان یکی شدهایم که گویی جانی در جان دیگریم.
هوش مصنوعی: عشق مست به خانهٔ ما آمد و آن را به آتش کشید. پس شگفت نیست که آشفته و بیسروسامان شدهایم.
هوش مصنوعی: اگر با تو باشیم، در آتش سوزان دوزخ هم میتوان همیشه زندگی کرد، ولی بی تو بهشت برین را به اندازهٔ یک دانهٔ جو هم نمیپذیریم.
هوش مصنوعی: زنگار تقلید بهکلی از دل قاسم زدوده شد، زیرا در حلقهٔ آتش معرفت و عرفان قرار گرفتهایم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گر تو مستی بر ما آی که ما مستانیم
ور نه ما عشوه و ناموس کسی نستانیم
یوسفانند که درمان دل پردردند
که ز مستی بندانند که ما درمانیم
ور بدانند حق و قیمت خود درشکنند
[...]
خلق در ملک خدای از همه جنسی باشد
حاکمان خرده نگیرند که ما رندانیم
گر کسی را عملی هست و امیدی دارد
ما گداییم درین ملک نه بازرگانیم
ما گدای در جانان نه برای نانیم
دل بدادیم وبجان در طلب جانانیم
پای ما بیخ فرو برده بخاک در دوست
چون درخت ازچه بهر باد سری جنبانیم
روز وشب در طلب دایره جمعیت
[...]
ما چو قطع نظر از روی نکو نتوانیم
دل به بیهوده بدگوی چرا رنجانیم
محرمی کو که به صاحب غرض از ما گوید
که دگر در حق ما هرچه تو گونی آنیم
زاهد آن به که گذارد به سر خود ما را
[...]
ما ندانیم که کشتی غمت را رانیم
نام تو ورد زبانست و ز جانت خوانیم
گرچه ملّاح جهانیم به دریای غمت
چون وزد باد جفای تو به جان درمانیم
سرو سامان نبود مردم سودازده را
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.