دیدمش دوش که سرمست و خرامان میرفت
جام بر کف، طرف مجلس مستان میرفت
باده در دست و غزل خوان و عجب عربدهجوی
از نهان خانه واجب سوی امکان میرفت
سخن از روی دلافروز به مردم میگفت
قصهای از شکن زلف پریشان میرفت
کس نداند صفت لطف خرامیدن او
آب حیوان که به سرچشمه انسان میرفت
آن چنان پادشهی نزد گدایان درش
من نگویم به چه تمکین و چه سامان میرفت
چون من آن شیوه رفتار و ملاحت دیدم
اشک خونین ز دل و دیده به دامان میرفت
قاسم از پای در افتاد چو دید آن شه را
کز سراپرده کان جانب اعیان میرفت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر جلوهٔ معشوق را در شبی گذشته وصف میکند: معشوقی مست و خرامان و جام به دست که از نهانخانهٔ غیب و وجوب به عالم امکان فرود میآید. تصویر عاشقانه و میخانهای با اصطلاحات عرفانی چون «واجب» و «امکان» و «اعیان» درآمیخته است تا تجلی حق در آفرینش را نشان دهد. در پایان، عاشق از دیدن این جلوه اشک خونین میریزد و قاسم از پا درمیافتد.
هوش مصنوعی: دیشب معشوق را دیدم که مست و با ناز راه میرفت و جام در دست به سوی مجلس مستان میرفت.
هوش مصنوعی: باده در دست داشت، غزل میخواند و شگفتانگیز ستیزهجو و پرشور بود. او از خلوتگاه پنهان واجبالوجود به سوی عالم ممکنات میآمد. یعنی حقیقت الهی از غیب در جهان آفرینش جلوه میکرد.
هوش مصنوعی: از چهرهٔ دلافروز خود با مردم سخن میگفت و داستانی از پیچ و تاب زلف پریشانش بر سر زبانها بود.
هوش مصنوعی: هیچکس نمیتواند لطف و زیبایی خرامیدن او را وصف کند. گویی آب حیات بود که به سرچشمهٔ وجود انسان روان میشد.
هوش مصنوعی: آن پادشاه زیبایی با چه وقار و شکوه و آراستگیای نزد گدایان درگاهش میرفت که من وصفش را نمیتوانم بگویم.
هوش مصنوعی: وقتی آن شیوهٔ راه رفتن و آن ملاحت را دیدم، اشک خونین از دل و چشمم بر دامنم جاری شد.
هوش مصنوعی: قاسم وقتی آن شاه را دید که از سراپردهٔ هستی به سوی اعیان، یعنی صورتهای ثابت موجودات، میرفت، از پا افتاد و بیخود شد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
قوت شاعرهٔ من سحر از فرط ملال
متنفر شده از بنده گریزان میرفت
نقش خوارزم و خیال لب جیحون میبست
با هزاران گله از ملک سلیمان میرفت
میشد آن کس که جز او جان سخن کس نشناخت
[...]
زلف بر دوش و به شب چون مه تابان میرفت
اشکم از دیده چو استاره به عمان میرفت
همه ذرات جهان روشن و نورانی شد
گرچه خورشید نظرباز درخشان میرفت
آن حقیقت که دگر نیست جزا و موجودی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.