جمعی که مرهم جگر خستهٔ منند
از جعد عنبرین همه عنبر به دامنند
از تیر غمزه رخنه به جانم فکندهاند
خیلی که از دو زلف خداوند جوشنند
من دشمنم به خیل نکویان که این گروه
با دشمنان موافق و با دوست دشمنند
تعیین دل مکن بر خوبان سنگ دل
زیرا که در شکستن دلها معینند
گر بشکنند شیشهٔ دل را غریب نیست
سیمین بران که سختتر از کوه آهنند
آنان که برده ساقی سرمست هوششان
از دستبرد فتنهٔ ایام ایمنند
بی پرده گشت راز من ای ماه خرگهی
شد وقت آن که پرده ز رویت برافکنند
دل بستگان زلف تو آسوده از نجات
افتادگان دام تو فارغ ز گلشنند
با آن که هیچ ناله به گوشت نمیرسد
شهری ز دست عشق تو سرگرم شیونند
خلقی کنند منع فروغی به راه عشق
کاسوده دل ز غمزهٔ آن چشم رهزنند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از ستم زیبارویان سنگدل شکایت میکند که با نگاهشان دل عاشق را زخمی میکنند، با دشمنان همراهاند و با دوستدار خود دشمنی دارند. در میانهٔ غزل، شاعر از آسودگی کسانی سخن میگوید که هوششان را ساقی ربوده یا در دام زلف معشوق گرفتار شدهاند، و از بیاعتنایی معشوق به نالهٔ یک شهر گله میکند. در پایان، ملامتکنندگان عشق را کسانی میداند که خود هرگز گرفتار غمزهٔ آن چشم نشدهاند.
هوش مصنوعی: آن گروه زیبارویان که مرهم جگر زخمی من هستند، از گیسوان خوشبوی خود دامنشان پر از عنبر و بوی خوش است.
هوش مصنوعی: گروهی که از دو زلف خود زره بر تن دارند، با تیر نگاه و کرشمه در جان من شکاف انداختهاند؛ زلفشان چون زره آنان را از آسیب نگه میدارد و نگاهشان چون تیر زخم میزند.
هوش مصنوعی: من با گروه زیبارویان دشمنم، زیرا آنان با دشمنان سازگار و همراهاند و با دوستدار خود دشمنی میکنند.
هوش مصنوعی: دلت را به خوبرویان سنگدل مسپار و نصیب آنان مکن، زیرا ایشان در شکستن دلها کاربلد و چیرهدستاند.
هوش مصنوعی: اگر سیمتنان شیشهٔ دل را بشکنند جای شگفتی نیست، چون دلشان از کوه آهن هم سختتر است.
هوش مصنوعی: کسانی که ساقی مست هوش و خردشان را ربوده است، از غارت و آشوبهای روزگار در اماناند؛ یعنی بیخودی عاشقانه از غمهای زمانه میرهاند.
هوش مصنوعی: ای ماهروی خیمهنشین، راز عشق من آشکار شد؛ اکنون هنگام آن است که پرده از روی تو نیز برداشته شود.
هوش مصنوعی: آنان که دل به زلف تو بستهاند در بند رهایی نیستند و آسودهاند، و گرفتاران دام تو از گلزار و آزادی بینیازند.
هوش مصنوعی: با آنکه هیچ نالهای به گوش تو نمیرسد، مردم یک شهر از دست عشق تو سرگرم شیون و زاریاند.
هوش مصنوعی: مردمی فروغی را از رفتن در راه عشق بازمیدارند که خود دلشان از غمزهٔ آن چشم راهزن آسوده است؛ یعنی ملامتگران چون گرفتار نشدهاند، درد عاشق را نمیفهمند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
آن خوشه های رز نگر آویخته سیاه
گویی همی شبه به زمرد در اوژنند
وان بانگ چَزد بشنو ، از باغ نیمروز
همچون سفال نو که به آبش فرو زنند
این خواجهزادگان که درین شهر و برزنند
مردند مر زنان را لیکن مرا زنند
زین گونه مولعند برآورد و برد من
کزشان زبر فرو نزنم زیر و برزنند
خورشید چرخ شیفته بر رویشان ولیک
[...]
با دوست باش گر همه آفاق دشمنند
کاو مرهم است اگر دگران نیش میزنند
ای صورتی که پیش تو خوبان روزگار
همچون طلسم پای خجالت به دامنند
یک بامداد اگر بخرامی به بوستان
[...]
ماراست دوست یک دو جهان جمله دشمنند
یک سینه پیش نه همه گر تیر میزنند
ای سرو سرفراز که در باغ دلبری
آزاد خلق و دست تعلق بدامنند
بگذر بسومنات تو بت روی سیم تن
[...]
ترکان چشم او پی خونریزی منند
کاین گونه بر دلم ز مژه ناوک افکنند
هر کس که دید سجدهٔ ما پیش ابرویش
گفتا که این بود بت و اینان برهمنند
انداختند خوش سپر اندر در طریق عشق
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.