فکر بلبل همه آنست که گل شد یارش
گل در اندیشه که چون عشوه کند در کارش
در جواب او
انکه خیاط برد پارچه از رووارش
پنبه حلاج چرا کم نکند از کارش
رخت را زود مدر دیر مپوسان در چرک
خواجه آنست که باشد غم خدمتکارش
ایکه دستار سمرقندیت افتاده پسند
جانب طره عزیز است فرو مگذارش
گر سرو پای کسی هست تهی تن عریان
به از آنست که در پا نبود شلوارش
جای آنست که اطلس رود از رنگ برنگ
زین تغابن که قدک میکشند بازارش
مرد دیدم که بیاراست برخت والا
تن خود را زجوانی و نیامد عارش
زآنهمه رخت زنانرا بکه آرایش
پهلوان پنبه خوش آمد بنظر و افزارش
قاری از موی شکافان و سخن پردازان
کیست کو مدحت موئینه بود اشعارش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، حافظ به توصیف عشق و زیبایی میپردازد. بلبل در پی گل است و گل نیز در اندیشهٔ جلب توجه بلبل. شاعر یادآوری میکند که در زندگی باید غم خدمتکاران و افراد نیازمند را نیز در نظر گرفت. او به زیباییهای ظاهری و اهمیت آرایش و لباس در جامعه اشاره میکند و نهایتاً میپرسد که چه کسی میتواند به ستایش موی زیبا و کلام شاعرانه بپردازد. به طور کلی، شعر به ترکیب عشق، زیبایی و اخلاق در رفتار اجتماعی میپردازد.
هوش مصنوعی: بلبل فقط به این فکر میکند که گل به یارش تبدیل شده و در ذهنش مشغول است که چگونه باید با عشوهگری کارش را انجام دهد.
هوش مصنوعی: کسی که خیاط است و پارچهای از بالای کارش برمیدارد، چرا نباید از تلاش و کار خود کم بگذارد؟
هوش مصنوعی: سریعت را تحویل بده و آن را به تأخیر نینداز، زیرا در شرایط دشوار، نگرانی و غم در خدمتکار وجود دارد.
هوش مصنوعی: دستار زیبای تو از سمرقند بر زمین افتاده و این نشاندهندهی زیبایی و ارزش توست. بر این اساس، دیگر نباید آن را در کنار موهای زیبا و عزیزت قرار دهی.
هوش مصنوعی: اگر کسی سر و پا داشته باشد، اما بدنش عریان و پوشش نداشته باشد، بهتر از این است که در پای او شلوار نباشد.
هوش مصنوعی: زمانی فرا رسیده است که پارچهی اطلس از شدت زیباییهای رنگارنگ تحت تأثیر این تغییرات، به رنگهای متنوع درآید؛ چرا که قامت زیبای او باعث رونق و جاذبهی بازار شده است.
هوش مصنوعی: مردی را دیدم که با خودداری و آراستگی، بر تن خود از جوانی خویش استفاده کرده بود و از هیچ عیبی احساس ندامت نمیکرد.
هوش مصنوعی: از آن همه زرق و برق و زیبایی، سلیقه و نشان پهلوانی که در دست دارد، خوشایند به نظر میرسد.
هوش مصنوعی: شعر درباره فردی است که در قرائت و بیان هنر ویژهای دارد. او کسی است که در وصف و ستایش موهای زیبا و خاص زنان شعر میسراید و در این فن مهارت زیادی دارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
سرو را پای بگل می رود از رفتارش
واب شیرین ز عقیق لب شکربارش
راهب دیر که خورشید پرستش خوانند
نیست جز حلقه ی گیسوی بتم زنارش
هرکرا عقل درین راه مربّی باشد
[...]
گرچه جان می دهم از آرزوی دیدارش
جان نو داد بمن صورت معنی دارش
بنگر آن دایره روی و برو نقطه خال
دست تقدیر بصد لطف زده پرگارش
بوستانیست که قدر شکر و گل بشکست
[...]
فکرِ بلبل همه آن است که گُل شد یارش
گُل در اندیشه که چُون عشوه کُنَد در کارش
دلربایی همه آن نیست که عاشق بِکُشَند
خواجه آن است که باشد غَمِ خدمتکارش
جایِ آن است که خون موج زَنَد در دلِ لعل
[...]
جان هوادار تو شد، فاش مکن اسرارش
دل به سودای تو افتاد، گرامی دارش
عشق یاغی شد و با ما سر غارت دارد
وصل را گو که: عنایت کن و وامگذارش
مبتدی را بکرم جرعه تصدق فرما
[...]
گردش جام که زد صنع ازل پرگارش
سرنپیچد ز خط این دایره زنگارش
سر ما و در میخانه ای که از رفعت قدر
سایه بر بام فلک می فکند دیوارش
نیست وجه من مخمور جز این دلق کهن
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.