گر بند بند ما چو نی از هم جدا کنند
به زانکه در غمت ز فغان منع ما کنند
خوبان نمی کنند وفایی بعاشقان
خوبند بهر آنکه همیشه جفا کنند
بینند روی شاهد مقصود اهل دل
گر توتیای دیده ازان خاک پا کنند
جان نیست جز امانت تو نزد عاشقان
وقتست جان من بتو یک یک فدا کنند
امروز دیده اند ترا زاهدان شهر
فردا نماز خود همه باید فضا کنند
در حیرتم که راهروان طریق عقل
خود را اسیر دام تعلق چرا کنند
اهل وفا نیند فضولی پری رخان
هرگز طمع مدار که با تو وفا کنند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این غزل عاشقانه، شاعر ناله در غم معشوق را از جان عزیزتر میداند و از بیوفایی و جفاکاری زیبارویان گله میکند. او خاک پای معشوق را سرمهٔ چشم اهل دل میداند و جان عاشقان را امانتی از معشوق میشمارد که باید فدای او شود. با طنزی ظریف میگوید زاهدان شهر با دیدن معشوق نمازشان را از دست دادهاند و از رهروان عقل که اسیر دلبستگیها شدهاند در شگفت است. در پایان به خود هشدار میدهد که از پریرویان چشم وفا نداشته باشد.
هوش مصنوعی: اگر بندبند وجود ما را مانند نی از هم جدا کنند، بهتر از آن است که ما را از ناله و فریاد در غم تو بازدارند. نی با بریده شدن بندهایش به ناله درمیآید و عاشق هم ناله را از جان عزیزتر میداند.
هوش مصنوعی: زیبارویان به عاشقان وفا نمیکنند. گویی خوبی و زیباییشان در همین است که همیشه جفا کنند، و جفا لازمهٔ خوبی آنان است.
هوش مصنوعی: اهل دل اگر خاک پای معشوق را سرمهٔ چشم خود کنند، روی محبوبِ مقصود را میبینند. یعنی دیدار حقیقی با فروتنی در برابر معشوق و خاکساری در راه او به دست میآید.
هوش مصنوعی: جان عاشقان چیزی جز امانتی از تو نزد آنان نیست. ای جان من، اکنون وقت آن است که عاشقان یکییکی این امانت را به تو بازگردانند و جان خود را فدایت کنند.
هوش مصنوعی: زاهدان شهر امروز تو را دیدهاند. پس فردا همه باید نمازهای خود را قضا کنند، زیرا با دیدن تو دل و حواسشان از دست رفته و نمازشان باطل شده است.
هوش مصنوعی: در شگفتم که رهروان راه عقل چرا خود را گرفتار دام دلبستگیهای دنیا میکنند، در حالی که عقل باید آنان را از این بند برهاند.
هوش مصنوعی: فضولی، پریرویان اهل وفا نیستند. هرگز امید نداشته باش که با تو وفا کنند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای پیشوای شرع که ایناء روزگار
از بهر دفع ظلم بتو النجا کنند
ارباب فضل ملتزم منّتی شوند
در خدمت تو گر بمثل جان فدا کنند
احوال روزگار از آن شد که بعد ازین
[...]
آنجا که وصف گیری آن دلربا کنند
از مشک اگر کنند حدیثی خطا کنند
گر کام اوست ریختن خون عاشقان
آن به که کامش از دل شیدا روا کنند
بیهوده رنج میبرد از دست ما طبیب
[...]
درد دل مرا چو اطبا دوا کنند
درمان درد ما لب لعل شما کنند
بیچارگان شوق که بینند روی او
این بس بود ز دور که او را دعا کنند
شاهان چو در گذار ببینند خسته ای
[...]
آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند
آیا بُوَد که گوشهٔ چشمی به ما کنند
دَردَم نهفته بِه ز طبیبانِ مدعی
باشد که از خزانهٔ غیبم دوا کنند
معشوق چون نقاب ز رخ درنمیکشد
[...]
آنجا که وصف سرو گل اندام ما کنند
جانها به جای جامه به بویش قبا کنند
آنان که یافتند اثر کیمیای «فضل »
مس را به التفات نظر کیمیا کنند
ای خسته ای که بی خبر از درد دوستی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.