از دور بر خرامش قدت ثنا کنم
نزدیک چون رسی دل و جانرا فدا کنم
دارم بزیر پرده ناموس مستیی
تا آنزمان که پرده بر افتد چها کنم
صد راه عقل بسته شود اهل هوش را
گر یک ورق ز دفتر عشق تو وا کنم
عالم بسوزد از نفس آتشین من
حرفی ز سوز سینه خود گر ادا کنم
تا ریشهٔ ز جان بودم در زمین تن
حاشا ز دست دامن مستی رها کنم
گویند ترک عشق و ره عقل پیش گیر
دیوانهام مگر که چنین کارها کنم
هر ذره در را بدوائی خریدهایم
من آن نیم که درد بدرمان دوا کنم
بر آستان دوست نهادم سر نیاز
شاید بروی خویش در فیض وا کنم
بر خاک مسکنت فتم و ناله سر کنم
باشد که در دلش ز ره عجز جا کنم
از بهر یکنظر که بسوی من افکند
جا دارد ار هزار سحرگه دعا کنم
در بحر آتشین بود ار گوهی مراد
تا نایدم بکف بدل و جان شنا کنم
فیضم گرفته است جهانرا فروغ من
در یوزهٔ علوم ز دفتر چرا کنم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از مستی و سوز عشقی سخن میگوید که زیر پردهٔ آبرو پنهان کرده و اگر آشکار شود، عقل را از کار میاندازد و جهان را میسوزاند. او پند ناصحان را برای بازگشت به راه عقل رد میکند و درد عشق را درمان خود میداند. سپس با نیاز و فروتنی بر آستان دوست، امید نگاه و جای گرفتن در دل او را دارد و حاضر است برای گوهر مراد در دریای آتش شنا کند. در پایان، فیض روشنیِ درون خود را چنان فراگیر میداند که از دانش کتابی بینیاز است.
هوش مصنوعی: از دور خرامیدن قامت تو را میستایم و چون نزدیک بیایی، دل و جانم را فدای تو میکنم.
هوش مصنوعی: زیر پردهٔ آبرو و ملاحظه، مستیای پنهان دارم؛ ببین وقتی این پرده کنار برود چه کارها خواهم کرد.
هوش مصنوعی: اگر تنها یک برگ از دفتر عشق تو را بگشایم، صدها راه عقل بر خردمندان بسته میشود.
هوش مصنوعی: اگر سخنی از سوز درون خود بگویم، جهان از نفس آتشینم میسوزد.
هوش مصنوعی: تا وقتی ریشهٔ جانم در زمینِ تن باقی است، یعنی تا زندهام، هرگز دامن مستی و عشق را رها نمیکنم.
هوش مصنوعی: به من میگویند عشق را رها کن و راه عقل را در پیش گیر؛ مگر دیوانهام که چنین کاری کنم؟ در عشق، عاقلنمایی را دیوانگی میشمارد.
هوش مصنوعی: ما هر ذرهٔ درد را به بهای درمان خریدهایم؛ من کسی نیستم که درد عشق را با دارو درمان کنم، چون درد عشق خود درمان من است.
هوش مصنوعی: سر نیاز بر آستانهٔ دوست نهادم، به این امید که درِ فیض و بخشش به روی خود بگشایم. «فیض» به تخلص شاعر نیز اشاره دارد.
هوش مصنوعی: بر خاکِ خواری و فروتنی میافتم و ناله سر میدهم، شاید از راه عجز و ناتوانی در دل او جایی پیدا کنم.
هوش مصنوعی: برای یک نگاه که او به سوی من بیندازد، سزاوار است که هزار سحرگاه دعا کنم.
هوش مصنوعی: اگر گوهر مراد در دریایی آتشین باشد، تا آن را به دست نیاورم با دل و جان در آن شنا میکنم.
هوش مصنوعی: من فیضم و پرتوِ من جهان را فرا گرفته است؛ پس چرا دانش را از دفتر و کتاب گدایی کنم؟ معرفت او از عشق و الهام است، نه از درس و کتاب.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای آن که چون ز جاه تو بر تو ثنا کنم
گیتی ز نور خاطر خود پر ضیا کنم
هر گه که گفت خواهم مدح تو نظم خویش
چون باد از نفاذ و چو آب از صفا کنم
بحرم که هر چه یابد طبعم گهر کند
[...]
جان نذر کرده ام که بپایت فدا کنم
پیش آی تا بنذر خود آخر وفا کنم
شرمنده ز آسمان و زمینم که بهر تو
تا کی بسجده افتم و تا کی دعا کنم
با من نکرد هجر تو کاری که دامنت
[...]
جان کاهدم چو حق سخن را ادا کنم
گر نقد جان دهند سخن را بها کنم
با عالمی مرا سر همخانگی کجاست
کو مرگ تا که خلوت راحت جدا کنم
چندانکه جای در دل آتش کند سپند
[...]
صبحست به که روبچمن چون صبا کنم
کسب هنر گذارم و کسب هوا کنم
آخر بباغ دهر کم از غنچهئی نیم
من هم زکار دل گرهی چند وا کنم
عمرم در آشنائی حزن و الم گذشت
[...]
عید است جان من به تو جان را فدا کنم
جان از وفا فدا به تو ای بیوفا کنم
جان ناسپرده راه به کویت نمیبرند
گمگشتگان وادی عشقت صلا کنم
دانم که آشنا نشوی با وجود این
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.