می شود هر دم جنون ما ز ابرویت فزون
هست ابروی تو ما را سر خط مشق جنون
دل قدت را دید لعلت راست مایل مدتیست
می کشم از دل ملامت می خورم از دیده خون
دیده می ریزد درون از چاکهای سینه ام
دل ز راه دیده هر خونی که می آرد برون
عاشق از حال دل پر خون چه حاجت دم زند
می توان دانست از رنگ سرشگ لاله گون
رشته پیوند خود با تارهای زلف او
کرده ام محکم ولی می ترسم از بخت زبون
پنبه ننهاد کس بر داغهای سینه ام
کآتشی در سینه اش نگرفت از سوز درون
بهر دنیا منت دونان فضولی تا به کی
دل به عالیهمتی بردار از دنیای دون



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه از دیوانگیای سخن میگوید که ابروی یار در عاشق برمیانگیزد. شاعر سپس خون دل و اشک خونین، بیم از بخت بد در پیوند با زلف یار و سوزی را وصف میکند که هر کس به مرهمگذاری نزدیکش شود را میسوزاند. در بیت پایانی، فضولی از عشق به اندرزی به خود رو میکند: دل از دنیای پست بکند و منت فرومایگان را نکشد.
هوش مصنوعی: دیوانگی ما هر لحظه از دیدن ابروی تو بیشتر میشود. ابروی خمیدهٔ تو برای ما مانند سرمشقی است که دیوانگی را از روی آن تمرین میکنیم.
هوش مصنوعی: دل من قامت راست تو را دید و مدتی است که به لب لعلگون تو مایل شده است. در «راست» و «مایل» بازی لفظی هست. از این دلبستگی، از دل سرزنش میکشم و از چشم خون میخورم.
هوش مصنوعی: هر خونی که دل از راه چشم بیرون میفرستد، چشم آن را دوباره از شکافهای سینهام به درون میریزد. یعنی خون دل و اشک در درون عاشق پیوسته در گردش است.
هوش مصنوعی: عاشق نیازی ندارد از حال دل پرخونش سخن بگوید. از رنگ سرخ اشک او که مانند لاله است، میتوان حالش را فهمید.
هوش مصنوعی: رشتهٔ پیوند خود را به تارهای زلف یار محکم بستهام، اما از بخت ناتوان و بد خود میترسم که این پیوند را بگسلد.
هوش مصنوعی: هیچکس برای مرهم بر داغهای سینهام پنبه نگذاشت، مگر آنکه از سوز درون من آتشی در سینهٔ خودش افتاد. یعنی سوز عاشق چنان است که حتی پرستار و مرهمگذار را هم میسوزاند.
هوش مصنوعی: شاعر به خود میگوید: ای فضولی، تا کی برای دنیا منت فرومایگان را میکشی؟ با بلندهمتی دل از این دنیای پست بردار.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای منزه ذات تو «اما یقول الظالمون»
گفت علمت جمله را «ما لم تکونوا تعلمون»
چون منزه باشد از هر عیب ذات پاک تو
جای استغفارشان باشد «و هم یستغفرون»
امر امر تست یارب با پیمبر در نبی
[...]
ای غریو کوس تو در گوش بانگ ارغنون
جزع گشت فام از گرد خیلت گنبد فیروزه گون
با سر تیغ تو عمر سرکشان گشته هبا
در کف سهم تو جان گرد نان مانده زبون
در فلک از عمر تو معمور عالمهای جان
[...]
بانگ آید هر زمانی زین رواق آبگون
آیت انا بنیناها و انا موسعون
کی شنود این بانگ را بیگوش ظاهر دم به دم
تایبون العابدون الحامدون السایحون
نردبان حاصل کنید از ذی المعارج برروید
[...]
تا شدم آگاه از آن زنجیر زلف قیرگون
از هوای او دلم افتاد در راه جنون
گر توئی ماه دو هفته پس نمیگوئی چرا
همچو ماه نو بود حسن تو هر ساعت فزون
گنج حسنت را که مار مشک پیکر بر سرست
[...]
ترک دل گفت آن دو چشم و دل ز تیر غمزه خون
ترک از ده رفت و سهم او نرفت از ده برون
چون نهاد از رسمه زه برطاق ابرو گفتمش
نیست چون چشم تو شوخی زیر طاق نیلگون
عاشق فرد از ستون خیمه هم در وحشت است
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.