نوبهارست و در انجام طرب میکوشم
لب گل میمکم و خون جگر مینوشم
جلوه نخل مرادم نفریبد هرگز
گر همه شعله شود در هوس آغوشم
خسم و فرقت بیبرگی وی سوخت مرا
خرقه شعله در آتشکده تا کی پوشم
زخم ناسورم و از دولت حیرانی دوست
سالها شد که پرستار لب خاموشم
از پیامش نیم آگاه ولی دوش نگاه
میشد از دیده سراسیمه به طوف گوشم
چون برم نام تو در ناله بغلطد نفسم
چون کنم یاد تو در گریه درآید هوشم
برق این رمز فصیحی خردم سوخت که من
ناله بلبلم و از لب گل میجوشم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در فصل بهار، به جای شادی، از سوز و درد عشق میگوید: لب گل را میبوسد و خون جگر مینوشد. او خود را خاری سوخته و زخمی کهنه میبیند که حیرت عشق خاموشش کرده و از شوق پیام یار، چشمش هم کار گوش را میکند. در بیت پایانی رازی خِرد او را میسوزاند: خودِ او نالهٔ بلبل است که از لب گل برمیجوشد؛ یعنی سوز عاشق از خود معشوق سرچشمه میگیرد.
هوش مصنوعی: بهار است و من میکوشم شادی و طرب را به سرانجام برسانم؛ اما شادیام این است که لب گل را میمکم و در همان حال خون جگر مینوشم. یعنی بهار برای عاشق آمیزهای از لذت و رنج است.
هوش مصنوعی: جلوهٔ درخت آرزو هرگز مرا فریب نمیدهد، حتی اگر آغوش من از شدت اشتیاق یکسره شعله شود. عاشق با همهٔ سوز درونش به ظاهر مراد دل نمیبندد.
هوش مصنوعی: من مانند خار و خاشاکی خشکم و دوری از بیبرگی و بینیازی او مرا سوزانده است. تا کی باید در آتشکدهٔ عشق جامهای از شعله بر تن کنم؟
هوش مصنوعی: من مانند زخمی کهنه و درمانناپذیرم و به برکت حیرانیای که دوست در من پدید آورده، سالهاست که خدمتگزار لب خاموش خود شدهام. حیرت عشق زبانم را بسته است.
هوش مصنوعی: از پیام یار خبر ندارم، اما دیشب نگاهم سراسیمه از چشم بیرون میآمد و گرد گوشم میچرخید، گویی میخواست پیام او را بشنود. شوق شنیدن پیام یار چنان بود که چشم هم کار گوش را میکرد.
هوش مصنوعی: هنگامی که نام تو را میبرم، نفسم در ناله میغلتد، و هنگامی که تو را یاد میکنم، هوشم به گریه میافتد. یاد تو تمام وجودم را به ناله و اشک بدل میکند.
هوش مصنوعی: ای فصیحی، برق این راز خِردم را سوزاند که من خودِ نالهٔ بلبلم و از لب گل میجوشم. عاشق و معشوق یکیاند و نالهٔ عاشق از خود معشوق برمیخیزد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دست عشقت قدحی داد و ببرد از هوشم
خم می گو: سر خود گیر، که من در جوشم
بر رخ من در میخانه ببندید امشب
که کسی نیست که: هر روز برد بر دوشم
من که سجاده به می دادم و تسبیح به نقل
[...]
می درم جامه و از مدعیان می پوشم
می خورم جامی و زهری بگمان می نوشم
من چو از باده گلرنگ سیه روی شدم
چه غم از موعظه ی زاهد ازرق پوشم
هر که از مستی و دیوانگیم نهی کند
[...]
من که از آتشِ دل چون خُمِ مِی در جوشم
مُهر بر لب زده، خون میخورم و خاموشم
قصدِ جان است طمع در لبِ جانان کردن
تو مرا بین که در این کار به جان میکوشم
من کِی آزاد شَوَم از غمِ دل؟ چون هر دَم
[...]
گرچه از آتش دل چون خم می درجوشم
مهر بر لب زده خون می خورم و خاموشم
قصد جان است طمع در لب جانان کردن
تو مرا بین که در این کار به جان می کوشم
حاش الله که نیم معتقد طاعت خویش
[...]
منم آن سیل که دریا نکند خاموشم
کوه را کشتی طوفان زده سازد جوشم
از ملامت نکنم شکوه ز بی حوصلگی
سخن تلخ می تلخ بود در گوشم
جوش من لنگر آرام نمی داند چیست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.