میل صحرا گر کنی من سینه را صحرا کنم
میل دریا گر کنی من دیده را دریا کنم
گر تو خواهی عالمی ویران کنی در یکنفس
من بمژگان راه سیل از دیده خود وا کنم
گر هوای لاله و گل داری از خون جگر
بادها در چشم دارم داغها پیدا کنم
شد خیالی این تن من گر چراغی بایدت
من درین فانوس شمع از نور جان برپا کنم
برق و رعدی گر هوس داری نفس را دم دهم
بند از پای فغان و ناله دل وا کنم
هرچه خواهی میتوانم خویش را گر آنچنان
جای آن دارد گرت یکذره در دل جا کنم
آتش از سوز درون خود بر آرم چون چنار
شعلهٔ گردم چو یاد آن رخ حمرا کنم
گر دلت خواهد که گردد آشکارا شرک من
خرقه از سر برکشم زنار را رسوا کنم
گر ز سوز فیض میخواهی که باشی باخبر
آتش پنهان دل را در نفس پیدا کنم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل به معشوق میگوید هرچه او بخواهد، از وجود خود برایش فراهم میکند: سینه را صحرا، چشم را دریا، خون جگر را لاله و گل، تن را فانوس و ناله را رعد میسازد. او حتی آماده است برای خشنودی یار، خرقه زهد را کنار بگذارد و رسوایی را بپذیرد. در پایان، فیض وعده میدهد که آتش پنهان دلش را با آه خود آشکار کند.
هوش مصنوعی: اگر به صحرا میل داشته باشی، سینهام را برایت چون صحرا گشاده میکنم؛ و اگر دریا بخواهی، چشمم را از اشک دریا میسازم.
هوش مصنوعی: اگر بخواهی در یک دم جهانی را ویران کنی، من با مژگانم راه سیل اشک را از چشمم باز میکنم تا جهان را فرا گیرد.
هوش مصنوعی: اگر هوای لاله و گل داری، از خون جگرم آن را فراهم میکنم؛ در چشمم بادها و داغهای فراوان دارم و آن داغها را مانند لاله آشکار میکنم.
هوش مصنوعی: تن من از لاغری به خیالی بدل شده است؛ اگر چراغی میخواهی، در این تن که چون فانوس است، شمعی از نور جانم روشن میکنم.
هوش مصنوعی: اگر هوس برق و رعد داری، نفسم را به دمیدن وامیدارم و بند از پای فریاد و ناله دلم میگشایم تا چون رعد بخروشد.
هوش مصنوعی: هرچه بخواهی میتوانم خود را به همان صورت درآورم؛ شایسته است اگر ذرهای در دل تو جا پیدا کنم.
هوش مصنوعی: مانند درخت چنار که از درون آتش میگیرد، از سوز درونم آتش برمیآورم؛ هرگاه آن چهره سرخ را یاد کنم، یکسره شعله میشوم.
هوش مصنوعی: اگر دلت بخواهد که بیدینی و دلبستگیام به غیر آشکار شود، خرقه زهد را از تن بیرون میآورم و زنّار را آشکارا نشان میدهم و رسوایی را میپذیرم.
هوش مصنوعی: فیض میگوید: اگر میخواهی از سوز درون من باخبر شوی، آتش پنهان دلم را در نفس و آهم آشکار میکنم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
کی بود یارب که رو در یثرب و بطحا کنم
گه به مکه منزل و گه در مدینه جا کنم
بر کنار زمزم از دل برکشم یک زمزمه
وز دو چشم خون فشان آن چشمه را دریا کنم
صد هزاران دی درین سودا مرا امروز گشت
[...]
هر شبی گویم که: فردا ترک این سودا کنم
باز چون فردا شود امروز را فردا کنم
چون مرا سودایت از روز نخستین در سرست
پس همان بهتر که آخر سر درین سودا کنم
ای خوشا! کز بیخودیها سر نهم بر پای او
[...]
من نه مجنونم که خواهم روی در صحرا کنم
خویش را مشهور سازم یار را رسوا کنم
تا توانم سوخت پنهان کافرم گر آشکار
خویش را پروانهٔ آن شمع بیپروا کنم
گر دهندم جا بگوی او نه جان خوش دلیست
[...]
کو جنونی تا خرد را طعمه سودا کنم
عقل را دیوانه سازم عشق را رسوا کنم
چون وفا زین دوستان ده زبان گیرم کنار
چون مروت در پس زانوی عزلت جا کنم
خوی دل گیرم طلاق بستر راحت دهم
[...]
باده کو تا موج سان رقص از همه اعضا کنم
چون حباب از فرق دستار یقین را وا کنم
خار بی گل، دود بی آتش بمن قسمت رسد
خواه گلشن خواه گلخن هر کجا مأوا کنم
پای سیرم نیست اما سیل اشکم داده اند
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.